Η Γερμανία ανήκει… στους Έλληνες!

[Με αυτό το κείμενο εγκαινιάζουμε το διαρκές Leftcore, ένα εγχείρημα της ΑΡιστερής ΕΝότητας Νομικής για τη συγκρότηση ενός διαδικτυακού χώρου της φοιτητικής Αριστεράς για ανοιχτό διάλογο και στοχασμό πάνω σε ποικίλες κοινωνικές, πολιτικές & πολιτισμικές θεματικές. Όποιος/α συμμετέχει στη διαδικασίες της Αρ.Εν.Νομικής ή θα ήθελε να συμμετέχει ή εν πάση περιπτώσει αναγνωρίζει τον εαυτό του στα κινηματικά μπλοκ της φοιτητικής Αριστεράς, και θέλει να δημοσιεύσει ένα άρθρο, παρακαλείται να το στείλει στη διεύθυνση arenilegal@gmail.com με τίτλο «για το διαρκές Leftcore». Τα άρθρα αυτά είναι άρθρα προσωπικής γνώμης και δεν απηχούν a priori τις συνομολογημένες θέσεις του σχήματος.]
άρθρο γνώμης, του Θανάση Παππά
Συνιστά κοινή αντίληψη μεγάλης μερίδας του ελληνικού λαού ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε μια κατάσταση υποδούλωσης και κατοχής από ευρωεταίρους, Γερμανούς, τρόικα και λοιπούς  που επιδίωξή τους είναι να εξασφαλίσουν τα χρήματα που μας έχουν δανείσει (ίσως και να βγάλουν και άλλα) απομυζώντας τον ελληνικό πλούτο. Στις πρόσφατες μάλιστα διαμαρτυρίες του ελληνικού λαού όπως εκφράστηκαν μέσω του κινήματος των Αγανακτισμένων, κυρίαρχα ήταν συνθήματα και  φράσεις( ιδιαίτερα στην πρώτη περίοδο του φαινομένου), όπως Δωσίλογοι, Προδότες, η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες, Προδότες του έθνους, της πατρίδας. Κρατώντας ελληνικές σημαίες και με αίσθημα ευθύνης για την υπεράσπιση της πατρίδας που ξεπουλιέται, μεγάλη μερίδα της ετερόκλητης αυτής μάζας διαδήλωνε ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, ως πολιτική που υπονομεύει την εθνική ανεξαρτησία και καταβαραθρώνει την εθνική υπερηφάνεια. Η αντίσταση πήρε τη μορφή του εθνικού αγώνα.
Είναι, όμως, αυτή η αλήθεια; Είναι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μια κυβέρνηση δωσιλόγων που ξεπουλάει την πατρίδα και υποτάσσεται στα αλλοεθνή συμφέροντα και δη στη νεοφασιστική Γερμανία (το τέταρτο οικονομικό Ράιχ που λέει και ο Τράγκας), η οποία επιθυμεί να επιβάλλει οικονομική, αυτή τη φορά, δικτατορία; Τα ερωτήματα αυτά που εύλογα δημιουργούνται, κάνουν ξανά επίκαιρη τη συζήτηση για τη μαρξιστική αντίληψη περί έθνους καθώς και για τη λειτουργία που αυτό επιτελεί στα πλαίσια ενός καπιταλιστικού κοινωνικού σχηματισμού.
Τί είναι έθνος; Σε αντίθεση με την ιδεαλιστική προσέγγιση της έννοιας του έθνους, για το μαρξισμό, το έθνος συνιστά την ιστορικά διαμορφωμένη (φαντασιακή) καπιταλιστική ενότητα ανάμεσα στις ανταγωνιστικές τάξεις ενός καπιταλιστικού κοινωνικού σχηματισμού. Η κυριαρχία των καπιταλιστικών σχέσεων οδηγεί στη δημιουργία άνισων κοινωνικών τάξεων με κυρίαρχο πόλο αυτόν της εργασίας-κεφαλαίου και ως εκ τούτου σε αντικρουόμενα  συμφέροντα. Έτσι, το έθνος έρχεται για να καλύψει και να απαλύνει τη σύγκρουση αυτή και να εμπεδώσει την αντίληψη στον εκμεταλλευόμενο ότι το συμφέρον του έθνους είναι ισχυρότερο από οποιονδήποτε ταξικό διαχωρισμό στο εσωτερικό της χώρας του.
Το έθνος παρουσιαζόμενο ως υπεριστορικά υπαρκτή ιδέα αναπαράγεται στο εσωτερικό του κράτους μέσα από τη δημιουργία εμπειριών, συμφερόντων και εθνικών ταυτοτήτων. Νιώθουμε Έλληνες γιατί μέσα στην Ελλάδα έχουμε προνόμια, δικαιώματα, ιδιαίτερη αναγνώριση και μεταχείριση ως ατομικά υποκείμενα. Στο σχολείο, κυρίαρχο ιδεολογικό μηχανισμό του κράτους, το έθνος και η πατρίδα παρουσιάζονται ως ύψιστες αξίες που οφείλουμε αυστηρά να σεβόμαστε και να τιμάμε (συνοδευόμενες συχνά από διάφορες αερολογίες περί αθάνατου ελληνικού πνεύματος, ανωτερότητας του ελληνικού γένους κλπ). Έτσι, ηγεμονεύει η έννοια του εθνικού συμφέροντος λειτουργώντας ομογενοποιητικά, ενοποιητικά ως προς τους έχοντες την ελληνική ιθαγένεια και δημιουργώντας μια ιδεατή αντιπαράθεση με κάτι Άλλο, Ξένο, μη εθνικό. Συνεπώς ,το ιδεολόγημα του έθνους επιτελεί μια λειτουργία διατήρησης και αναπαραγωγής των σχέσεων εξουσίας σε μία ταξικά δομημένη κοινωνία. Παρά την ταξική εκμετάλλευση, το συμφέρον των ομοεθνών (ακόμα και του Βγενόπουλου!) εμφανίζεται ισχυρότερο από το ταξικό λόγω της αναπόδραστης πολιτιστικής, ιστορικής και βιολογικής ενότητας.
Πώς αντανακλάται η ιδεολογική κυριαρχία του έθνους στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία και κυρίως πώς επηρεάζει τα δυναμικά κινήματα που πρωτοεμφανίζονται στον ελληνικό και όχι μόνο χώρο;  Ακριβώς με την απόκρυψη του πραγματικού χαρακτήρα της κυβερνητικής πολιτικής. Η πολιτική του ΠΑΣΟΚ δεν είναι πολιτική υποταγής στη Γερμανία, τους Ευρωπαίους ή την Τρόικα, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν είναι μια κατοχική κυβέρνηση. Η πολιτική του ΠΑΣΟΚ ως ταξική πολιτική είναι ξεκάθαρα μια πολιτική υποταγής στο κεφάλαιο. Είναι μια πολιτική που έχει ξεκάθαρο ταξικό πρόσημο. Εφαρμόζοντας το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού διαλύει τα εργασιακά δικαιώματα, παρακάμπτει τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, ξεπουλά κοψοχρονιά τις τεράστιας σημασίας δημόσιες επιχειρήσεις στο μεγάλο κεφάλαιο, τόσο ελληνικό όσο και διεθνές , μειώνει τους συντελεστές φορολόγησης για τις μεγάλες επιχειρήσεις, μειώνει την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων, δίνει προκλητικές εγγυήσεις στις τράπεζες, διατηρεί τις εξοργιστικές φοροαπαλλαγές στους εφοπλιστές, τη στιγμή μάλιστα που επιβάλλει έκτακτες εισφορές στον καλούμενο με αίμα να πληρώσει ελληνικό λαό. Το μεγάλο κεφάλαιο δεν βιώνει καμία κρίση αντίθετα κερδίζει από αυτή.
Έτσι η αντίληψη περί κατοχής και εθνικής υποδούλωσης λειτουργούν αποπροσανατολιστικά. Η στοχοθεσία μετατοπίζεται. Στόχος δεν είναι πλέον το κεφάλαιο, αλλά οι Γερμανοί, οι Άγγλοι, οι Αμερικάνοι κλπ. Επομένως, η ριζοσπαστικότητα των κινημάτων φαλκιδεύεται και η επιτυχία τους υπονομεύεται. Ακόμα και αν πέσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και έλθει η κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας», δηλαδή ο συνασπισμός του αστικού μπλοκ εξουσίας, η κατάσταση για τον εργαζόμενο (και μη) λαό δε θα καλυτερέψει, δε θα αλλάξουν οι όροι της ζωής του καθώς θα συνεχιστεί η ταξική πολιτική απλώς από διαφορετικούς πλέον φορείς εξουσίας.
Ως εκ τούτου η αριστερά βρίσκεται μπροστά σε μία τεράστια πρόκληση. Έχοντας να αντιπαλέψει την κυριαρχία της ιδέας του έθνους στο συλλογικό υποσυνείδητο, κάθε προοπτική επιτυχίας έχει εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση την ανάδειξη της ταξικής διάστασης της πολιτικής που ακολουθείται, διαλύοντας κάθε αυταπάτη περί μελλοντικής εθνικής συναίνεσης. Να καταδείξει ως κυρίαρχο πόλο αυτόν της εργασίας- κεφαλαίου και όχι της περιφέρειας- κέντρου (πόλος που αφορά περισσότερο το κεφάλαιο και λιγότερο τους λαούς). Και κυρίως να αποφεύγει τους εθνικιστικούς λαϊκισμούς και την άκαρπη και λανθασμένη προσπάθεια  επανανοηματοδότησης της έννοιας του έθνους με αριστερά χαρακτηριστικά και περιεχόμενο. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάει ότι αστική τάξη και έθνος βλασταίνουν στο ίδιο έδαφος και στο «εθνικό» έδαφος ηγεμονεύει πάντα η αστική τάξη.
Δεν πρέπει να κατηγορούμε Γερμανούς, Γάλλους και τους υπόλοιπους Ευρωπαίους για την οικονομική κατάσταση που βιώνουμε. Πίσω από τα θετικά ισοζύγια και τους πλεονασματικούς προϋπολογισμούς κάποιων από αυτών των χωρών σοβεί μια άλλη πραγματικότητα, αυτή του κόσμου της εργασίας. Εκατομμύρια Άγγλων ζουν γκετοποιημένοι και περιθωριοποιημένοι, οι Ισπανοί εξορμούν στις πλατείες από την ανεργία, τα εργασιακά δικαιώματα των Γερμανών έχουν αρθεί ήδη μία δεκαετία πριν περάσει από την πατρίδα μας το τσουνάμι του ΔΝΤ. Ακόμα και στην πατρίδα του νεοφιλελευθερισμού την Αμερική, εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε άθλιες συνθήκες, εκατοντάδες χιλιάδες πεθαίνουν το χρόνο επειδή δεν έχουν ιατρική ασφάλιση. Δεν είναι αυτοί ο εχθρός. Δεν προέρχεται από αυτούς η εκμετάλλευση. Οι αστοί, το κεφάλαιο είναι ο ταξικός εχθρός. Και ήρθε πλέον η στιγμή οι λαοί, ως αυτόνομοι πρωταγωνιστές της ιστορίας, να το αντιμετωπίσουν, παίρνοντας την κατάσταση τα χέρια τους, με όπλο την αλληλεγγύη.
This entry was posted in LeftCore and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s