«Ν’ αυτοκτονήσω ή να κάνω καφέ;»*

«Αν η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, τότε βρισκόμαστε κάπου στη μέση» αυτό είχαμε στο νου μας όταν πήραμε την απόφαση το κυλικείο της σχολής μας να λειτουργεί από τους φοιτητές, αυτό σκεφτόμαστε και τώρα δύο μήνες μετά.

kafessH οικονομική κρίση στάθηκε αφορμή να αλλάξουν και υλικά κάποια δεδομένα της ζωής μας, τα οποία από παλιότερα ίσως αμφισβητούσαμε. Ανάμεσά τους η λειτουργία του κυλικείου. Όσα χρόνια υπήρχε κυλικείο στη σχολή λειτουργούσε όπως λειτουργούν τα πάντα στον κόσμο μας. Ο χώρος ανήκει στο πανεπιστήμιο, το πανεπιστήμιο τον εκμισθώνει σε έναν ιδιώτη έναντι μισθώματος και το μεν πανεπιστήμιο χρησιμοποιεί τα χρήματα αυτά για να καλύψει τις ανάγκες των φοιτητών του, ο δε ιδιώτης πουλάει καφέ και σοκολάτα σε τιμές που του εξασφαλίζουν το νοίκι και ένα ποσοστό κέρδους. Όσο μεγαλύτερη ποσότητα και ποικιλία τόσο μεγαλύτερη κατανάλωση και κέρδος. Τον καιρό της κρίσης όμως τα έσοδα μειώνονται και πολλές επιχειρήσεις κλείνουν και ο εκμισθωτής μετά αναζητά άλλο μισθωτή. Έτσι έγινε και με το κυλικείο.

Στο μεταξύ όμως είναι πολλές οι περιπτώσεις-από εργοστάσια μέχρι γειτονιές και πολυκατοικίες- που οι άνθρωποι αποφάσισαν να μην επαναλάβουν τον κύκλο και να καλύψουν αλλιώτικα τις ανάγκες τους, δηλαδή οικοιοποιούμενοι το χώρο τους και δρώντας οι ίδιοι για τους εαυτούς τους χωρίς να περιμένουν με το πορτοφόλι στο χέρι να πληρώσουν το μάθημά τους, το μεσημεριανό τους γεύμα ή τον καφέ τους.

H αυτοοργάνωση, η αυτοδιαχείρηση και η αμεσοδημοκρατία είναι οι άξονες και της δικής μας δράσης στο κυλικείο. Δεν μπαίνουμε πια στο κυλικείο ως πελάτες ούτε πληρώνουμε έναν άνθρωπο προορισμένο από την κοινωνία να φτιάχνει καφέδες.

Το κυλικείο από κερδοσκοπική επιχείρηση γίνεται ένας ελεύθερος δημόσιος και κοινωνικός χώρος, όπως είναι για μας ολόκληρο το πανεπιστήμιο. Ένας ανοιχτός χώρος σκέψης, επικοινωνίας, ανταλλαγής απόψεων και ιδεών. Με πρωτοβουλία και απόφαση δική μας οργανώνονται συζητήσεις πάνω σε θέματα που μας προβληματίζουν, εκθέσεις, ποιητικές παρουσιάσεις και συναυλίες. Εμπνεόμαστε από τον κόσμο γύρω μας, αντλούμε εμπειρία και συνδεόμαστε με άλλα παρόμοια εγχειρήματα.

H ανοιχτή συνέλευσή του είναι το αποκλειστικό όργανο του αυτοδιαχειριζόμενου κυλικείου. Πρόκειται για μια δυναμική και αμεσοδημοκρατική διαδικασία που δε λογοδοτεί παρά μόνο στον εαυτό της και λειτουργεί μακριά από κάθετες δομές και παραταξιακές λογικές. Συμμετέχουμε όλοι ισότιμα και δρούμε δημιουργικά με βάση τις επιθυμίες και τις δυνατότητες καθενός και καθεμιάς.

Το κυλικείο αποτελεί ένα κύτταρο της κοινωνίας που ονειρευόμαστε, στην οποία ο ατομικισμός, η εκμετάλλευση και η ανάθεση δεν έχουν θέση. Το κυλικείο δεν είναι απλά το άθροισμα των μελών του, είναι μια συλλογικότητα που αυτονομείται και στην οποία ο καθένας και η καθεμιά μας βρίσκει τον εαυτό του και το εαυτό της. Βάζουμε στόχους και τους υλοποιούμε, δεν προσχωρούμε σε ένα διαμορφωμένο και έξωθεν επιβεβλημένο πλαίσιο ιδεών και δράσεων. Το κυλικείο προφανώς ήρθε για να καλύψει άμεσες υλικές ανάγκες απαντώντας στη σκληρή πραγματικότητα της εποχής μας, μπροστά στην οποία δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια. Δεν είναι όμως η οικονομική δυσχέρεια η αιτία δημιουργίας του, είναι ο τρόπος που φανταζόμαστε και θέλουμε τη ζωή μας. Γιατί τελικά «η πραγματικότητα μάς δείχνει πώς την πραγματικότητα να αλλάζουμε» αρκεί να κάνουμε αυτό που πιστεύουμε και να πιστεύουμε αυτό που κάνουμε.

Μαρία Καλογήρου

*Α.Καμύ

αναδημοσίευση από Παιδεία και Κοινωνία

Advertisements
This entry was posted in αναδημοσιεύσεις. Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s