Which side are you on boys?

Αν κάποιος σήμερα ανοίξει τη τηλεόρασή του, μετά το success story της Κυβέρνησης Σαμαρά και πριν τα κοσμικά νέα για το καλοκαίρι των celebrities στη Μύκονο, ίσως πάρει μια ιδέα για μια υπόθεση που τιτλοφορείται “ Οι εχθροπραξίες στη Γάζα” . Πόσοι όμως είναι εκείνοι που πραγματικά αντιλαμβάνονται το μέγεθος της τραγωδίας που λαμβάνει χώρα στη Λωρίδα της Γάζας; Τη σφαγή που συντελείται σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού; Φαίνεται σαν κάτι που συμβαίνει στην άλλη άκρη του κόσμου και δεν μας αγγίζει. Ωστόσο, η Παλαιστίνη βρίσκεται στη δική μας πλευρά της Μεσογείου και οι άμαχοι που σκοτώνονται εκεί κάθε μέρα είναι σαν τα δικά μας αδέλφια, τους δικούς μας γονείς, τα δικά μας παιδιά.

Η επίθεση όμως αυτή δεν είναι μια απρόσμενη διακοπή μιας μακράς περιόδου ειρήνης. Ήδη απ τα τέλη της δεκαετίας του ’40, οπότε και παγιώθηκε ο ισραηλινός εποικισμός στα εδάφη του Κράτους της Παλαιστίνης, έχουν υπάρξει δεκάδες πολεμικές επιχειρήσεις του κράτους του Ισραήλ σε βάρος του ιθαγενούς πληθυσμού. Οι επιθέσεις αυτές ξεδιπλώνονται πάντα ακολουθώντας τη μέθοδο του “δόγματος του σοκ”: είναι αιφνίδιες, συγκριτικά σύντομες και καταστροφικές. Σχεδόν πάντα, μάλιστα, εκδηλώνονται στη βάση ενός προσχήματος, υπαρκτού ή όχι.

Αυτή τη φορά αφορμή στάθηκε η απαγωγή τριών Ισραηλινών εποίκων από αγνώστους και η εύρεση των σορών τους. Κάπως έτσι ξεκίνησε να γράφεται μια από τις πιο ματωμένες σελίδες των τελευταίων χρόνων. Το Ισραήλ αποδεικνύει άλλη μια φορά πως είναι μια από τις πιο ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στον κόσμο, με άριστα εκπαιδευμένο στρατό, μεγάλο οπλοστάσιο και ισχυρή επιρροή στο διεθνές στερέωμα.Διατηρεί “αδελφικές” διπλωματικές σχέσεις με τις Η.Π.Α., δεδομένης της σημασίας του για τη περιοχή της Μεσογείου, αλλά και σημαντική θέση στη βιομηχανία οπλικών συστημάτων. Κατά την παρούσα επίθεση, το Ισραήλ έχει χρησιμοποιήσει εκτεταμένα βόμβες φωσφόρου, έχει καταστρέψει σπίτια, σχολεία αλλά και νοσοκομεία σε μια περιοχή απολύτως αποκλεισμένη απ’ τον υπόλοιπο κόσμο με ένα τείχος που φτάνει μέχρι και τα 8 μέτρα σε ύψος .Οι νεκροί Παλαιστίνιοι σήμερα υπερβαίνουν τους 1.000 και οι τραυματίες τους 6.000.

Υπάρχει μια αφήγηση σύμφωνα με την οποία στη Λωρίδα της Γάζας μαίνεται ένας πόλεμος μεταξύ δύο πλευρών, μεταξύ των οποίων η διεθνής κοινότητα πρέπει να διατηρεί “ίσες αποστάσεις” και ότι η βία στη περιοχή είτε προέρχεται από ισραηλινούς βομβαρδισμούς είτε από παλαιστινιακές ρουκέτες είναι εξίσου μεμπτή. Την αφήγηση αυτή πλέκουν και αναπαράγουν τόσο τα διεθνή ΜΜΕ όσο και η Ευρωπαϊκή Ένωση και ο Ο.Η.Ε, είτε με τις δηλώσεις τους περί ουδετερότητας είτε με την προκλητική τους απάθεια.

Στην πραγματικότητα όμως τα πράγματα ίσως είναι λίγο διαφορετικά… Κατ’ αρχάς, κανείς δεν αμφισβητεί ότι στην περίπτωση της Παλαιστίνης έχουμε ένα δίπολο κατακτητή-κατακτημένου. Πάει σχεδόν ένας αιώνας από τότε που οι ισραηλινοί άρχισαν να εποικίζουν το έδαφος του Παλαιστινιακό Κράτους και να εξαπολύουν ιμπεριαλιστικούς πολέμους σε βάρους του ιθαγενούς πληθυσμού για να παγιώσουν την κυριαρχία τους στην περιοχή. Προφανώς, αφού τα πράγματα έχουν έτσι, δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει το δικαίωμα των παλαιστινίων να αντιστέκονται. Επίσης, η ιστορία διαψεύδει την προπαγάνδα του Ισραήλ ότι το ίδιο αμύνεται στους “ Παλαιστινίους τρομοκράτες”, αφού στη πραγματικότητα είναι το ίδιο που πάντα επιτίθεται, βρίσκοντας απλά αναγκαία προσχήματα. Και στη πράξη, η γενναία άμυνα που καταφέρνει να προβάλει κάθε φορά η Παλαιστίνη και η Χαμάς δεν αρκεί για να σταματήσει τους απανωτούς βομβαρδισμούς, να αντιπαλέψει τη στήριξη του Ισραήλ απ’ τις Η.Π.Α., και να ξεφύγει από τον διπλωματικό αποκλεισμό στον οποίο η δύναμη του εχθρού την καταδικάζει.

Απέναντι σε μια τέτοια κατάσταση, στην οποία είναι τα ίδια τα γεγονότα που καθιστούν ξεκάθαρο ποιος έχει την ευθύνη και ποιος το δίκιο, πώς γίνεται όλοι εμείς να μην έχουμε κάνει ατομικά και συλλογικά ό, τι περνάει απ το χέρι μας για να σταθούμε στο πλάι ενός λαού που αγωνίζεται μόνος;

Οτιδήποτε απ’ την απλή συλλογή φαρμάκων και ειδών πρώτης ανάγκης μέχρι το μποϊκοτάζ ισραηλινών προϊόντων και την άσκηση πίεσης εκ μέρους του κινήματος στο ελληνικό κράτος για την ενεργή στήριξη του παλαιστινιακού λαού μπορεί, πάντα οργανωμένα και μαζικά, να αποδείξει πως οι συσχετισμοί δυνάμεων είναι αναστρέψιμοι και πως το δίκιο δεν είναι πάντα με το μέρος του ισχυρού. Αυτό που χρειάζεται είναι ο αγώνας.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s