Για την 11η εβδομάδα της απεργίας των διοικητικών υπαλλήλων

Γεγονότα  και  δεδομένα

 Τί έχει συμβεί έως τώρα

banksy-keep-your-coins-i-want-change Στις αρχές του περασμένου Σεπτεμβρίου, η Κυβέρνηση, στο πλαίσιο της θέσης ενός αριθμού δημοσίων υπαλλήλων σε διαθεσιμότητα (απόλυση) κατ’ επιταγή της τρόικας, αποφάσισε να καταργήσει έναν αριθμό οργανικών θέσεων (θέσεων δημοσίων υπαλλήλων) από τις διοικητικές υπηρεσίες των 8 μεγαλύτερων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων της χώρας. Συγκεκριμένα, στο ΕΚΠΑ, από τους 1337 διοικητικούς υπαλλήλους προβλέπεται η ένταξη σε διαθεσιμότητα των 498 (λίγο λιγότεροι απ’ τους μισούς). Εκ τότε, οι διοικητικοί έχουν αρχίσει μια απεργιακή κινητοποίηση η οποία αυτή τη στιγμή διανύει την 11η εβδομάδα. Κανένας δεν περίμενε πως ο κλάδος αυτός θα επεδείκνυε τέτοια δυναμικότητα και αγωνιστικότητα στις αποφάσεις του και τέτοια συσπείρωση στο εσωτερικό του. Οι διοικητικοί υπάλληλοι πλέον πρωτοστατούν στον αγώνα για υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας. Η πρώτη αξιοσημείωτη επίθεση της Κυβέρνησης στην απεργία αυτή ήρθε μόλις πριν 4 εβδομάδες οπότε και εκβιαστικά το Υπουργείο δημοσίευσε τελεσίγραφο στους διοικητικούς ότι θα τεθούν σε αργία εάν δεν απογραφούν ώστε να προχωρήσει η διαδικασία της διαθεσιμότητας. Στον εκβιασμό αυτό υπέκυψαν αρκετοί υπάλληλοι, ενώ ένας μεγάλος αριθμός (280) επέλεξαν να μην απογραφούν. Η κίνηση αυτή όμως δε κατάφερε να διασπάσει την συσπείρωση των διοικητικών, που ενωμένοι μέσα από τις γενικές συνελεύσεις τους συνεχίζουν να αποφασίζουν τη συνέχιση της απεργίας. Μόλις τη προηγούμενη εβδομάδα άρχισαν να έρχονται σε ορισμένους υπαλλήλους τα πρώτα φύλλα θέσης τους σε αργία…

 Η χθεσινή (18/11/13) Γ.Σ. των διοικητικών υπαλλήλων

 Η τελευταία Γ.Σ. των διοικητικών υπαλλήλων αποφάσισε να προχωρήσει σε 2 κυλιόμενες 48ωρες απεργίες μέχρι το τέλος της εβδομάδας. Αξιοσημείωτο είναι πως πρόκειται για την πιο μαζική συνέλευση που έχουν διεξαγάγει μέχρι τώρα ενώ παράλληλα η πρόταση για την απεργία αποφασίστηκε σχεδόν παμψηφεί. Πρέπει να αναφερθεί, ότι η συνέλευση αυτή έγινε στον αντίποδα δύο σημαντικών εξελίξεων. Από τη μία, ήδη απ’ το ΑΣΕΠ ανακοινώθηκαν οι πρώτες πρόχειρες λίστες με τη μοριοδότηση των υπαλλήλων των οκτώ ανώτατων ιδρυμάτων, που αποτελεί το πρώτο βήμα για τη θέση τους σε διαθεσιμότητα. Από την άλλη, το Υπ. Παιδείας πρόκειται σήμερα, 19/11/13, να καταθέσει νέα αγωγή ενάντια στο σωματείο των διοικητικών υπαλλήλων για να κριθεί για δεύτερη φορά παράνομη η απεργία τους.

 Η χθεσινή (18/11/13) Σύγκλητος του ΕΚΠΑ

 Εξ’ αρχής, δε θεωρούσαμε ότι η Σύγκλητος λαμβάνει (σχετικά) ευνοϊκές για την απεργία αποφάσεις από ειλικρινή αλληλεγγύη στον αγώνα των διοικητικών. Αυτό φάνηκε από το γεγονός ότι μόλις πριν από τρείς εβδομάδες η Σύγκλητος άρχισε να αποσύρει σταδιακά την όποια σιωπηρή και δια παραλείψεως στήριξή της στην απεργία, φτάνοντας σε κάποιο σημείο να αποφασίσει μέχρι και το άνοιγμα των σχολών. Σε κάθε περίπτωση πάντως, η χθεσινή συνεδρίαση του οργάνου, αποφάσισε ότι  το διδακτικό προσωπικό του ιδρύματος δεν θα προσέλθει στις αίθουσες υπό την εποπτεία των αστυνομικών δυνάμεων ενώ επιπλέον τα μέλη της Συγκλήτου έθεσαν στη διάθεση του Πρύτανη τις παραιτήσεις τους, δεδομένου του αδιεξόδου της κατάστασης. Πρέπει να τονίσουμε ότι η απόφαση αυτή δε καλύπτει το ενδεχόμενο πολιτικής επιστράτευσης των διοικητικών. Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του οργάνου, υποβλήθηκε απ την απεργιακή επιτροπή των εργαζομένων στα μέλη της Συγκλήτου σημείωμα σύμφωνα με το οποίο κάποια τμήματα του ΕΚΠΑ (Πληροφορικής, Χημείας, Φαρμακευτικής, Γαλλικής Φιλολογίας, Ιατρικής, Προσχολικής αγωγής και Νομικής) θα μείνουν με λιγότερους από 5 διοικητικούς υπαλλήλους. Συγκεκριμένα, στο τμήμα Νομικής από τους 17 υπαλλήλους θα τεθούν σε διαθεσιμότητα οι 13.

 Οι  θέσεις  της  Αρ.Εν.  Νομικής  για  την  απεργία

 Για το νόημα της απεργίας των διοικητικών

 Η απεργία των διοικητικών δεν είναι μια κινητοποίηση που σκοπό έχει την εξυπηρέτηση στενών “συντεχνιακών” συμφερόντων, όπως προβάλλεται από το Υπ. Παιδείας και τα ΜΜΕ . Είναι ένας αγώνας που υπερασπίζεται τα κεκτημένα της ελληνικής κοινωνίας για δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο. Είναι σαφές πως η ένταξη σε διαθεσιμότητα των ανθρώπων αυτών θα υποβαθμίσει το υπάρχον επίπεδο σπουδών και θα οδηγήσει στην ιδιωτικοποίηση πολλές λειτουργίες του πανεπιστημίου. Βασικές και απλές διαδικασίες θα χρειάζονται μεγάλο χρονικό διάστημα ή θα απαιτούν κόμιστρο για να διεκπεραιωθούν. Σε κάθε περίπτωση, η απόλυση τόσων εκατοντάδων ανθρώπων δεν μπορεί να είναι ένα γεγονός που εκλαμβάνεται ελαφρά τη καρδία από τη κοινωνία.

 Η στάση των φοιτητών

 Δεν αμφισβητείται από κανέναν ότι υπό αυτές τις συνθήκες προκύπτει μια κατάσταση ταλαιπωρίας των φοιτητών και καθυστέρησης των σπουδών τους. Όμως, είναι σημαντικό να διακρίνουμε και να χαρακτηρίσουμε αναλόγως ορισμένες εκφάνσεις αυτής της συγκυρίας. Κατά πρώτον, η ρητορική που εκφέρεται από το Υπουργείο, τα ΜΜΕ και τις δυνάμεις της Κυβέρνησης μέσα στο Πανεπιστήμιο (ΔΑΠ-ΝΔΦΚ) είναι μια ρητορική κοινωνικού κανιβαλισμού, που στρέφει τις ομάδες των ανθρώπων που ζουν μέσα στο Πανεπιστήμιο (φοιτητέςδιοικητικούςμέλη ΔΕΠ) τη μία απέναντι στην άλλη. Σύμφωνα με τη ρητορική αυτή, την ευθύνη για τα κλειστά Πανεπιστήμια δεν φέρει η Κυβέρνηση που απολύει το μισό διοικητικό προσωπικό, ρίχνοντας έτσι σε μέγιστο βαθμό το επίπεδο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, αλλά οι απεργοί εργαζόμενοι. Ωστόσο, η πιο λογική εξήγηση φαίνεται να είναι πως οι απεργοί εργαζόμενοι είναι αυτοί που περισσότερο από κάθε Υπουργό επιθυμούν οι σχολές να είναι ανοιχτές και το επίπεδο της εκπαίδευσης υψηλό. Αυτό άλλωστε είναι και το επίδικο του αγώνα τους. Στο πλαίσιο αυτό, οι φοιτητές είναι λογικό να σταθούν στο πλάι των διοικητικών υπαλλήλων και όχι απέναντί τους. Ακόμα και η απώλεια ενός εξαμήνου ωχριά απέναντι στη μόνιμη καταστροφή του δημοσίου πανεπιστημίου που μεθοδεύεται απ’ τη Κυβέρνηση.

 Γενικές  Συνελεύσεις  του  Φοιτητικού  Συλλόγου – Κατάληψη

 Μέσα στη συγκυρία αυτή είναι αδιανόητο ο Φ.Σ Νομικής να μη μπορεί να συγκεντρώσει την απαιτούμενη απαρτία για να πάρει αποφάσεις μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις του. Αυτό δείχνει πως το Πανεπιστήμιο, από ελεύθερος κοινωνικός χώρος, έχει μετατραπεί σε κέντρο κατάρτισης και οι φοιτητές, από κομμάτι της ακαδημαϊκής κοινότητας, σε απλούς πελάτες. Έτσι η επιστημονική γνώση από κοινωνικό αγαθό υποπίπτει σε προϊόν.

 Τέλος, θεωρούμε πως το πρακτικότερο μέσο για την υποστήριξη του αγώνα των διοικητικών είναι η απόφαση για κατάληψη της σχολής και οι περιφρουρήσεις στα πλαίσια της απεργίας. Η κατάληψη, σε αντίθεση με τις απόψεις που προωθεί η κυρίαρχη αφήγηση, δεν αποτελεί ένα φετίχ της φοιτητικής αριστεράς, αλλά το μόνο αγωνιστικό μέσο πίεσης για να ακουστούν τα αιτήματα της ακαδημαϊκής κοινότητας αποτελεσματικά. Πόσο μάλλον τώρα, που η Κυβέρνηση δεν έχει καμία πρόθεση να υποχωρήσει μπροστά στα αντικειμενικά συμφέροντα των φοιτητών και του Πανεπιστημίου εν γένει.

This entry was posted in κείμενα συγκυρίας and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s