Γιατί κάθε φορά θα παίρνουμε τις πλατείες…

Παρά τη κορύφωση του αγώνα κατά τη διάρκεια του διημέρου, το «Πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής της περιόδου 2012-2016», όπως ονομάζεται επίσημα, ψηφίστηκε από τη Βουλή με την ισχνή πλειοψηφία των 153. Ψηφίστηκε αφήνοντας μία ολόκληρη κυβέρνηση έκθετη για την ολοφάνερη αντίθεση όσων υποσχέθηκε προεκλογικά και όσων τώρα ψήφισε, μία κυβέρνηση με περιορισμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία και μηδενική κοινωνική νομιμοποίηση.
Ίσως κάποιοι να αναλογίζονται πως ακόμα μια μεγάλη μάχη χάθηκε και ότι μια ακόμα ταφόπλακα προστέθηκε στη ζωή του ελληνικού λαού. Αν και αυτή η προσέγγιση διαθέτει μεγάλα ποσοστά αλήθειας εντούτοις δεν μπορεί να επικρατήσει ως η απόλυτα αληθινή. Και αυτό γιατί τόσο οι μεγάλες εκδηλώσεις αντίστασης όσο και η απλή καθημερινότητα δείχνουν πως στη συνείδηση των ανθρώπων έχουν ριζώσει νέες ιδέες και νέες αξίες που τελικά, όχι απλά θα ανατρέψουν τις παρούσες κοινωνικά άδικες πολιτικές, αλλά σε βάθος χρόνου θα αλλάξουν το κόσμο.

 

Το διήμερο που παρήλθε, ο καταπιεζόμενος λαός έδωσε για άλλη μια φορά δυναμικό παρόν στο συνεχή και κλιμακούμενο αγώνα του ενάντια στις πολιτικές που διαλύουν τον κοινωνικό ιστό, υποθηκεύουν το μέλλον του τόπου και θέτουν υπό αίρεση την προστασία των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.
Με αφορμή τη 48ωρη πανελλαδική απεργία, πλήθος κόσμου απέδειξε για άλλη μια φορά πως στο δρόμο γεννιούνται συνειδήσεις. Τη Τρίτη το πρωί έλαβε χώρα η πρώτη από τις δύο προγραμματισμένες διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας, με αρκετά μεγάλη προσέλευση κόσμου, δεδομένης και της απεργίας όλων των ΜΜΜ. Η εμπειρία όμως έδειξε πως η διαδήλωση της Τρίτης δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια προθέρμανση για αυτό που ακολούθησε το απόγευμα της Τετάρτης.
Οι εργαζόμενοι, συνεπείς απέναντι στην ιστορική πολιτική συγκυρία που διανύουμε, κατέκλυσαν τη πλατεία Συντάγματος και όλους τους γύρους δρόμους και έδωσαν απάντηση σε όλους όσους, εντός και εκτός Ελλάδας, θεωρούν ότι έχουν βρει ένα πειθήνιο πειραματόζωο πάνω στο οποίο μπορούν να δοκιμάσουν τις μηδενιστικές για την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια νεοφιλελεύθερες πολιτικές τους, πριν τις εφαρμόσουν σε όλους τους λαούς της Ευρώπης.
Τα συνθήματα των διαδηλωτών δεν αποτελούσαν απλή αντίθεση και καταγγελία απέναντι στο Μνημόνιο 3, που βρισκόταν υπό ψήφιση εκείνη τη στιγμή στη Βουλή. Καλούσαν σε καθολικό ξεσηκωμό όλων των λαών του καταπιεζόμενου ευρωπαϊκού νότου ενάντια στις ελεγχόμενες από το διεθνές και εγχώριο κεφάλαιο κυβερνήσεις τους και το σημαντικότερο, εναντιώνονταν στη νεοφασιστική απειλή και τους εκπροσώπους της, τόσο τους εντός όσο και τους εκτός Βουλής. Όλα αυτά δείχνουν πως η διαδικασία ριζοσπαστικοποίησης και πολιτικής συνειδητοποίησης του λαού έχουν, σε ένα μεγάλο βαθμό, ευοδωθεί.
Φυσικά, όπως σε κάθε μεγάλη εκδήλωση αντίστασης των από κάτω, δεν έλειψε και αυτή τη φορά η αστυνομική βία και καταστολή. Για άλλη μια φορά έγινε εκτεταμένη χρήση χημικών αποδεικνύοντας πως η προμήθεια δακρυγόνων αποτελεί για τον προϋπολογισμό του κράτους ύστατη προτεραιότητα σε σχέση με τη χρηματοδότηση των Πανεπιστημίων, τη διάσωση του Ε.Σ.Υ και τη διατήρηση μισθών και συντάξεων. Για πρώτη φορά έκαναν και την εμφάνισή τους οι δύο υδροφόρες (αυτές που γλαφυρά ονομάστηκαν «Αύρες») που πρόσφατα απέκτησε η Ελληνική Αστυνομία. Ούτε τα χημικά, όμως, ούτε το νερό ( τόσο από της υδροφόρες όσο και από τον ουρανό) δεν πτοούσαν τους διαδηλωτές που για αρκετές ώρες παρέμεναν στον ευρύτερο χώρο της πλατείας.
Σε γενικές γραμμές, η όλο και σκληρότερη κρατική καταστολή και παραβίαση των ατομικών ελευθεριών και δικαιωμάτων (απαγόρευση διαδηλώσεων, βασανιστήρια κρατουμένων, δημοσίευση φωτογραφιών ανθρώπων που δεν έχουν υποβληθεί σε δίκη) αποτελούν απόδειξη του αυταρχικού τρόπου με τον οποίο λειτουργεί το ίδιο το επίσημο κράτος και δείχνουν πως φασισμός στο πλαίσιο της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι μόνο οι εξόφθαλμα ναζιστικές πρακτικές της Χρυσής Αυγής. Είναι το ίδιο το κράτος έκτακτης ανάγκης.
Οι δύο τελευταίες μέρες απέδειξαν πως υπάρχει ακόμα κάτι πέρα από του κυρίαρχους. Υπάρχει κάτι πέρα από τα μέτρα, το μνημόνιο 3, την αστυνομία και τη Χρυσή Αυγή. Πέρα  από την κυβέρνηση των νεκροζώντανων νεοφιλελεύθερων και των φασιστών υπάρχουν και οι απλοί  άνθρωποι: οι εργαζόμενοι, οι μετανάστες, οι γυναίκες, οι συνταξιούχοι, οι φοιτητές.
Όσοι και όσες είναι στους δρόμους όποτε χρειαστεί. Που συναντιούνται. Που ξαναμιλάνε. Που χτίζουν διαφορετικές σχέσεις μεταξύ τους και οργανώνουν μία άλλη δημοκρατία. Που φωνάζουν όταν οι αστυνομία χτυπάει τους συνανθρώπους τους. Που ξαναπιάνουν στα χείλη τους το σύνθημα «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι».
Όχι δε θα μας πουν ποτέ για το σημερινό κράτος έκτακτης ανάγκης, τις δομές και τους συμμάχους του. Θα μας πουν κάτι πιο ουσιαστικό όμως: Χούντα δε ζήσαμε, μα ούτε ελευθερία..
Και κάθε φορά θα παίρνουν τις πλατείες.
 
Advertisements
This entry was posted in κείμενα συγκυρίας and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s