Για τη γενική συνέλευση της Τετάρτης

Υπάρχει μία αντίληψη σε ορισμένες συλλογικότητες, ότι οι συνελεύσεις έχουν ελπίδα και νόημα μόνο όταν συμμετέχουν η πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων. Υπάρχει μία αντίληψη που λέει ότι δημοκρατία είναι η υπογραφές στα Δ.Σ. οι τοποθετήσεις των μεγάλων αρχηγών, οι πεφωτισμένοι λόγοι, τα πλατφορμικά πλαίσια. Υπάρχει μία αντίληψη για τη δημοκρατία, που οδηγεί στην αποχή από κάθε διαδικασία, σε συγκεντρώσεις επιβεβαίωσης της ιδεολογικής καθαρότητας ενός χώρου, σε ανακοινώσεις που ταυτίζουν τον δίκαιο αγώνα με τη μιζέρια και τη γκρίνια.
Η συνέλευση της Τετάρτης όμως απέδειξε ότι πέρα από αυτή, τη γενική ηγεμονική Dimokratiaμέσα στην ελληνική κοινωνία αντίληψη για τη δημοκρατία υπάρχουμε και εμείς. Υπάρχουν αυτοί/ες που δε χρειάζονται την απόλυτη σύμπνοια των πολιτικών δυνάμεων για να συζητήσουν. Αυτοί/ε των οποίων η συμμετοχή στις συλλογικές διαδικασίες δεν εξαρτάται από το αν «θα έρθει το ΜΑΣ». Αυτοί/ες των οποίων η συλλογική διάνοια, η διαθεσιμότητα δε μπάινει σε καλούπια και δεν περιορίζεται, αλλά βρίσκει έκφραση μόνο μέσα από τη συνύπαρξη, από το διάλογο και την επικοινωνία με ανθρώπους που θα αντιμετωπίσουν τα ίδια προβλήματα με αυτούς/ες.
Σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζουμε ότι η συνέλευση της Τετάρτης ήταν υπόδειγμα δημοκρατικής διαδικασίας. Για όσους/ες από μας ζήσαμε από κοντά το κίνημα των πλατειών η διαδικασία της Τετάρτης απέχει αιώνες από το να χαρακτηριστεί υποδειγματική. Υποστηρίζουμε όμως ότι ήταν ένα μεγάλο άλμα σε σχέση με τη γνωστή διαδικασία, με τη μικροπολιτική αντιπαράθεση, τις αλλεπάλληλες ερωτήσεις ανέμεσα στις πολιτικές δυνάμεις, το μονοπώλιο των αγορεύσεων.
Δυστυχώς και πάλι η συμμετοχή ανεξάρτητων ανθρώπων ήταν μειωμένη, η ψηφοφορία περιστράφηκε γύρω από ένα πλαίσιο και η αντιπαράθεση ήταν μικρή.
Τουλάχιστον όμως δείξαμε ότι υπάρχει και ένας άλλος τρόπος να συζητάμε. Λίγο πιο δημοκρατικός, πιο ανθρώπινος και γειωμένος κοινωνικά και πιο κατανοητός. Πάνω από όλα η διαδικασία της Τετάρτης μας έδειξε ότι υπάρχει και ένας άλλος τρόπος να επικοινωνούμε, να συζητάμε και εν τέλει να ζούμε συλλογικά μέσα σε ένα πανεπιστήνιο.
Ένα πανεπιστήμιο που δεν θα είναι απλά ένας χώρος κατάρτισης, αλλά ένας ελεύθερος, δημοκρατικός κοινωνικός χώρος…
Advertisements
This entry was posted in κείμενα συγκυρίας and tagged , , , . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s