Για ένα όνομα, ένα πουκάμισο αδειανό…

Στο δρόμο ο κόσμος, λες. Διαμαρτύρεται για όσα του συμβαίνουν, για τους πλειστηριασμούς, για το πολυνομοσχέδιο, για όσα εμποδίζουν την αυτοδιάθεσή του. Κι όμως, η αυτοδιάθεση ενός άλλου λαού είναι εκείνο που προκάλεσε την αντίδρασή τους. Συγκεκριμένα, ένα όνομα, που έθιξε την εθνική τους ταυτότητα και περηφάνεια ήταν η αιτία που λεωφορεία από όλα τα μέρη της 27332505_2046032038948955_2141755067683600172_n.jpgΕλλάδας κατέκλυσαν στη Θεσσαλονίκη για να καταστήσουν σαφές οτι ο ελληνικός λαός είναι εκείνος που θα δώσει την άδεια για την ονοματοδοσία της γειτονικής χώρας.
Η διαμάχη για το όνομα του γειτονικού κράτους της Μακεδονίας κρατάει πάνω από 20 χρόνια. Η Ελλάδα το διεκδικεί, με νοοτροπία προνομίου και προτεραιότητας. Διότι «η Μακεδονία ήταν, είναι και θα είναι ελληνική». Ωστόσο, η εδαφική ακεραιότητα της ελληνικής μακεδονικής επικράτειας δεν αμφισβητείται- δεν είναι αυτό το ζήτημα. Είναι το δικαίωμα κάθε λαού να μην ετεροπροσδιορίζεται, τουλάχιστον όχι και στην ονομασία του. Δεν είναι ώρα να ξεσκονίσουμε τους τόμους της ιστορίας και να ανατρέξουμε στο παρελθόν για να βρούμε ποιος «πρωτοπάτησε στη γη της Μακεδονίας». Άλλωστε πρόκειται για ένα γεωγραφικό χώρο που οι βαλκανικοί λαοί, αυτοί της Βουλγαρίας, της Ελλάδας και της Μακεδονίας μοιράστηκαν ανά τα χρόνια, και για αυτό, ως κοινό σημείο αναφοράς, θα έπρεπε να μας ενώνει. Ακόμη, γεωπολιτικές αξιώσεις της Δημοκρατίας της Μακεδονίας προς την Ελλάδα δεν προκύπτουν ούτε από το συνταγμά της, ούτε από την ακολουθούμενη κυβερνητική γραμμή της. Αντίθετα, η ελληνική στάση, με την τόση αδιαλλαξία και πατριωτική έξαψη, με το κύρος του ισχυρού και τον οικονομικό επεκτατισμό στα Βαλκάνια, τείνει πιο πολύ προς τον αλυτρωτισμό. Κι ας μη γελιόμαστε, η επίλυση του μακεδονικού ζητήματος δεν ζητά τη διπλωματική συμφιλίωση και συμβιβασμό, αλλά την ένταξη της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ, με όποιες οικονομικές και πολιτικές συνέπειες κυριαρχίας αυτό συνεπάγεται.
Το τεταμένο κλίμα των ημερών φυσικά δεν άφησε ανεπηρέαστη την κοινή γνώμη. Το εθνικό αίσθημα ξύπνησε και ζήτησε το λόγο στα τεκταινόμενα. Αποτέλεσμα, το συλλαλητήριο πριν λίγων εβδομάδων, με πρωτοφανή συμμετοχή, αλλά και εκείνο της επερχόμενης Κυριακής. Άνθρωποι που αδρανούν για την εντεινόμενη υποβάθμιση και εξαθλίωση των ζωών τους, για την οικονομική τους ανέχεια, βροντοφωνάζουν για τα εθνικά τους ιδανικά. Ακόμη μια προσπάθεια του κράτους, της κυβέρνησης και των εκκλησιαστικών φορέων να διασπάσουν την προσοχή και να διοχετεύσουν την αγανάκτηση της κοινωνίας σε θέματα εθνικής ενότητας και συσπείρωσης. Και ασφαλώς δεν είναι όλοι οι συμμετέχοντες/ουσες ίδιοι/ες- δεν είναι όλοι/ες εθνικιστές/ριες. Το πάτημα όμως που δίνεται σε ακροδεξιά στοιχεία είναι ισχυρό, και η κινητοποίηση μετατρέπεται σε καρναβάλι φασιστών, που μασκαρεύονται με τη στολή του «πατριώτη». Το έκτρωμα της Χρυσής Αυγής ανανεώνεται και με θράσος εμφανίζεται ξανά στο προσκήνιο. Όσοι και όσες συμμετέχουν στο συλλαλητήριο δεν πρέπει να παραβλέπουν το γεγονός οτι η παραπάνω κατάσταση, πέρα από τις παθογένειες που εμπεριέχει, δίνει το περιθώριο και το άλλοθι στη ρατσιστική και φασιστική προπαγάνδα και δράση χουλιγκάνων και φασιστικών μορφωμάτων. Χαρακτηριστικό γεγονός τα πογκρόμ που πραγματοποιούνται ενάντια σε μετανάστες/ριες καθώς και ο εμπρησμός της κατάληψης Libertatia στη Θεσσαλονίκη από φασίστες, στην οποία από τύχη οι καταστροφές ήταν μονάχα υλικές- ωστόσο όχι και ασήμαντες. Ασχολίαστη η στάση της αστυνομίας που αν και παρούσα δεν προσπάθησε να αποτρέψει το γεγονός και να συλλάβει τους εμπρηστές.
Έτσι, σημαντικό είναι σε κάθε περίπτωση να υπάρξει παρουσία και αντί-δραση ενός «άλλου κόσμου». Για την υπεράσπιση της λογικής και του αντιρατσισμού. Για να μην κινδυνέψει ξανά καμία κατάληψη, κανένας χώρος αυτοδιαχείρισης, χειραφέτησης και αυτό-οργάνωσης. Κανένας χώρος που παράγει δημοκρατία και αλληλεγγύη. Αντιστεκόμαστε συλλογικά σε κάθε είδους εθνικισμό, από όπου κι αν αυτός προέρχεται, συμμετέχουμε μαζικά στην αντιφασιστική διεθνιστική συγκέντρωση το Σάββατο στις 6μμ στην πλατεία Ρηγίλης και υπερασπιζόμαστε τους κατειλλημένους χώρους και τα κοινωνικά κέντρα από φασιστικές επιθέσεις.
Όταν συγκρούονται δυο εθνικισμοί, κανείς δεν μπορεί να είναι ελεύθερος.

Advertisements
Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

ΕΣΥ ΘΑ ΚΑΤΕΒΕΙΣ ΑΥΡΙΟ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ;

Κοινό κείμενο-κάλεσμα στην πανεργατική Απεργία της 14ης Δεκέμβρη από τα σχήματα της Αρ.Εν. Νομικής, της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ [εαακ] και του Αρ.Δι.Ν.

Σήμερα, μετά από 7 χρόνια μνημονιακής πραγματικότητας στη χώρα μας, μπορούμε πλέον να κάνουμε λόγο για συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα. Οι πολιτικές λιτότητας που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις για να ανταποκριθούν στις επιταγές της τρόικα για την αποπληρωμή του χρέους έρχονται να πλήξουν τους εργαζομένους στο σύνολό τους  με σωρεία αντιλαικών μέτρων. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, συντασσόμενη πλήρως με τις επιταγές της Ε.Ε. και του ΔΝΤ,είναι αποφασισμένη μετά και την 3η αξιολόγηση να επιβάλει νέα σειρά μνημονιακών μέτρων με επίκεντρο τη ρύθμιση των κόκκινων δανείων και την απελευθέρωση των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών,  τις ιδιωτικοποιήσεις, τις “μεταρυθμίσεις” στα εργασιακά και τον νέο συνδικαλιστικό νόμο. Συνέχεια

Posted in καλέσματα, κείμενα συγκυρίας | Tagged , | Σχολιάστε

Γιατί κανένας Δεκέμβρης δεν τέλειωσε ποτέ!

Αριστερής Ενότητας Νομικής, ΡΑΠαΝ- ΣΑΦΝ (εαακ), Αρ.Δι.Ν. Νομικής

6η Δεκέμβρη 2008: Ημερομηνία που σημάδεψε τους Δεκέμβρηδες μιας ολόκληρης γενιάς. Μιας γενιάς που αναγνώρισε τον εαυτό της και τους αγώνες της στο πρόσωπο του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Είδε στο πρόσωπο ενός 15χρονου παιδιού που δολοφονήθηκε από τα όργανα καταστολής του κράτους, να “δολοφονούνται” τα όνειρα και οι προσδοκίες της εξαιτίας της κρίσης. Αυτή η γενιά βγήκε μαχητικά στο προσκήνιο και διεκδίκησε στους δρόμους τη ζωή που της αξίζει. Για εμάς, λοιπόν, η 6η Δεκέμβρη και η εξέγερση του ’08 δεν τίθεται με όρους επετείου, “μνημόσυνου” ή συμβολισμού, για ένα ακόμα θύμα της κρατικής καταστολής και της αστυνομικής βίας. Για εμάς αποτελεί ένα κόμβο που έχει αφήσει μαχητική παρακαταθήκη και συλλογικές αναπαραστάσεις στη γενιά μας και την καλεί να βγει και πάλι δυναμικά στο προσκήνιο και να ανατρέψει την κανονικότητα των μνημονίων και της ηττοπάθειας, αλλά και τις πολιτικές εκείνες που διαλύουν το παρόν και το μέλλον της, παλεύοντας ενάντια στον αυταρχισμό και την τρομοκρατία της καταστολής. 9 χρόνια μετά το καθήκον αυτό για τη γενιά μας είναι πιο επιτακτικό από ποτέ. Μιλάμε για μια γενιά που:

9 χρόνια μετά, καλείται να ζήσει με 400 ευρώ                                                                             9 χρόνια μετά, είναι μια γενιά που δεν έχει ζήσει χωρίς μνημόνια                                     9 χρόνια μετά, συνεχίζει να βιώνει την κρατική καταστολή σε κάθε της βήμα         Kαι γι’ αυτό 9 χρόνια μετά είναι απόλυτα αναγκαίο να διεκδικήσουμε μια ζωή στο μπόι των ονείρων μας και των ανθρώπων!                                              

Συνέχεια

Posted in κείμενα συγκυρίας | Tagged , | Σχολιάστε

Ni Una Menos!

25 Νοεμβρίου 1960: ΟΙ Δομινικανές αδερφές Μιραμπάλ, πολιτικές αγωνίστριες που σχημάτισαν αντιστασιακό κίνημα κατά του δικτάτορα Τρουχίλο -γνωστές και ως Las Mariposas- βασανίζονται, ξυλοκοπούνται και στραγγαλίζονται μέχρι θανάτου για την πολιτική τους δράση. Η 25η Νοεμβρίου καθιερώνεται έκτοτε από γυναικείες οργανώσεις ως Παγκόσμια Ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών. Κι ενώ σήμερα η βία εξακολουθεί να συνιστά την πρώτη αιτία θανάτου για τις γυναίκες παγκοσμίως, ενώ η βιομηχανία της πορνείας και του τράφικινγκ καλά κρατεί εις βάρος των ταξικά καταπιεσμένων γυναικών, ενώ η σωματική και λεκτική βία συνιστά καθημερινό φαινόμενο, το δικαίωμα στη γυναικεία αυτοάμυνα δεν αναγνωρίζεται καν από τους δικαιϊκούς θεσμούς που παρουσιάζουν για άλλη μια φορά τον πατριαρχικό και ρατσιστικό τους χαρακτήρα. Συνέχεια

Posted in κείμενα συγκυρίας | Tagged , , | Σχολιάστε