Πώς η ανάγκη γίνεται Ιστορία…

Άλκης Αλκαίος: Γοητευόταν από τους μαχητές «ηττημένους»

alkaios

του Οδυσσέα Ιωάννου

 Μια δημοσίευση στον «Ριζοσπάστη» ήταν η αρχή μιας υπέροχης φιλίας και συνεργασίας. Ο Άλκης Αλκαίος δημοσίευσε ένα ποίημά του, ο Θάνος Μικρούτσικος το διάβασε, έψαξε και τον βρήκε. Δεν ξέρω αν ο Αλκαίος είχε σκοπό να γράψει ποτέ τραγούδια πέρα από ποίηση – δεν τον ρώτησα ποτέ. Όπως δεν τόλμησα ποτέ να ρωτήσω και την πηγή των ερωτικών του εικόνων. Βλέποντάς τον, διπλωμένο στα δύο, να προσπαθεί να κρατηθεί όρθιος στην καρέκλα, δεν μπόρεσα ποτέ να του κάνω την πλέον άστοχη ερώτηση σε δημιουργό: “γράφεις βιωματικά;”. Μια κλισέ ερώτηση, δίχως κανένα περιεχόμενο. Θα μπορούσε να μου απαντήσει “έχω τόσες πηγές στο μυαλό μου, μικρέ, που ούτε σταγόνα δεν έχεις αξιωθεί”.

Όπως δεν τον ρώτησα ποτέ, στα δεκαέξι χρόνια της γνωριμίας και της επαφής μας, για τη φυλακή και τα βασανιστήρια που υπέστη επί Χούντας. Δεν το ανέφερε ποτέ ούτε ο ίδιος, δεν άφησε ποτέ ούτε ίχνος υπαινιγμού πως θα ήθελε να πάει εκεί η κουβέντα.

Μαζί με τον Μάνο Ελευθερίου, είναι οι δύο στιχουργοί με τις περισσότερες αναφορές και αφιερώσεις σε ιστορικά πρόσωπα. Από αφώτιστους ήρωες μέχρι επώνυμους που σε κάποια συγκυρία καθρεφτίστηκαν σε λεπίδες. Γοητευόταν από τους “ηττημένους”, οι οποίοι όμως πριν είχαν δώσει λυσσαλέες μάχες με τις προσωπικές τους σκοτεινιές. Και ο λόγος του, πάντα στην κόψη ανάμεσα στον υπερρεαλισμό και στα “τρέχοντα”. Βαθιά πολιτικός, αλλά σε διαρκή διαπραγμάτευση με τις συκοφαντημένες ουτοπίες. Αιφνιδίαζε συνεχώς. Εκεί που άκουγες μια οικεία ιστορία, σε πέταγε από ψηλά μέσα σε μια εικόνα που δεν μπορούσες να την διαχειριστείς εύκολα. Άλλοτε ξεκινούσε έτσι και στην πορεία “μαλάκωνε”. Ποιος θα ξεκινούσε έτσι το “Ερωτικό”; Ποιος θα έβαζε σε ένα ζεϊμπέκικο (ασχέτως αν δεν ήξερε την φόρμα του όταν το έγραφε) το “Πώς η ανάγκη γίνεται Ιστορία – πώς η Ιστορία γίνεται σιωπή»; Ποιος θα έγραφε τα τραγούδια του “Εμπάργκο;”

Στο “Χαρούμενο τραγούδι για τη Σύλβια Πλαθ” και στη “Γαμμαγραφία” πατάει απάτητες κορυφές. Έχει βέβαια σύμμαχο έναν “τρελαμένο” Μικρούτσικο που γράφει μουσικές μακριά από τις γνωστές αναφορές του ελληνικού τραγουδιού, ανοίγοντας καινούργια και απίστευτα γοητευτικά μονοπάτια. Δεν θέλω να βρω κάποια πιο ακαδημαϊκή και δημοσιογραφική φράση από αυτήν που μου έρχεται αυτόματα στο μυαλό, “ήταν ένα δίδυμο που σκότωνε”.

Ανοιχτός στους νέους δημιουργούς, ως άδολος και ειλικρινής λάτρης του ελληνικού τραγουδιού, φανατικός ακροατής ραδιοφώνου, συνεργάστηκε με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Νότη Μαυρουδή, τον Μίλτο Πασχαλίδη, τον Σωκράτη Μάλαμα, τον Μάριο Τόκα, τον Δημήτρη Μητροπάνο, τον Μανώλη Μητσιά, τον Χρήστο Θηβαίο, τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, τον Μπάμπη Στόκα.

Και φυσικά, όπως όλοι οι μεγάλοι δημιουργοί, όταν άφηνε στην άκρη τον οπλισμό του “λόγιου”, μπορούσε να γράψει στίχο πηγαία λαϊκό, όχι προσχηματικά λαϊκό, και να τον τραγουδήσει όλη η Ελλάδα, από κουτούκια μέχρι μεγάλες πίστες.

O Άλκης ήταν μία σχολή μόνος του. Τα καλά τραγούδια σε κάνουν καλό δημιουργό, μεγάλο σε κάνουν οι προσωπικοί δρόμοι και οι μικρές ή μεγάλες επαναστάσεις που κατάφερες.

Εκείνο το “μπορεί να γίνει και αλλιώς”, που σου διευρύνει την περίμετρό σου, σε αναστατώνει, σου αλλάζει την τροχιά.

Με τις μέρες του μοιρασμένες Αθήνα-Πάργα, με κανένα χαρτάκι, που του άρεσε να παίζει, με κάποιους φίλους να τον επισκέπτονται σπίτι, όταν κοιτούσε αλλού και πάλευε για δεκαετίες με άλλους δαίμονες του κορμιού του, τον βρήκε ο καρκίνος.

Έγραφε τραγούδια πυρετωδώς μέχρι το τέλος. Είχε στο μυαλό του δίσκους. Ορισμένα από αυτά ίσως κάποια στιγμή τα ακούσουμε.

Αναδημοσιεύτηκε από την Αυγή

Advertisements
This entry was posted in αναδημοσιεύσεις and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s