Η ιθαγένεια και τα αιμοσφαίρια

«Με βάση το Σύνταγμα και τους νόμους» ερμηνεύουν οι δικαστές του Συμβουλίου Επικρατείας, «με βάση το Σύνταγμα και τους νόμους» λειτουργεί η κυβέρνηση και πράττουν οι πολίτες. Και αυτή τη φορά ο νόμος του 2010 περί απονομής ιθαγένειας σε παιδιά γεννημένα στην Ελλάδα από αλλοδαπούς γονείς που μένουν ήδη πέντε χρόνια εδώ όσο και σε παιδιά που ολοκληρώνουν την εξαετή φοίτηση σε ελληνικό σχολείο κρίθηκε αντισυνταγματικός.
Συγκεκριμένα το δικαστήριο επικαλούμενο  ότι «όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα» κρίνει ανεπαρκές κριτήριο την πενταετή διαμονή των γονιών και τη συμπλήρωση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, εφόσον δεν αποδεικνύουν ότι πράγματι το κάθε παιδί έχει αναπτύξει γνήσιο και ουσιαστικό δεσμό με το ελληνικό έθνος. Αντίστοιχα αντισυνταγματική κρίθηκε η κτήση των πολιτικών δικαιωμάτων του εκλέγειν και εκλέγεσθαι ως απόρροια της απόκτησης ιθαγένειας, όπως συμβαίνει με όλους τους Έλληνες άνω των δεκαοκτώ ετών, γιατί τα δικαιώματα αυτά συνάγεται ότι προβλέπονται αποκλειστικά για τους Έλληνες.
Πρακτική συνέπεια θα είναι η ακύρωση των πράξεων απονομής ιθαγένειας καθώς και των αποτελεσμάτων των δημοτικών εκλογών του 2010 στα εκλογικά τμήματα όλων των δήμων που συμμετείχαν αλλοδαποί στους εκλογικούς καταλόγους.
Μεταξύ των πογκρόμ που ειρωνικά ονομάζονται «Ξένιος Δίας» και των εικόνων από τα στρατόπεδα στην Αμυγδαλέζα και στα νησιά του Αιγαίου έρχεται αυτή η απόφαση του ΣτΕ, η οποία διαφυλάττει το δίκαιο του αίματος ως δικαιολογητική βάση της ιθαγένειας με μόνο, όχι και τόσο ουσιαστικό επιχείρημα, την προσκόλληση στο γραμματική ερμηνεία. Στην πραγματικότητα δύο χρόνια πριν, μέσα στο πλαίσιο της αστικής δημοκρατίας και ενόψει των πρακτικών συνεπειών της μετανάστευσης, η κυβέρνηση κάνει ένα βήμα προς το φιλελεύθερο εθνικισμό, ο οποίος, σε αντίθεση με το ρομαντικό που στηρίζεται αποκλειστικά στην καταγωγή των γονέων, θεμελιώνεται στην αφομοίωση των αξιών της δημοκρατίας. Βέβαια και πάλι της δημοκρατίας έτσι όπως την εννοεί το ελληνικό έθνος, που μάλλον μεταφράζεται στην πολιτική της κυβερνητικής πλειοψηφίας, και εφόσον οι αιτούντες την ιθαγένεια καταβάλουν παράβολο 100 ή 700 ευρώ, αναλόγως εάν πρόκειται για ανήλικο ή ενήλικο. Ο νόμος δηλαδή, στη μορφή που έχει, διαθέτει δικλείδες ασφαλείας, ώστε να μην είναι εύκολη η συνδρομή των τυπικών και ουσιαστικών προϋποθέσεών του και άρα η εφαρμογή του.
Εντούτοις, οι δικαστές επιμένουν σε χριστιανοελληνικά ιδανικά συντηρητικών κοινωνιών. Έλληνας που μπορεί να ψηφίζει είναι όποιος γεννιέται Έλληνας. Η δε διαμονή, εργασία και φοίτηση θα μπορούσαν θεωρητικά να αποτελέσουν θεμέλιο ιθαγένειας, αλλά στην πράξη κρίθηκαν αντισυνταγματικά. Συνεπώς μόνο αν τρέχει αίμα ελληνικό στις φλέβες τους μπορούν οι άνθρωποι να κυκλοφορούν ελεύθεροι, να εργάζονται και να αποφασίζουν για το μέλλον τους συμμετέχοντας στα θεσμικά όργανα.
Για να γίνει πιο εύληπτη η απόφαση, οι δικαστές αναφέρουν ότι με τέτοιους όρους, αθρόα δηλαδή κατ’ αυτούς, πολιτογράφηση γνώρισε το ελληνικό κράτος σε περιόδους ανακατατάξεων κατά την απελευθέρωση από την οθωμανική αυτοκρατορία και ότι  στο παρελθόν η κρατική προσπάθεια αντιμετώπισης της μετανάστευσης στην ΕΣΣΔ κατέληξε σε καταστρατήγηση των νομικών προϋποθέσεων και νομιμοποίηση του παράνομου. Ένας τέτοιος νόμος δεν μπορεί παρά να είναι γέννημα ταραγμένων εποχών και αποσταθεροποιημένων κοινωνιών . Δεν έχουμε επομένως παρά να τον απορρίψουμε ως οπισθοδρομικό και εν τέλει αχρείαστο, αν όχι επικίνδυνο. «Η Ελλάδα είναι μία δημοκρατία και τα δικαιώματα των πολιτών της δεν μπορούν να εξομοιώνονται με εκείνα όσων μπαίνουν παράνομα στη χώρα. Αυτό δεν αναβαθμίζει τους παράνομους μετανάστες, υποβαθμίζει τους πολίτες.» κατά τον κυβερνητικό εκπρόσωπο.
Η δική μας κοινωνία είναι διαμορφωμένη έτσι ώστε να εξασφαλίζει τους Έλληνες και τις Ελληνίδες. Όσο για τους μετανάστες και τις μετανάστριες, έπρεπε να μείνουν στον τόπο τους, κοντά στα αδέρφια τους, δεν μπορεί μια χώρα να μεριμνά για όλους. Κάπως έτσι δημιουργούνται παράνομοι άνθρωποι, οι οποίοι αφενός γίνονται εύκολα θύματα εκμετάλλευσης, καθώς δεν μπορούν να προστατευτούν, αφετέρου είναι οι αποδιοπομπαίοι τράγοι ενός προβληματικού συστήματος γεμάτου κοινωνικές παθογένειες.
Αφού λοιπόν η συνύπαρξη ανθρώπων με διαφορετικό χρώμα, γλώσσα, χαρακτηριστικά και προσλαμβάνουσες είναι αδύνατη στο υπάρχον κράτος όπου δικαιώματα έχει ένας άνθρωπος επειδή κατάγεται από μία συγκεκριμένη χώρα κι όχι επειδή είναι άνθρωπος, η μόνη λύση επιβίωσης είναι η ενσωμάτωση. Η ενσωμάτωση προκύπτει από τη διαμονή σε ένα τόπο και τη διαμόρφωση σχέσεων με τους κατοίκους του, κι όχι από το αίμα του.
Advertisements
This entry was posted in κείμενα συγκυρίας and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s