Ζωντανές καταλήψεις: Ένας τρόπος να ζεις συλλογικά…

Προτεινόμενο πρόγραμμα κατάληψης από την
 Αρ.Εν. Νομικής
Πέμπτη 7/03
9 π.μ. : συμμετοχή του συλλόγου στην κινητοποίηση για την δίκη του βουλευτή της Χ.Α, Ηλία Κασιδιάρη, στο Εφετείο (Αλεξάνδρας και Λουκάρεως)
12 μ.μ : Συμμετοχή στην πανεκπαιδευτική πορεία ενάντια στο Σχέδιο Αθήνα στα προπύλαια
3 μ.μ. : Συλλογική κουζίνα / D.I.Y. ψήσιμο
5 μ.μ. : Πρώτη Συνάντηση της αντιφασιστικής Πρωτοβουλίας Νομικής
9 μ.μ. : προβολή ταινίας για τις έμφυλες διακρίσεις
Παρασκευή 8/03
12 μ.μ. : Παρέμβαση στον Σάκουλλα με πανό, τρικάκια, στένσιλ και συνθήματα για την διεκδίκηση των συγγραμμάτων μας
2 μ.μ. :  Ημερίδα – Συζήτηση για το Σχέδιο Αθηνά και τις αντιστάσεις μας
7 μ.μ : Θεατρικό από ομάδα φοιτητών με μονόπρακτα
Στα κινήματα που έχουν αναπτυχθεί σε παγκόσμια κλίμακα την τελευταία διετία, τα αιτήματα των διαδηλωτών φαίνεται να μην ομοιάζουν μόνο στην έκφραση της αντίθεσης τους στις ασκούμενες νεοφιλελεύθερες πολιτικές και στο όλο και αυξανόμενο έλλειμμα δημοκρατίας. Ένα ακόμα συνεκτικό τους στοιχείο είναι η αναζήτηση δημόσιου χώρου για διάλογο, για επικοινωνία και προβληματισμό μέσα στην φρενήρη και όλο και πιο πειθαρχικοποιημένη καθημερινότητα. Γι’αυτό στήνονται συνελεύσεις, πρωτοβουλίες και δίκτυα στον αντίποδα της ατομικότητας που επικρατεί.
Τα πανεπιστήμια συνήθως ήταν ένας προσφερόμενος κοινωνικός χώρος που εξυπηρετούσε αυτήν την ανάγκη. Ήταν ο χώρος στον οποίο λόγω του ασύλου μπορούσαν να αναπτυχθούν κοινωνικοί αγώνες (δεκέμβρης ’08, 300 μετανάστες απεργοί πείνας), η επικαιρότητα έθετε την ημερήσια διάταξη στις συζητήσεις και στις γενικές συνελεύσεις το φοιτητικό σώμα έπαιρνε συλλογικές αποφάσεις. Όμως, η μετατροπή των πανεπιστημίων σε χώρους κατάρτισης, σε κέντρα εκπαίδευσης των αυριανών φιλήσυχων και εργατικών πολιτών δεν αφήνει περιθώρια για την ύπαρξη τέτοιων κοινωνικών χώρων.
Θεωρώντας ανάγκη την επανοικειοποίηση του χώρου της νομικής, με μέσο την κατάληψη της σχολής, συζητάμε για τον αντιφασισμό και το σχέδιο Αθηνά, στήνουμε πολιτιστικά αντιπαραδείγματα και ζούμε ξανά συλλογικά.
‘Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη
Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη
διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.
Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.’
Advertisements
This entry was posted in πλαίσια Γ.Σ. and tagged , , . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s