Η εθνική ενότητα με αίμα είναι βαμμένη…

…στο κόσμο των αφεντικών είμαστε όλοι ξένοι
ioioioioiΤα τελευταία χρόνια, με την κορύφωση της καπιταλιστικής κρίσης και την επιβολή τριών μνημονίων, από κυβερνήσεις που έχουν αποδείξει πολλές φορές πως δεν υπολογίζουν τίποτα μπροστά στο κέρδος του μεγάλου (εγχώριου και ξένου) κεφαλαίου, η ανέχεια και η εξαθλίωση έχουν δημιουργήσει το έδαφος για την δημιουργία φαινομένων ρατσιστικής βίας και εργοδοτικής καταπίεσης. Ο νεοφιλευλευθερισμός, ως τρόπος σκέψης, δηλαδή το «κοιτάω μόνο την πάρτη μου και πως θα βγάλω περισσότερα λεφτά», έχει ηγεμονεύσει τόσο πολύ σήμερα, που οποιαδήποτε άλλη αντίληψη για οικονομική και κοινωνική δικαιοσύνη απορρίπτεται από τους πολιτικούς και οικονομικούς ταγούς.
Η Μανωλάδα είναι δυο πράγματα. Συνδυασμός βαθιά ριζωμένου ρατσισμού, με χρόνια παγιωμένη πρακτική εργοδοτικής αυθαιρεσίας. Και τα δύο αυτά στοιχεία ενυπάρχουν στην ελληνική κοινωνία και έχουν γιγαντωθεί σε καιρό κρίσης. Τα παραδείγματα πολλά. Ο Αιγύπτιος εργάτης που βρέθηκε αλυσοδεμένος στην Σαλαμίνα πριν κάποιο καιρό, και τώρα οι 200 μετανάστες εργάτες στην Μανωλάδα της Ηλείας. Στις 17 Απριλίου, 200 μετανάστες εργάτες από το Μπαγκλαντές, οι οποίοι ζουν και εργάζονται κάτω από άθλιες συνθήκες στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας, προσπάθησαν να διεκδικήσουν τα εδώ και 6 μήνες μη καταβληθέντα δεδουλευμένα τους από τον εργοδότη τους, μεγάλο φραουλέμπορο της περιοχής.
Η απάντηση του εργοδότη ήταν άμεση και σοκαριστική ακόμα και σε καιρούς μνημονιακήςkkkk βίας, όπου το μάτι έχει συνηθίσει τη καταστολή και το αίμα. Οι 3 επιστάτες του αφεντικού άνοιξαν πυρ προς τους εργάτες με αποτέλεσμα 29 εξ αυτών να καταλήξουν στο νοσοκομείο τραυματισμένοι, οι 4 μάλιστα πολύ σοβαρά. Το μόνο που έκαναν οι εργάτες από το Μπαγκλαντές, ήταν να διεκδικήσουν το αυτονόητο, να πληρωθούν για την δουλεία που έχουν καταβάλει. Κάποιοι όμως, σαν αυτόν τον εργοδότη, συνεχίζουν να τους βλέπουν όμως σαν υπανθρώπους, σαν μίασμα, ακόμα και όταν τους έχουν ανάγκη για να αναπαραχθούν οικονομικά. Σύμφωνα με αυτήν την αντίληψη, ένας μετανάστης δεν έχει δικαίωμα να ζητάει τίποτα, και θα έπρεπε να είναι και πολύ ευχαριστημένος που η «αγία ελληνική οικογένεια» του δίνει και ένα πιάτο φαϊ. 
Απέναντι σε αυτό το πρωτοφανούς βιαιότητας γεγονός, η τρικομματική κυβέρνηση και ο υπουργός «προστασίας του πολίτη» Ν. Δένδιας, έκαναν σαφή την θέση τους, αποσιωπώντας όσο μπορούσαν τα γεγονότα. Όσο και αν βγάζουν ανακοινώσεις ανθρωπισμού δεν πείθουν κανέναν. Έχουν πάρει θέση απέναντι στους μετανάστες και τα εργατικά δικαιώματα εδώ και καιρό. Από τότε που έχουν κατακρεουργήσει κάθε εργασιακό δικαίωμα, που έχουν στοχοποιήσει τους μετανάστες ως υπεύθυνους για την κρίση. Το ακροδεξιό τους παραλήρημα πήρε σάρκα και οστά όταν ξεκίνησαν τα πογκρόμ μεταναστών, υπό τον ειρωνικό τουλάχιστον τίτλοι «Ξένιος Δίας», όταν άνοιξαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης σαν την Αμυγδαλέζα, όταν εξασφάλιζαν ελεύθερη δράση σε νεοφασιστικές οργανώσεις που καταδιώκουν μετανάστες. Όλη αυτή η ρατσιστική ρητορεία και πρακτική δικαιολογεί αφεντικά, των οποίων το χέρι οι ίδιες αντιλήψεις έχουν οπλίσει, που πυροβολούν στο ψαχνό απλήρωτους και εξαθλιωμένους μετανάστες εργάτες που διεκδικούν τα αυτονόητα. 
Η υπόθεση της Μανωλάδας όμως δεν ξεκίνησε με τους πυροβολισμούς από τις καραμπίνες των επιστατών. Μπορεί αυτή να είναι η αφορμή. Στην πραγματικότητα η Μανωλάδα, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Αμυγδαλέζα και την Κόρινθο, τα πογκρόμ του «Ξένιου Δία» είναι μία άσκηση. Μία άσκηση απέναντι σε εκείνους του εργαζόμενους που ο ρατσισμός τους καθιστά πιο ευάλωτους από όλους. Μία άσκηση που δείχνει πως η παρανομία μπορεί να είναι χρήσιμη για τα αφεντικά και κυρίως μία άσκηση που δείχνει ότι μπροστά στο βωμό του κέρδους, της «ανάπτυξης» της παραγωγής οι άνθρωποι είναι αναλώσιμοι.
Το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας αλλά και ο κόσμος της αριστεράς βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή δίπλα στους εργάτες της Μανωλάδας και ένα κίνημα αλληλεγγύης αρχίζει να αναδύεται. Απέναντι στον ρατσισμό, την εκμετάλλευση και την ξενοφοβία ήρθε η ώρα να μιλήσουμε ανοιχτά για τα δικαιώματα των μεταναστών που ζουν και εργάζονται στην χώρα. Η ρατσιστική αυτή επίθεση πρέπει να λάβει την απάντηση που της αρμόζει από της δυνάμεις της κοινωνίας. Ο καθένας που βλέπει μια πτυχή του εαυτού του στα ματωμένα κορμιά και τις πληγωμένες ψυχές των μεταναστών, οφείλει να φωνάξει ενάντια στην αδικία. Όλοι εμείς οραματιζόμαστε και επιδιώκουμε, ένα μέλλον με ισότητα, αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και ελευθερία για όλους, ένα μέλλον χωρίς μανιασμένα αφεντικά, χωρίς ρατσισμό, χωρίς εργοδοτική καταπίεση, χωρίς μνημόνια, χωρίς ματωμένες φράουλες.
Να μη συνηθίσουμε το θάνατο!
Advertisements
This entry was posted in κείμενα συγκυρίας and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s