Τετάρτη 16/05 φοιτητικές εκλογές στη νομική

Από το μνημόνιο στην ανατροπή, σκέψεις για τις εκλογές

Το χρονικό της λιτότητας.

Οι πολιτικοί αναλυτές στα Μ.Μ.Ε. επαναλαμβάνουν διαρκώς ότι στις 6 Μαΐου συντελέστηκε στο πολιτικό σκηνικό μία μεγαλειώδης ανατροπή, που συνίσταται στην ήττα του δικομματισμού στην Ελλάδα. Οι πολιτικοί χώροι που τα τελευταία χρόνια μονοπώλησαν την άσκηση της εξουσίας, χάρη στο πελατειακό δίκτυο που κατόρθωσαν να δημιουργήσουν, την δυνατότητά τους να ενσωματώνουν κάποια αιτήματα των «από κάτω». Η ικανότητά τους αυτή (και ειδικά του ΠΑΣΟΚ) να οργανώνουν τη συναίνεση χρησιμοποιήθηκε από το 2009, προκειμένου να μεταφερθεί το κόστος της κρίσης στους εργαζομένους. Την αρχή έκανε η σοσιαλδημοκρατία του ΠΑΣΟΚ, που αφού έκανε σύνθημα τη προεκλογικής της εκστρατείας την αυτάρκεια της Ελλάδας, στη συνέχεια προχώρησε σε μέτρα λιτότητας με το μνημόνιο του 2009. Ακολούθησαν οριακές υπερψηφίσεις του μεσοπρόθεσμου προγράμματος σταθερότητας και του πολυνομοσχεδίου, συνοδευόμενες από σκληρή καταστολή όσων διαδήλωναν εναντίον τους.
Στη συνέχεια έγινε κατανοητό, ότι με τη φθορά που είχε υποστεί η σοσιαλδημοκρατία δε μπορούσε πλέον να φέρει το βάρος των νέων μέτρων. Η ρητορεία της συλλογικής ευθύνης, η επιστράτευση του κοινωνικού αυτοματισμού ενάντια στους δημοσίους υπαλλήλους άρχισαν να χάνουν την πειστικότητά τους. Έτσι ήταν πλέον αναγκαία και η συμμετοχή της μέχρι πρότινος «αντι-μνημονιακής» Νέας Δημοκρατίας, για τη νεοφιλελεύθερη συγκρότηση της ελληνικής κοινωνίας. Ειδικά η νεολαία βρέθηκε με μεγάλη ένταση στο στόχαστρο αυτής της επίθεσης: στο ζοφερό τοπίο που  διαμορφώθηκε με μέτρα όπως η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, οι μειώσεις μισθών και συντάξεων, η περικοπή κάθε κοινωνικού μισθού, η διάλυση του κοινωνικού κράτους το ξεπούλημα δημόσιου πλούτου και οι ιδιωτικοποιήσεις, η ελαστική/ανασφάλιστη εργασία και η ανεργία έγιναν ο κανόνας. Τελευταίο κατόρθωμα της συγκυβέρνησης του μνημονίου το λεγόμενο PSI, το κούρεμα δηλαδή του δημόσιου χρέους που απέληξε αισίως στην καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων και των αποθεματικών μιας σειράς δημόσιων φορέων (Πανεπιστημίων, νοσοκομείων κλπ.) που ως αποτέλεσμα είχε να επερωτάται στο άμεσο μέλλον η βιωσιμότητά τους.

Όχημα για την υλοποίηση αυτών των πολιτικών, ιδιαίτερα από τη στιγμή που κάτω από το βάρος της κοινωνικής κατακραυγής το μέτωπο του μνημονίου έχασε κάθε κοινωνική νομιμοποίηση, αποτέλεσε ένα κράτος με χαρακτηριστικά εκτάκτου ανάγκης, που ως μόνη απάντηση σε κάθε παλλαϊκή διεκδίκηση είχε τους μηχανισμούς καταστολής, κρατικούς και παρακρατικούς,  συνεπικουρούμενους από το μηντιακό κατεστημένο, τους μηχανισμούς δηλαδή κατασυκοφάντησης των αγωνιζόμενων κομματιών του λαού. Ενός κράτους με αυτονομημένη, διογκωμένη και πλήρως απονομιμοποιημένη εκτελεστική εξουσία. Η διαμόρφωση αυτής της αυταρχικής κρατικής μηχανής πέρασε από μία διαδικασία δημιουργίας εσωτερικών εχθρών, ικανών να απειλούν την οικονομική ευμάρεια των Ελλήνων, την ιστορική συνέχεια του έθνους τους, ακόμη και την υγεία τους με στόχο τον αποπροσανατολισμό των υποτελών απ’ τους πραγματικά υπεύθυνους για τα προβλήματά τους. Τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα εσωτερικών εχθρών βρέθηκαν στα πρόσωπο των μεταναστών/-στριών, καθώς και των εκδιδόμενων οροθετικών.

Το Leftcore 06 είναι γεγονός!

Δείτε πρώτοι το leftcore toy 2012, σε ηλεκτρονική μορφή, λίγο πριν κατακλείσει τους διαδρόμους και τα πεζούλια της Νομικής

link

 

H βιομηχανία του αντι-τράφικινγκ είναι η μεγαλύτερη απειλή για τις μετανάστριες

της Νάταλι Ρόθσιλντ

Τα τελευταία χρόνια, ένα ετερόκλητο συνονθύλευμα από κυβερνητικές υπηρεσίες, αστυνομικές δυνάμεις, ακτιβιστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων, φεμινίστριες, θρησκευτικές ομάδες και διασημότητες έχουν μετατρέψει τη «διακίνηση ανθρώπων» [human trafficking] σε ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα της εποχής μας.

Το λόμπι κατά της παράνομης διακίνησης υποστηρίζει ότι εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο –κυρίως γυναίκες και παιδιά- οδηγούνται να διαβούν λαθραία τα σύνορα μέσω απειλής και εξαναγκασμού και εξωθούνται σε πορνεία, καταναγκαστική εργασία και οικιακή δουλεία.