Το Πανεπιστήμιο ζει;

της Γεωργίας Παπαδοπούλου

Είμαι διοικητική υπάλληλος στο ΕΚΠΑ, δηλαδή από αυτούς/ες που δεν αφήνουν τα dioikhtikoi_414x290Πανεπιστήμια να λειτουργήσουν, που εμποδίζουν το εξάμηνο φοίτησης να πραγματοποιηθεί αδιαφορώντας για τις συνέπειες, που δεν επιτρέπουν στη δημόσια και δωρεάν παιδεία να υπάρξει, που πληρώνονται ενώ απεργούν, που η απεργία τους είναι παράνομη. Όλα όσα έχουν επωθεί έως τώρα, όταν φυσικά δεν είναι στα αζήτητα της ενημέρωσης.

Δέκα εβδομάδες μετά δεν θα επιχειρήσω να κάνω απολογισμό. Ήδη η διάρκεια των απεργιακών κινητοποιήσεων δηλώνει πολλά και ακόμη περισσότερα η ομοφωνία των αποφάσεων σε κάθε γενική συνέλευση.

Πρόκειται λοιπόν για τη σύμπλευση και τη συγκρότηση μιας συλλογικότητας ανθρώπων από διαφορετικές αφετηρίες, ιδεολογικές και πολιτικές, μια συλλογικότητα που συγκροτήθηκε, συγκροτείται και ανασυγκροτείται με δυσκολίες φυσικά, τις οποίες όμως καταφέρνει να υπερνικά.

Μία συλλογικότητα που δείχνει ότι αυτοί οι εργαζόμενοι αποκτούν εκείνα τα αντανακλαστικά που θα ζήλευαν και οι πιο πολιτικοποιημένοι, αντανακλαστικά που δείχνουν ακριβώς πόσο παρωχημένοι είναι πολλοί από τους πολιτικούς σχηματισμούς της χώρας, αντανακλαστικά που θα θέλαμε να έχει ολόκληρη η κοινωνία απέναντι στις ολοκληρωτικές πρακτικές της κυβέρνησης.

Τι πραγματικά λοιπόν σημαίνει μια απεργία τόσων εβδομάδων;

Κατά τη γνώμη μου, η απεργία μας υπερβαίνει τους συνήθεις ορισμούς, τις προβλέψεις και τις περιγραφές της πολιτικής σκέψης και πρακτικής. Η λήξη της δεν σημαίνει την επιστροφή στην πρότερη κατάσταση με κάποιες ίσως απώλειες – ή κάποιο κέρδος – σε κάποια αιτήματα. Η λήξη της σημαίνει τη λήξη της λειτουργίας του δημόσιου Πανεπιστημίου. Αυτή η απεργία είναι μια προσπάθεια να φανερώσουμε στην κοινωνία μια εικόνα από το μέλλον, να αναδείξουμε με τον πλέον ηχηρό τρόπο την μελλοντική εικόνα του Πανεπιστημίου όχι «εν απεργία» αλλά «εν λειτουργία».

Και επειδή κάποιοι θα σκεφτούν, ως συνήθως, ότι οι απεργοί τείνουν να γίνονται δραματικοί και να μεγεθύνουν τα προβλήματα, ας δούμε εν συντομία κάποια δεδομένα:

Το Πανεπιστήμιο –όπως αποτυπώθηκε στις ΚΥΑ του Υπουργείου– δεν χρειάζεται φύλαξη παρόλο που διαθέτει πολλά και διαφορετικά κτήρια στο κέντρο της Αθήνας, στο Γουδί, στην Παν/πολη (μόνο στην Παν/πολη υπάρχει η έκταση των 1400 περίπου στρεμμάτων). Δεν χρειάζεται καθαριότητα για τις αίθουσες διδασκαλίας και τα γραφεία (μόνο η Νομική διαθέτει πάνω από 30 αίθουσες  διδασκαλίας).  Άλλωστε μπορεί να έχει πάντα τις εργολαβικές εταιρείες παρόλο που μας στοιχίζουν περισσότερο. Δεν χρειάζεται προσωπικό ηλεκτρονικών υπολογιστών (ουδέν σχόλιο), δεν χρειάζεται και τόσους πολλούς βιβλιοθηκονόμους (είχε  μόνο 96 στις διασκορπισμένες βιβλιοθήκες του ΕΚΠΑ αλλά διώχνει πάνω από τους μισούς),  δεν χρειάζεται ίσως  τις κλινικές , τα εργαστήρια, τα μουσεία, δεν χρειάζεται και τόση πολλή συντήρηση, οργάνωση, αποτελεσματικότητα.

Το Πανεπιστήμιο δεν χρειάζεται να μας στοιχίζει τόσο. Μειώσαμε λοιπόν τη χρηματοδότηση κατά 50% (και παραπάνω) τα τελευταία 3 χρόνια. Βιώσαμε επιπρόσθετα το κούρεμα των αποθεματικών.

Το Πανεπιστήμιο δεν χρειάζεται το δημοκρατικό θεσμό της αντιπροσώπευσης στα όργανα διοίκησης. Το «νέο» θεσμικό πλαίσιο (βλ. ν. Διαμαντοπούλου & Αρβανιτόπουλου) φροντίζει, άλλωστε, για ένα πιο δημοκρατικό Πανεπιστήμιο με την κατάργηση της αντιπροσώπευσης των διοικητικών και των φοιτητών στα όργανα διοίκησης.

Όλα αυτά δεν γίνονται πρόχειρα και βιαστικά. Η απομάκρυνση, για παράδειγμα,  των διοικητικών υπαλλήλων τεκμηριώνεται –υποτίθεται– από την έκθεση αξιολόγησης του Υπουργείου την οποία είχαμε τη χαρά να δούμε ένα μήνα μετά την ανακοίνωση του αριθμού των ‘διαθέσιμων’ υπαλλήλων.

Εδώ δύο επιλογές παρουσιάζονται γρήγορα – γρήγορα:

Πρώτη επιλογή: Όντας σε αδυναμία λειτουργίας, καθώς απομακρύνεται ένα σημαντικό μέρος της υποστηρικτικής λειτουργίας του Πανεπιστημίου, η «μόνη» λύση για το δημόσιο Πανεπιστήμιο είναι να το συρρικνώσουμε και άλλο. Να προχωρήσουμε δηλαδή στις συγχωνεύσεις τμημάτων, σχολών και ιδρυμάτων  (κατά περίεργο τρόπο το προβλέπει το σχέδιο Αθηνά 1 και 2), να μειώσουμε και το διδακτικό προσωπικό (έτσι η αναλογία επανέρχεται στα «φυσιολογικά» επίπεδα). Όλως περιέργως και αυτό έχει ήδη διατυπωθεί από τον υφυπουργό και διαψευστεί έπειτα. Να έχουμε, τέλος, λιγότερους φοιτητές (ήδη αυτό συνοδεύει τις αλλαγές στο Νέο Λύκειο όπως σημειώνουν οι ειδικοί συνάδελφοι καθηγητές της δευτεροβάθμιας).

Η άλλη επιλογή είναι να μην επιτρέψουμε πολύ απλά τη διάλυση του δημόσιου Πανεπιστημίου. Να κατανοήσουμε ότι το ζήτημα δεν είναι να διασώσουμε κάποιες «θεσούλες» εργασίας, αλλά τη βασική αποστολή του δημόσιου Πανεπιστημίου. Την ιστορική υποχρέωση που έχει απέναντι σε όλους μας.

Δεν είναι επομένως απλά και μόνο το δικαίωμα κάποιων διοικητικών στην εργασία, είναι το δικαίωμα μια ολόκληρης κοινωνίας να εκφράζεται ελεύθερα, να μορφώνεται, να έχει πρόσβαση στην παραγωγή γνώσης και κριτικής σκέψης. Το Πανεπιστήμιο είναι ο μόνος ίσως χώρος από τον οποίο μπορεί να αντλήσει μια κοινωνία τα αντανακλαστικά της, να ξαναβρεί το νόημα της δημοκρατίας, να ξανασκεφτεί το μέλλον της. Οποιαδήποτε μετατόπιση από το βασικό διακύβευμα (τη διάσωση του δημόσιου Πανεπιστημίου), ισοδυναμεί με «εκπτώσεις» στην υποχρέωσή μας να αντιδράσουμε στον κυνισμό και στη φασίζουσα λογική της μοναδικής εναλλακτικής επιλογής…

Για να διαλέξουμε (ποιά επιλογή μας ταιριάζει) πρέπει να σκεφτούμε αν και τι Πανεπιστήμιο θέλουμε. Πριν από αυτό, μπορούμε ίσως να συμφωνήσουμε ότι η επόμενη μέρα δε θα φέρει ένα καλύτερο Πανεπιστήμιο. Θα φέρει ένα Πανεπιστήμιο σε απόλυτη αδυναμία λειτουργίας το οποίο παραδόξως θα κάνει μαθήματα. Ένα Πανεπιστήμιο το οποίο θα αιμορραγεί και θα αργοπεθαίνει αλλά δεν θα χαθεί το εξάμηνο. Οι φοιτητές μας θα είναι χαρούμενοι, θα γυρίσουν στα μαθήματα τους, οι οικογένειές τους δεν θα ταλαιπωρούνται άλλο. Ίσως ακόμη πείσουμε τους εαυτούς μας ότι θα συνεχίσουμε να θέλουμε να εργαστούμε, να φοιτήσουμε και να διδάξουμε σε αυτό το Πανεπιστήμιο. Θα είμαστε ικανοποιημένοι που βοηθήσαμε να υπάρχει μια γενιά εργαζομένων εξαθλιωμένων και εγκλωβισμένων στα μπλοκάκια εργασίας (στην καλύτερη περίπτωση), που βοήθησαμε  να έχουμε περισσότερους εργολαβικούς υπαλλήλους, εργαζόμενους που η κάθε τους κίνηση θα κινδυνεύει να χαρακτηριστεί πειθαρχικό παράπτωμα.

Εμείς από την πλευρά μας έχουμε υποχρέωση να συνεχίσουμε να (σας) δείχνουμε τί σημαίνει η διάλυση  του Πανεπιστημίου. Ας αναλάβουν όλοι και όλες τις ευθύνες που τους αναλογούν (οι ευθύνες, ίσως, δεν είναι πια μόνο πολιτικές).

Περιμένουμε την κοινωνία να να μας κοιτάξει. Να  καταλάβει. Θα περιμένουμε. Έχουμε υπομονή, είμαστε μόλις στη αρχή…

Η Γεωργία Παπαδοπούλου είναι διοικητική υπάλληλος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το κείμενο αποτελεί παρέμβασή της στην εκδήλωση με τίτλο Το Πανεπιστήμιο ζει;, που οργάνωσαν η Αυγή και η Οργάνωση Μελών του ΣΥΡΙΖΑ Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών στην ΕΣΗΕΑ, στις 13 Νοεμβρίου 2013.

αναδημοσίευση από Rednotebook

Advertisements
This entry was posted in αναδημοσιεύσεις and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s