Για ένα ελεύθερο πανεπιστήμιο σε μια ελεύθερη κοινωνία

Με το ξέσπασμα της το 2008 η οικονομική κρίση θεωρήθηκε από τους κυβερνώντες ως ευκαιρία για τη λήψη μέτρων στην κατεύθυνση της συρρίκνωσης των κρατικών παροχών και της ανάθεσής τους σε κερδοσκοπικές επιχειρήσεις. Στο πλαίσιο αυτό γίναμε και συνεχίζουμε να είμαστε θεατές μιας ολοένα εντεινόμενης επίθεσης στην ανώτατη δημόσια δωρεάν παιδεία, επίθεση η οποία κορυφώνεται την παρούσα περίοδο με την απόλυση 1600 διοικητικών υπαλλήλων από τα 8 μεγαλύτερα ΑΕΙ της χώρας.

Πιο συγκεκριμένα, το ΕΚΠΑ οδηγείται σε πραγματική αναστολή της λειτουργίας του αν, όπως προστάζει το υπουργείο, οι 498 (προς το παρόν) από τους 1325 διοικητικούς υπαλλήλους οδηγηθούν σε διαθεσιμότητα. Πώς περιμένουμε να λειτουργήσουν οι γραμματείες τμημάτων και σχολών, οι πανεπιστημιακές κλινικές, τα μουσεία, τα ιδρύματα και οι βιβλιοθήκες που συντηρεί το ΕΚΠΑ και να διατηρηθεί ο μεγαλύτερος πνεύμονας πρασίνου της Αθήνας, η Πανεπιστημιούπολη;

Το γεγονός αυτό συνδέεται με μια σειρά άλλων δεδομένων, «μεταρρυθμίσεων» που περιλαμβάνονταν στους νόμους Διαμαντοπούλου και Αρβανιτόπουλου, καθώς και στο «Σχέδιο Αθηνά»:

Ένα τέτοιο δεδομένο είναι η υποχρηματοδότηση των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων. Χαρακτηριστικά, από τα 37 εκατ. που ήταν οι κρατικές επιδοτήσεις το 2009, για τη χρονιά 2012-2013 υπήρξε πρόβλεψη μόλις για 17,5 εκατ. για ολόκληρο το ΕΚΠΑ, από τα οποία ως τώρα μόνο το ¼ έχει δοθεί, ενώ τα λειτουργικά έξοδα φτάνουν στα 20 εκατ. Η απάντηση του Υπουργείου Παιδείας στο πώς θα βρεθούν τα υπόλοιπα 2,5 εκατ. που υπολείπονται; Στα αποθεματικά! Εκείνα από τα οποία 30 εκατ. κουρεύτηκαν με την «επιτυχία» του PSI…

Άλλο ένα δεδομένο, ο επικείμενος περιορισμός των μελών ΔΕΠ, που, καθώς με την παύση των διορισμών δεν γίνεται πια αναπλήρωση προσωπικού, αναμένεται να μειωθούν κατά 30-40% την επόμενη περίοδο.

Τέλος, ας μην ξεχνάμε την πρόβλεψη του ν. Διαμαντοπούλου για υποχρεωτική χρηματοδότηση από το κράτος μόνο των 3 πρώτων ετών φοίτησης.

Τα δεδομένα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα που κάθε μέλος της ακαδημαϊκής κοινότητας που σέβεται τον εαυτό του έχει αντιληφθεί: «το ελληνικό πανεπιστήμιο διανύει τη χειρότερη περίοδο της ιστορίας του», με αποτέλεσμα να διακυβεύεται όχι μόνο ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας του (αφού οδηγούμαστε σχεδόν νομοτελειακά στην επιβολή διδάκτρων) αλλά και η ίδια η ακαδημαϊκότητά του, καθώς οι συνθήκες λειτουργίας του το καθιστούν χειρότερο κι από ΙΕΚ.

Ο αγώνας των διοικητικών, συνεπώς, είναι και δικός μας αγώνας όχι μόνο γιατί στεκόμαστε αλληλέγγυοι σε ανθρώπους που εν μέσω κρίσης η κυβέρνηση με συνοπτικές διαδικασίες πετά στο δρόμο. Ούτε αγωνιζόμαστε στο πλευρό τους υπερασπιζόμενοι/ες μια παλαιωμένη και σε πολλά ζητήματα προβληματική οργάνωση του Πανεπιστημίου.

 

Αγωνιζόμαστε για το πανεπιστήμιο που εμείς θέλουμε και ονειρευόμαστε:

Ένα πανεπιστήμιο δημόσιο και δωρεάν στο οποίο δεν θα υπάρχουν ταξικοί φραγμοί ούτε στην εισαγωγή(κατάσταση που εντείνεται με το «Νέο Λύκειο») ούτε στη φοίτηση σε αυτό(δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα) και το οποίο άλλωστε έχει ήδη πληρώσει ο φορολογούμενος πολίτης

Ένα πανεπιστήμιο στο οποίο δεν θα κυριαρχεί ο ανταγωνισμός, η άκρατη εξειδίκευση και ο καριερισμός αλλά η συλλογική αναζήτηση και συνεργασία στην παραγωγή και προώθηση της γνώσης και η θέση της στην υπηρεσία της κοινωνίας και των αναγκών της, στον αντίποδα της χειραγώγησης και του ελέγχου της από τα οικονομικά συμφέροντα(όπως συμβαίνει από τα επιδοτούμενα από επιχειρήσεις και μόνο ερευνητικά προγράμματα)

Ένα πανεπιστήμιο στο οποίο οι εσωτερικές του σχέσεις θα διέπονται από αμοιβαίο σεβασμό για την εργασία όποιου απασχολείται σε αυτό, ένα πανεπιστήμιο στο οποίο ο άνθρωπος δεν θα είναι εμπόρευμα(όπως τώρα που τα συνεργεία καθαρισμού ή οι φύλακες είναι αντικείμενα ενοικίασης)

Ένα πανεπιστήμιο αυτοδιοίκητο, στο οποίο με νέες δομές, όπως οι συνελεύσεις φοιτητών-καθηγητών-διοικητικών, τα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας θα αποφασίζουν τα ίδια για τα ζητήματα που τα αφορούν, ξεπερνώντας τις σάπιες μορφές του παλαιού συστήματος όχι περιορίζοντας τη συλλογική ζωή και προτάσσοντας τον ατομικό δρόμο, όπως στις τελευταίες μεταρρυθμίσεις, αλλά δίνοντας νέα πνοή και επινοώντας νέους τρόπους και μορφές συλλογικής δράσης

Στην τελική, αγωνιζόμαστε για ένα πανεπιστήμιο που θα σταθεί στο πλευρό των εργαζομένων στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση και των μαθητών/τριών στον αγώνα για τη δημιουργία πανεκπαιδευτικού μετώπου προάσπισης της δημόσιας δωρεάν παιδείας για όλους και όλες.

Για ένα πανεπιστήμιο-ελεύθερο κοινωνικό χώρο που θα συμμετάσχει στο συνολικότερο μετασχηματισμό της κοινωνίας   στο δρόμο για αποδέσμευση από τη φτώχεια και την εξαθλίωση που μας οδηγούν οι πολιτικές της κυβέρνησης, στο δρόμο της καταπολέμησης του ρατσισμού και των έμφυλων διακρίσεων, στο δρόμο της αντίστασης στο φόβο και το φασισμό.

Για όλους αυτούς τους λόγους, θεωρούμε πως η συγκυρία, η οποία χαρακτηρίζεται από δυναμικές κινητοποιήσεις σε διάφορους κλάδους(ΟΛΜΕ,ΑΔΕΔΥ) απαιτεί να λάβουμε κι εμείς, ως φοιτητικός σύλλογος δυναμικές αποφάσεις, όπως η κατάληψη της σχολής η οποία λόγω της αδυναμίας διεξαγωγής δράσεων στο χώρο της Νομικής εξαιτίας του λοκ-άουτ της κοσμητείας πρέπει να μετουσιωθεί σε έμπρακτη αλληλεγγύη στις δράσεις και περιφρουρήσεις των διοικητικών, σε συντονισμένη συμμετοχή στις πανελλαδικές απεργιακές συγκεντρώσεις και σε μαζική παρουσία στις αντιφασιστικές πορείες και καλέσματα.

download

Advertisements
This entry was posted in κείμενα συγκυρίας and tagged , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s