Πρέπει να φταίει που δεν είμαι ΚΚΕ, Vol 3 ( and counting…)

Εχθές, Τρίτη 16/9, καταθέσαμε ως Αριστερή Ενότητα Νομικής προς διαβούλευση και ψήφιση στο Διοικητικό Συμβούλιο του Φ.Σ. κείμενο για την καταδίκη της ίδρυσης προγράμματος σπουδών Νομικής και την παροχή “ισότιμων”-όπως παρουσιάζονται- αντίστοιχων τίτλων σπουδών από την ιδιωτική επιχείρηση “ MBS Κολλέγιο Κρήτης”. Πέρα από την εξιστόρηση των σχετικών πραγματικών γεγονότων και την καταγγελία, το κείμενο καλούσε και σε Γενική Συνέλευση του Συλλόγου την επόμενη Τρίτη για να συζητηθεί το πώς θα αντιμετωπισθεί το συγκεκριμένο ζήτημα, σε πλήρη συνάρτηση και με το μέτρο των διαγραφών.

Δεν περιμέναμε όμως πως η καταγγελία της ίδρυσης μια ιδιωτικής Νομικής Σχολής και το κάλεσμα σε Γενική Συνέλευση δε θα υπογραφόταν από το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών (ΜΑΣ). Η πολιτική κουλτούρα και παράδοση της συγκεκριμένης πολιτικής δύναμης είναι γνωστή και αποτυπώνεται συνεχώς στη συνδικαλιστική δράση. Το ΜΑΣ, κατ’ αρχάς , δεν ενδιαφέρεται κυρίαρχα για μια αριστερή παρέμβαση εντός των συλλόγων, που θα βοηθάει στη δημιουργία, έκφραση και υποβοήθηση φοιτητικών κινημάτων, θα συνδέει το Πανεπιστήμιο ως κοινωνικό χώρο με την κοινωνία και θα ζυμώνει μια εναλλακτική ιδεολογία και οπτική στο φοιτητικό σώμα για το τι είναι η φοίτηση, η γνώση και οι πολιτικοί αγώνες. Το ΜΑΣ εντός των φοιτητικών συλλόγων κάνει κυρίαρχα κομματική συγκρότηση, δημιουργεί ακροατήριο για το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ, το οποίο αναγνωρίζει ως το μοναδικό πολιτικό υποκείμενο στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα που ευαγγελίζεται έναν αριστερό κοινωνικό μετασχηματισμό. Για το ΚΚΕ δεν υπάρχουν κινήματα, υπάρχει το Κόμμα. Ένα Κόμμα που μετά την πτώση της ΕΣΣΔ και τη διάλυση του ΚΚΣΕ έχει θέσει ως ιστορικό του στόχο για 25 συναπτά έτη να αποτελέσει το κέντρο όλων των ΚΚ ανα την Ευρώπη.

Έτσι, ίσως τελικά η στάση του ΜΑΣ στο χθεσινό Διοικητικό Συμβούλιο να μην μας εκπλήσσει και τόσο, δυστυχώς, δεδομένης της στάσης του τα τελευταία χρόνια που κινείται συνεχώς προς τη περαιτέρω περιχαράκωση, την περαιτέρω απομόνωση και τον σεχταρισμό. Αυτό κατ αρχήν αποτυπώνεται στις Γενικές Συνελεύσεις, όπου το ΜΑΣ όχι μόνο δεν συμμετέχει στο Ενιαίο Αγωνιστικό Πλαίσιο ακόμη και σε εξαιρετικά κρίσιμες για το φοιτητικό κίνημα αλλά και εν γένει για το πανεπιστήμιο στιγμές (βλ. πρόταση απεργοσπασίας πέρσι κατά την απεργία των διοικητικών υπαλλήλων) αλλά και με το φαινόμενο που λαμβάνει χώρα τον τελευταίο έναν χρόνο να μην συμμετέχει μαζικά σε αυτές αλλά να στέλνει κάτι σαν οιονεί αντιπροσωπεία. Όσον αφορά τώρα το Διοικητικό Συμβούλιο, η συμπεριφορά του ήδη από την αρχή της φετινής χρονιάς έχει καταντήσει ανησυχητική για την ομαλή λειτουργία του θεσμικού αυτού οργάνου και για την δυνατότητα που είχε τα δύο τελευταία χρόνια να παίρνει αγωνιστικές αποφάσεις, έχοντας πλειοψηφία αριστερών δυνάμεων.

Το ΜΑΣ μπλοκάρει ανελλιπώς οποιοδήποτε κείμενο προτείνουμε ως Αριστερή Ενότητα, κολλημένο στις αντι-Συριζα εμμονές του   και αρνούμενο να συμφωνήσει με οποιαδήποτε από τις προτεινόμενες από μέρους μας συνθετικές προτάσεις. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η μυωπική άρνησή του να υπογράψει το εν λόγω κείμενο   στηρίζεται σε ψευδή στοιχεία, σε μια γκεμπελικού επιπέδου κοπτοραπτική επί ειρωνικού προς την κυβέρνηση τμήματος επερώτησης βουλευτή του Συριζα επί της διάταξης της σχετικής με τα ιδιωτικά κολλέγια η οποία έγινε πριν 6 χρόνια (!), το οποίο αποκομμένο από το υπόλοιπο κείμενο αποκτά νόημα εντελώς διαφορετικό από το αληθινό. Και αυτό γιατί το πρόβλημά του δεν είναι η διαφωνία επί του κειμένου αλλά η χρόνια πάθηση που το χαρακτηρίζει αδυναμίας να αντιληφθεί την έννοια της αυτονομίας του σχήματός μας. Και αυτό γιατί ο ίδιος ο εκπρόσωπός του δεν μπορεί να παρασταθεί στο ΔΣ αν δεν μιλάει κάθε 3 λεπτά με τον Περισσό για να “μάθει τη γραμμή”. Βλέπουμε έτσι πως το ΜΑΣ παραμένει πιστό στο οργουελικό “δόγμα της (κατασκευασμένης) αλήθειας” και στη προσπάθεια του να καπελώνει οποιαδήποτε προσπάθεια αντίδρασης πάει να γεννηθεί σε έναν αρκετά συντηρητικό φοιτητικό σύλλογο. Κρίνουμε τη συμπεριφορά αυτή όχι μόνο ανησυχητική για τη λειτουργία του ΔΣ αλλά και επικίνδυνη στην παρούσα κρίσιμη για το δημόσιο δωρεάν πανεπιστήμιο συγκυρία.

Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφέρουμε, πως η μόνη άλλη δύναμη του Διοικητικού Συμβουλίου που αρνήθηκε εξ αρχής να συνθέσει και στη συνέχεια να υπογράψει το εν λόγω κείμενο δεν ήταν άλλη από την ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Η αλήθεια είναι πως η στάση της ΔΑΠ δεν μας εκπλήσσει, αντιθέτως, βλέπουμε να μένει πιστή στην υποστήριξη των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων που εισάγουν το ιδιωτικό κεφάλαιο στο ελληνικό πανεπιστήμιο και επιτρέπουν την ίδρυση ιδιωτικών κολλεγίων. Πιστή επίσης στην πάγια θέση της, η ΔΑΠ δεν συναίνεσε ούτε αυτή τη φορά για τη διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης, αφού προφανώς απεχθάνεται οποιαδήποτε διαδικασία όχι αντίδρασης, αλλά απλά πολιτικοποίησης των φοιτητών. Στο δικό της “αξιακό” σύστημα, οι αποφάσεις εντός του Πανεπιστημίου παίρνονται αποκλειστικά και μόνο από τα καθηγητικά όργανα με καμία είδους πρόβλεψη για συμμετοχή των φοιτητών.   Όσον αφορά το επίδικο ζήτημα της ιδιωτικής Νομικής, η ΔΑΠ τάχθηκε ρητά υπέρ της ίδρυσης ιδιωτικών κολλεγίων, με μια επιφύλαξη όσον αφορά τη διαδικασία εξίσωσης, αρνούμενη όμως να συναινέσει σε οποιαδήποτε αντίδραση.

Βλέπουμε έτσι να αναδεικνύονται εκλεκτικές συγγένειες μεταξύ των δύο δυνάμεων, όχι προφανώς στο ιδεολογικοπολιτικό κομμάτι, αλλά στην απτή πράξη, αφού πέρα απ την απαξίωση της Γενικής Συνέλευσης προς χάριν άλλων “δομών” (παρτάκια για τη Δαπάρα, η δική του Επιτροπή Αγώνα για το ΜΑΣ) έχουν στο παρελθόν βρεθεί να συμφωνούν και σε άλλα ζητήματα, όπως η ανάγκη καθορισμού ενός(!) διακοσμητικού-χωρίς δικαίωμα ψήφου δηλαδή- εκπροσώπου των φοιτητών στη Κοσμητεία της Σχολής κατ εφαρμογή του Νόμου Διαμαντοπούλου/Αρβανιτόπουλου.

Τέλος δεν μπορούμε να μην αναρωτηθούμε πώς ένα κομμάτι της φοιτητικής αριστεράς δεν μπορεί να αντιληφθεί το εξαιρετικά προφανές: πως η δημιουργία ιδιωτικών κολλεγίων από κοινού με την υποβάθμιση του δημόσιου δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστημίου και τη συρρίκνωση της φοιτητικής μέριμνας έχει ως αποτέλεσμα τον αποκλεισμό των οικονομικά ασθενέστερων φοιτητών, που ούτε σε δίδακτρα μπορούν να ανταποκριθούν, ούτε στην ανάγκη κάλυψης της ανάγκης τους σε σίτιση-στέγαση-συγγράμματα, ωθούμενοι έτσι στην ανειδίκευτη και ελαστική εργασία.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s