Διατάξεις που περνάνε νύχτα

ή “πώς οι απόφοιτοι ιδιωτικών Νομικών Σχολών μπορούν πλέον ανεμπόδιστα να κάνουν άσκηση”…

 Την Κυριακή 30/3, πέρασε από το ελληνικό Κοινοβούλιο άλλο ένα μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα με μέτρα “προσαρμογής” των ελληνικών δημοσιονομικών στα πρότυπα μιας σκληρά νεοφιλελεύθερης οικονομίας βασισμένης στη λιτότητα που επιβάλλεται στα χαμηλότερα οικονομικά στρώματα και στο κόσμο της δουλειάς, το οποίο μόλις τις τελευταίες μέρες άρχισε να κινεί το ενδιαφέρον…

Κι αυτό γιατί στις τελευταίες σελίδες του κειμένου του νομοσχεδίου, στα πλαίσια ενός παραρτήματος (σελίδα 151, υποπαράγραφος ΙΕ 1. υπό στοιχείον β), πέρασε – στα ψιλά – και μια διάταξη που καταργεί την υπάρχουσα μέχρι πρότινος ρύθμιση του Κώδικα Δικηγόρων ( ν. 4194/2013 ) σύμφωνα με την οποία απαιτούνταν δοκιμασία επάρκειας για τους αποφοίτους Νομικών τμημάτων ιδιωτικών κολλεγίων του εξωτερικού (υπενθυμίζουμε ότι στην Ελλάδα χάρη στο φοιτητικό κίνημα του ’06-’07 η ανώτατη εκπαίδευση προσφέρεται ακόμα και σε πείσμα ισχυρών συμφερόντων αποκλειστικά από το δημόσιο δωρεάν πανεπιστήμιο) έτσι ώστε να έχουν αυτοί το δικαίωμα να εγγραφούν ως ασκούμενοι δικηγόροι στους κατά τόπον Δικηγορικούς Συλλόγους. Έτσι, στο εξής, οι απόφοιτοι ιδιωτικών νομικών σχολών θα μπορούν ελεύθερα και χωρίς καμία ενδιάμεση διαδικασία να ασκούν δικηγορία στην Ελλάδα.

Κατά πρώτον, η νέα αυτή ρύθμιση φέρνει για τις Νομικές Σχολές της χώρας ό,τι αποσκοπούσε να φέρει η αναθεώρηση του άρθρου 16 για όλη τη τριτοβάθμια εκπαίδευση πριν από 8 χρόνια. Πλέον απονέμονται στους πελάτες της ιδιωτικής, “αγορασμένης” τριτοβάθμιας κατάρτισης τα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα με αυτά που έχουν οι φοιτητές των τριών δημόσιων Νομικών Σχολών. Προφανώς, η κατάσταση που θα δημιουργηθεί αν η νέα αυτή ρύθμιση αφεθεί να εφαρμοστεί στη πράξη θα είναι μια κατάσταση κατάφορα άδικη για τις προσπάθειες που καταβάλλουν οι φοιτητές ήδη από το Λύκειο, μέχρι και την αποφοίτησή τους. Επιπλέον, θα δυσχερανθούν περαιτέρω οι συνθήκες στην αγορά εργασίας αφού προφανώς οι μισθοί και οι ανεργία ασκούμενων και υπαλλήλων θα μειωθούν ακόμα περισσότερο, ενώ θα ενισχυθεί η θέση των μεγάλων δικηγορικών γραφείων. Το σημαντικότερο όμως απ’ όλα είναι ότι αυτό είναι το αποφασιστικότερο βήμα στη κατεύθυνση του να αρχίσουν ξανά συντονισμένες προσπάθειες Κυβερνήσεων και επιχειρηματικών ομίλων για την εγκαθίδρυση της ιδιωτικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στη χώρα και βέβαια την εξίσωση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των “αποφοίτων” της με αυτά των αποφοίτων του δημόσιου πανεπιστημίου.

Σε δεύτερη φάση, πρέπει αυτή τη ρύθμιση να την εντάξουμε σε μια ευρύτερη αφήγηση σύμφωνα με την οποία το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι κατώτερο σε ποιότητα απ τα πανεπιστήμια του εξωτερικού αλλά και από τα ιδιωτικά κολλέγια. Ωστόσο, για εμάς αυτή η άποψη πόρρω απέχει απ’ το να περιγράφει τη πραγματική κατάσταση. Το γεγονός ότι το ελληνικό πανεπιστήμιο αποτελεί ακόμα έναν ανοιχτό κοινωνικό χώρο, πολυφωνικό, δυναμικό, όπου η μόρφωση υπάρχει τόσο στα αμφιθέατρα όσο και στους διαδρόμους και τα αίθρια, είναι ένα στοιχείο που πρέπει να διαφυλάξουμε (όπως κάναμε με τις κινητοποιήσεις ενάντια στο νομοσχέδιο διαμαντοπούλου – αρβανιτόπουλου και στο σχέδιο αθηνά) . Αυτό ουσιαστικά θα διασφαλίζει ότι κάθε φοιτητής έχει τη δυνατότητα να καταρτιστεί και να μορφωθεί με τους δικούς του ρυθμούς, έχοντας έτσι και περισσότερες αξιώσεις γνωστικής επάρκειας, δημιουργώντας σκεπτόμενους ανθρώπους και όχι απλά επαγγελματίες καριέρας.Αντίστροφα, δε μπορούμε να πούμε το ίδιο για τα ιδιωτικά κολλέγια, απ’ τα οποία τα περισσότερα έχουν τριετή προγράμματα σπουδών και στα οποία προφανώς το πτυχίο είναι κάτι που δομικά και απ’ τη φύση των ιδρυμάτων αυτών κυριολεκτικά αγοράζεται.

 Τέλος, ως Αρ.Εν. θεωρούμε ότι η αλλαγή αυτή είναι ένα ακόμα δείγμα της ταξικότητας που χαρακτηρίζει στο παρόν οικονομικό και κοινωνικό σύστημα την εκπαίδευση και την επαγγελματική κατάρτιση. Το “γραφικό” και “απαισιόδοξο” σχήμα για το οποίο η φοιτητική αριστερά προειδοποιεί τη τελευταία δεκαετία είναι πλέον, και συγκεκριμένα και για τη Σχολή μας, αληθινό: όποιος τυχόν διαθέτει την οικονομική άνεση μπορεί να αγοράζει το δικαίωμα στην “ανώτερη” μόρφωση και κατ’επέκταση πλέον και μια ευκατάστατη κοινωνική και οικονομική θέση, αναπαράγοντας έτσι την κοινωνική θέση του οικογενειακού περιβάλλοντος που του εξαγόρασε τη δυνατότητα αυτή – κάτι σαν οιονεί κληρονομιά.

Αυτό που έχουμε είναι μια διάταξη που πέρασε κυριολεκτικά νύχτα φέρνοντας τα πάνω κάτω στο καθεστώς των εργασιακών δικαιωμάτων του δικηγορικού επαγγέλματος. Περαιτέρω, είναι μια επαγγελία των όσων μένουν να έλθουν στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης όσο εφαρμόζεται η παρούσα σκληρά νεοφιλελεύθερη, μνημονιακή πολιτική. Χρέος των φοιτητών των Νομικών Σχολών και των Δικηγορικών Συλλόγων είναι να μετατρέψουν αυτό το ζήτημα που η Κυβέρνηση συνειδητά αποσιώπησε σε μείζων πολιτικό επίδικο και να προχωρήσουν σε κινητοποιήσεις μέχρι η διάταξη να αποσυρθεί, διασφαλίζοντας παράλληλα ότι δε θα εφαρμοστεί ποτέ στη πράξη!

Εικόνα

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s