Πλαίσιο ΑΡ.ΕΝ. νομικής

Λίγα λόγια για τη συγκυρία
Πολλά έχουν λεχθεί τα τελευταία τρία χρόνια για τη κρισιμότητα της πολιτικής συγκυρίας που διανύουμε. Αν εξετάσουμε τη πορεία των γεγονότων όπως αυτά έλαβαν χώρα από το 2009 και έπειτα, θα διαπιστώσουμε πως σήμερα βρισκόμαστε πραγματικά σε ένα σημείο καμπή για τη σύγκρουση των καταπιεζόμενων κοινωνικών στρωμάτων με τους ‘από πάνω’.
554265_4091864140994_1447883468_nΜετά την επίθεση στις καταλήψεις, η κυβέρνηση επέλεξε να χρησιμοποιήσει το αντιδραστικό και αυταρχικό μέτρο της επίταξης (μέτρο που έχει να χρησιμοποιηθεί από τη χούντα) εναντίον δύο ομάδων εργαζομένων (εργαζόμενοι του ΜΕΤΡΟ και ναυτεργάτες) που αγωνίζονταν ενάντια στην υποβάθμιση της ζωής τους υπερασπίζοντας τα εργασιακά τους δικαιώματα. Από τη «προσπάθεια» αυτή των κυβερνόντων δε θα μπορούσε να λείπει η αστυνομική καταστολή. Η ΕΛ.ΑΣ. απέδειξε για άλλη μια φορά πως δεν είναι παρά το μέσο των κυρίαρχων για το στραγγαλισμό των εργατικών αγώνων και του κινήματος συνολικά. Την ίδια περίοδο άρχισαν να αναδύονται σενάρια για περαιτέρω μείωση του κατώτατου μισθού ενώ μια παραφιλολογία για λάθος στους υπολογισμούς του ΔΝΤ χρησιμοποιείται για να καλύψει παροδικά το γεγονός πως τέτοιου είδους πολιτικές στόχο έχουν εξ’ ορισμού τους να χτυπήσουν τις δυνάμεις της εργασίας.
Παράλληλα με τη δράση της αστυνομίας γιγαντώνεται το νεοναζιστικό φαινόμενο σε συνάρτηση με την εξαθλίωση των μεταναστών. Η απόφαση του ΣτΕ για το νόμο περί ιθαγένειας, με αποτέλεσμα τα παιδιά μεταναστών που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα να μην έχουν δικαίωμα στην ελληνική υπηκοότητα σε συνδυασμό με τις δολοφονίες των Σαχτζάτ Λουκμάν και Μπαμπακάρ Ντιαγέ δείχνουν ότι το ελληνικός κράτος αντιμετωπίζει τους μετανάστες μόνο ως φτηνό- παράνομο εργατικό δυναμικό, τοποθετώντας τους σε μία περιοχή αβέβαιη ισχύος των δικαιωμάτων και των κανονων.
Σχέδιο υποβάθμισης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης-Πράξη δεύτερη
     Το περιβόητο «σχέδιο Αθηνά», αν το δει κανείς στη λογική του, δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από τη δυναμική συνέχεια του Νόμου Διαμαντοπούλου/ Αρβανιτόπουλου. Εντάσσεται καθαρά στο πλαίσιο ταξικής επίθεσης των κυρίαρχων δυνάμεων του κεφαλαίου ενάντια στο δημόσιο δωρεάν πανεπιστήμιο. Μόνο που στη περίπτωση αυτή, η απαξίωση των σπουδών επιχειρείται να επιτευχθεί μέσω της πλαγίας οδού και να καλυφθεί υπό το μανδύα της «αναδιοργάνωσης».
1)      Ξεκινώντας από τη Νομική, πολλά έχουν ακουστεί από ορισμένους χώρους για το πόσο ευεργετική θα είναι η μετατροπή μας από Τμήμα της ΝΟΠΕ σε αυτοτελή Σχολή. Η ανάλυση αυτή όμως είναι βεβιασμένη και μυωπική. Η μετατροπή αυτή αποτελεί το πρώτο βήμα για υποβάθμιση των εργασιακών μας δικαιωμάτων και του πτυχίου. Συγκεκριμένα, ανοίγει το δρόμο έτσι ώστε ο σημερινός διαχωρισμός του γνωστικού αντικειμένου (ιδιωτικό, δημόσιο, ποινικό) να παγιωθεί σε αυτοτελή Τμήματα (όπως είναι σήμερα η Νομική, το Πολιτικό και το Οικονομικό) που θα δίνουν ξεχωριστό τίτλο σπουδών. Έτσι, μέσω της εξειδίκευσης θα προκύπτει κατατετμημένο πτυχίο που θα οδηγεί σε περιορισμένα εργασιακά δικαιώματα (π.χ: ο ποινικολόγος δε θα αναλαμβάνει αστικές υποθέσεις).
2)      Αν κοιτάξουμε γενικότερα τη ρύθμιση του σχεδίου αυτού, βλέπουμε πως με τη συγχώνευση τμημάτων προκύπτει έμμεσα μικρότερη χρηματοδότηση (αφού πλέον περισσότερα τμήματα θα χρηματοδοτούνται ως ένα) και περαιτέρω σμίκρυνση των διοικητικών σχημάτων. Είναι λογικό πως μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση απαιτεί την αύξηση της χρηματοδότησης και όχι τη περικοπή της. Επιπλέον, μοιραία θα ενισχυθούν τα ΙΕΚ και τα Κολλέγια, ειδικότερα σε βάρος των καταργούμενων ΤΕΙ.
3)      Επιπλέον, οφείλουμε να δείξουμε αλληλεγγύη στους χιλιάδες συμφοιτητές μας που θα αναγκαστούν να αλλάξουν κυριολεκτικά ζωή και στους εργαζόμενους των ιδρυμάτων που με τις συγχωνεύσεις θα οδηγηθούν στην απόλυση, μόνο και μόνο γιατί η κυβέρνηση αποφάσισε πως η παρούσα κατάσταση δεν εξυπηρετεί πια τα συμφέροντά της και αδιαφορεί για το αν με τον τρόπο αυτό διαλύονται ανθρώπινες ζωές
4)     Τέλος, πρέπει να επισημανθεί η υποβάθμιση των κοινωνικών σπουδών την οποία προβλέπει εμμέσως το σχέδιο Αθηνά, όπως γίνεται έντονα αισθητή με τη συγχώνευση στο ίδιο ίδρυμα αντικειμένων κοινωνικών επιστημών από τη μια και οικονομικής ή τεχνολογικής κατεύθυνσης από την άλλη. Στο νέο αποκλειστικό κόσμο των επενδύσεων είναι προφανές εργαλεία μελέτης της κοινωνίας που ανταποδίδουν αμέσως χρήμα δεν είναι αποδεκτά.
      Κανείς μας δεν θα υποστηρίξει πως το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα έχει καλώς. Επί δεκαετίες τα ψηφοθηρικά συμφέροντα στελεχών των δύο αστικών κομμάτων εξουσίας καθόρισαν την εικόνα που έχει σήμερα η τριτοβάθμια εκπαίδευση. Το «σχέδιο Αθηνά» όμως δεν έρχεται να διορθώσει τα  κακώς κείμενα, αλλά να βάλει το πανεπιστήμιο σε τροχιά σταδιακής ιδιωτικοποίησης. Απέναντι τόσο στο υπάρχον όσο και στο σχεδιαζόμενο πρότυπο  προτάσσουμε το αντιπαράδειγμα ενός δημόσιου, δωρεάν Πανεπιστημίου που θα είναι πραγματικά αυτοδιοικούμενο. Που θα το διαχειρίζονται δηλαδή συλλογικά οι άνθρωποι που σπουδάζουν, εργάζονται και ζουν σε αυτό.
Η απεργία είναι η κραυγή σου
  Βιώνουμε μια περίοδο κατά την οποία η συντριπτική πλειονότητα της ελληνικής  κοινωνίας είναι πλέον εξαθλιωμένη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αυξάνεται όλο και περισσότερο η αντίσταση και να κορυφώνεται ο αγώνας των «από κάτω». Την ίδια στιγμή που στην κοινωνία με την απεργία της Τετάρτης προκύπτει η δυνατότητα μία «αφύπνισης», στο ελληνικό Πανεπιστήμιο ο κανόνας εξακολουθεί να είναι η αδράνεια, η εκ των προτέρων απαξίωση των συλλογικών διαδικασιών και ο φόβος μπροστά στη προοπτική οποιασδήποτε αντίδρασης. Έτσι προκύπτει το ιστορικό παράδοξο, ενόψει και της κρισιμότητας της συγκυρίας, το άλλοτε πρωτοπόρο στους κοινωνικούς αγώνες φοιτητικό κίνημα να μην μπορεί να ευθυγραμμισθεί με το συγκρουσιακό παλμό που ήδη διαπερνά τις υπόλοιπες πληττόμενες  κοινωνικές ομάδες. Το Πανεπιστήμιο ομοιάζει σήμερα περισσότερο στο κλειστό, προστατευμένο και ελεγχόμενο περιβάλλον του σχολείου παρά στο ζωντανό και σκεπτόμενο κοινωνικό χώρο που πρέπει να είναι. Μόλις 6 χρόνια μετά την ανατροπή της κυβερνητικής προσπάθειας για αναθεώρηση του άρθρου 16, το σημερινό φοιτητικό κίνημα είναι η σκιά του τότε εαυτού του.
 Είναι λανθασμένο όμως και ακραία απαισιόδοξο να πιστεύουμε πως οι φοιτητές δε νοιάζονται για τα κοινωνικά προβλήματα. Πως δε νοιάζονται για την ισοπέδωση της ποιότητας σπουδών τους και το ανύπαρκτο εργασιακό τους μέλλον. Πως δε νοιάζονται που κάποιοι εργαζόμενοι αναγκάστηκαν να λήξουν την απεργία τους επειδή έλαβαν φύλλο πορείας. Πως δε νοιάζονται που κάποιοι άνθρωποι θανατώθηκαν ενώ κάποιοι άλλοι βασανίστηκαν από τους ακόλουθους του ελληνικού νεοναζισμού. Τέλος, πως δε νοιάζονται, και μάλιστα ως νέοι άνθρωποι, που υποβαθμίζεται η ίδια τους η ζωή ενώ παράλληλα το βιοτικό επίπεδο ορισμένων κοινωνικών στρωμάτων παραμένει αλώβητο.
  Για όλα τα παραπάνω, η απεργία της 20ης Φεβρουαρίου πρέπει να καταστεί κόμβος και σημείο αναφοράς για τον αγώνα της ελληνικής κοινωνίας, δίνοντας το πιο μαζικό στίγμα που έχει δοθεί μέχρι σήμερα. Στο πλαίσιο αυτό, είναι επιτακτική όσο ποτέ άλλοτε η ενιαία συμμετοχή του Φ.Σ. Νομικής στη απεργία αυτή.
Αποφασίζουμε 
  • Συμμετοχή του ΦΣ  Νομικής στην απεργία της Τετάρτης 20 Φεβρουαρίου.
  • Να παραμείνει κλειστή η σχολή την ημέρα της απεργίας.
  • Τη διοργάνωση ανοιχτής συζήτησης φοιτητών-μελών ΔΕΠ-εργαζομένων στις 28 Φεβρουαρίου για την οργάνωση της αντίστασης ενάντια στο ‘σχέδιο Αθηνά’.
  • Την άμεση εφαρμογή της απόφασης του Τμήματος με ημερομηνία 12\12\12 για τύπωση φοιτητικών συγγραμμάτων από το Τυπογραφείο του ΕΚΠΑ.
Advertisements
This entry was posted in πλαίσια Γ.Σ. and tagged , , . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s