Για την επόμενη ημέρα: νέα καθήκοντα υπό το πρίσμα της εκλογικής καταγραφής…

Λίγα λόγια για τη συγκυρία

Στις 25 του περασμένου Ιανουαρίου οι βουλευτικές εκλογές που διενεργήθηκαν αποτέλεσαν αντικειμενικά μια τομή στην πολιτική ζωή της χώρας. Ο σχηματισμός μιας νέας κυβέρνησης με κορμό ένα κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς κατέφερε ένα βαθύ πλήγμα στη 40χρονη κυριαρχία του δικομματισμού αλλά κυρίως κατάφερε να δημιουργήσει ένα σημαντικό ρήγμα στην νεοφιλελεύθερη επίθεση και στις πολιτικές λιτότητας που επιβλήθηκαν στους λαούς της Ευρώπης μετά την κρίση του 2008. Στους 4 μήνες που έχουν περάσει έκτοτε πολλά αιτήματα των κοινωνικών κινημάτων που αναπτύχθηκαν τα τελευταία χρόνια έχουν ενσωματωθεί ήδη στη κυβερνητική πολιτική σε μια λογική υπεράσπισης των κατώτερων κοινωνικών και οικονομικών στρωμάτων. Παράλληλα όμως υπάρχουν πάρα πολλές προεκλογικές εξαγγελίες που παραμένουν εκκρεμείς είτε λόγω του μη σταθερού υπόβαθρου των αντικοινωνικών μεταρρυθμίσεων των προηγούμενων κυβερνήσεων είτε εξαιτίας της πολιτικής ατολμίας που παρουσιάζει η παρούσα κυβέρνηση σε μια σειρά από ζητήματα.

Στη περίοδο που διανύουμε, το ζήτημα που μονοπωλεί σε μεγάλο βαθμό την επικαιρότητα είναι η διαπραγμάτευση της ελληνικής κυβέρνησης με τους δανειστές και το ενδεχόμενο υπογραφής νέας συμφωνίας. Από πλευράς Ευρωπαικής Ένωσης και ΔΝΤ γίνεται σαφές πως είναι υπέρ της συνέχισης μιας πολιτικής λιτότητας η οποία αποσυνθέτει τον κοινωνικό ιστό και βάζει ένα απροσπέλαστο εμπόδιο για τη πλήρη υλοποίηση του προγράμματος της νέας κυβέρνησης όπως είχε εξαγγελθεί στη τελευταία ΔΕΘ. Σε αυτό το σημείο, είναι προφανές πως ένας κυριολεκτικά «έντιμος συμβιβασμός» δεν ήταν ποτέ δυνατός ενώ τώρα το ενδεχόμενο μιας ρήξης της κυβέρνησης με τους δανειστές και εξόδου από την ευρωζώνη σε αντιδιαστολή με την υπογραφή μιας εν μέρει επαχθούς συμφωνίας μπαίνει πιο επιτακτικά από ποτέ.

Παράλληλα με αυτά συμβαίνουν ακόμα μια σείρα από γεγονότα που χρήζουν προσοχής. Αρχικά, παρά το γεγονός ότι την πολιτική της κυβέρνησης καθορίζει ένα κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς, υπάρχουν διάσπαρτα σε μεγάλο βαθμό στοιχεία και συμφέροντα του παραδοσιακού δικομματισμού που εξουσιάζουν κομμάτια του διοικητικού μηχανισμού, πράγμα που δεν μπορεί να ελεγξει η κυβέρνηση. Επιπρόσθετα, οι εχθρικές προς την κοινωνία πολιτικές της προηγούμενης εξουσίας, έφεραν στην επιφάνεια την Χρυσή Αυγή, η οποία αυτοπαρουσιάστηκε ως μεσσίας. Σε αυτό βέβαια συνέβαλαν και τα ΜΜΕ, τα οποία ακολουθώντας την τακτική αποκλεισμού της, ηθελημένα ή μη, βοήθησαν το ναζιστικό μόρφωμα να ανεβάσει τα ποσοστά του και να αποτελέσει απειλή για την κοινωνία. Αυτά τα κινήματα βέβαιως δεν αποτελούν πρόβλημα μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ως αντίβαρο στις πολιτικές λιτότητας και στην άνοδο του φασισμού πανευρωπαικά λειτουργούν τα μεγάλα λαϊκά κινήματα που έχουν εκδηλωθεί αλλά και η άνοδος πολιτικών υποκειμένων της αριστεράς, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την επικράτηση του PODEMOS στις αυτοδιοικητικές εκλογές στην Ισπανία.

Για την κατάσταση στη Νομική και τις φοιτητικές εκλογές

Μέσα σε όλα αυτά, το πρώτο εξάμηνο του παρόντος ακαδημαϊκού έτους σημαδεύτηκε από ένα αρκετά ενεργό φοιτητικό κίνημα που δεν αντιτάχθηκε μόνο στη  πολιτική της τότε κυβέρνησης αλλά και στις συγκεκριμένες εκφάνσεις της μέσα στο Πανεπιστήμιο όπως εκδηλώθηκαν κυρίως με την αυταρχική διαχείρηση του ΕΚΠΑ από τον νυν βουλευτή επικρατείας της ΝΔ και πρώην Πρύτανη, Θ. Φορτσάκη. Ειδικότερα θέματα που απασχόλησαν την Νομική ήταν και είναι όχι μόνο το ζήτημα των απολυμένων καθαριστριών αλλά και το ζήτημα της φύλαξης από εταιρείες security και το συνεχιζόμενο από την περσινή χρονιά θέμα των απολυμένων διοικητικών υπαλλήλων. Στον αντίποδα, στο δεύτερο εξάμηνο παρατηρήθηκε μια κινηματική νηνεμία και νωχελικότητα, καθώς το φοιτητικό κίνημα δεν κατάφερε να συγκροτηθεί πάνω σε κάποιο επίδικο ή αίτημα.

Δεδομένου του πώς διαμορφώνεται η συγκυρία τόσο κεντρικά όσο και εντός του πανεπιστημίου, θα ήταν ενδιαφέρον να προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε τα αποτελέσματα των τελευταίων φοιτητικών εκλογών όπως αποτυπώθηκαν στον σύλλογο της Νομικής. Κατ’αρχήν καμία εντύπωση δεν προκαλεί το γεγονός ότι η ΔΑΠ για άλλη μια χρονιά παραμένει πρώτη δύναμη αν και αποδυναμωμένη, καθώς διαθέτει έναν πάρα πολύ ισχυρό μηχανισμό, τόσο σε επίπεδο οργάνωσης όσο και σε επίπεδο εκλογών, που βασίζεται σε ένα πάρα πολύ μεγάλο βαθμό στις συνηθισμένες πρακτικές των πελατειακών σχέσεων. Παράλληλα όμως, καταφέρνει να συσπειρώνει γύρω της και έναν μεγάλο αριθμό συντηρητικών αλλά και απολίτικων φοιτητών.

Εκείνο όμως που προκαλεί μια εντύπωση είναι το ύψος της καταγραφής που κατάφερε να πετύχει η νεοεμφανιζόμενη Ανεξάρτητη Φοιτητική Κίνηση. Σε μια πρώτη προσπάθεια ανάλυσης του συγκεκριμένου αποτελέσματος, αξίζει να σταθούμε σε μερικά βασικά πράγματα. Η ψήφος στην ΑΦΚ έχει σε μεγάλο βαθμό «αντι-παραταξιακό» χαρακτήρα, είναι δλδ στη φύση της μια ψήφος διαμαρτυρίας, μια ψήφος αποθετική. Όπως στο σύνολο της κοινωνίας, έτσι και εντός του Πανεπιστημίου, οι πολιτικές και οι πρακτικές που ακολουθήθηκαν από τις καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις δημιούργησαν στη μεγάλη μάζα του κόσμου μια αρνητική τάση όχι απλώς απέναντι στην ουσία των ασκούμενων πολιτικών αλλά και απέναντι στην ίδια την ενασχόληση με την πολιτική εν γένει και την οργανωμένη πολιτική διαπάλη. Μεγάλο μέρος της κοινωνίας έχει οριακά ποινικοποιήσει στη συνείδησή του την οργανωμένη υποστήριξη μιας πολιτικής θέσης, αγνοώντας όμως ότι η συνειδητή αυτή επιλογή αποτελεί μιά βαθιά πολιτική πράξη. Ακριβώς αυτό το ρεύμα και την αντίληψη εκμεταλλεύτηκε και εξέφρασε κεντρικά το Ποτάμι με την ρητορική του «κόμματος εναντίον των κομμάτων», μια λογική η οποία είναι πανομοιότυπη με αυτήν της ΑΦΚ εντός της Νομικής.

Η προσέγγισή μας όμως θα ήταν ελλειπής εάν υποστηρίζαμε ότι η εκλογική καταγραφή της ΑΦΚ οφείλεται μόνο στα αντι-παραταξιακά της χαρακτηριστικά. Αντίθετα, θεωρούμε ότι ο τρόπος που αντιλαμβάνεται  η ΑΦΚ το Πανεπιστήμιο και τη σχέση του με την κοινωνία και την πολιτική εκφράζει σε μεγάλο βαθμό την αντίληψη του μέσου φοιτητή για το ζήτημα αυτό. Η αντίληψη αυτή συμπυκνώνεται πολύ σύντομα στην άρνηση της διάστασης του Πανεπιστημίου ως κοινωνικού χώρου, οδηγώντας στη στεγανοποίηση του και στον προσανατολισμό του αποκλειστικά στην επαγγελματική κατάρτιση και προετοιμασία του φοιτητή για την αγορά εργασίας, παραβλέποντας την εν γένει ιδεολογική διάσταση του Πανεπιστημίου. Η αντίληψη αυτή δεν διαφέρει σε μεγάλο βαθμό από την αντίληψη της ΔΑΠ, η ΑΦΚ όμως καταφέρνει να συσπειρώσει έναν κόσμο φοιτητών, οι οποίοι δεν θα στήριζαν ποτέ τη ΔΑΠ καθώς τους χαρακτηρίζει σε μεγάλο βαθμό η ειδοποιός διαφορά του αντι-παραταξιακού στοιχείου.

Η τοποθέτηση της ΑΦΚ γίνεται φανερή με το πρώτο μετεκλογικό ΔΣ, όπου τα μέλη της αρνήθηκαν να υπογράψουν ψήφισμα για τους θανάτους των εργαζομένων στα ΕΛΠΕ, με τη δικαιολογία ότι πρόκειται για «εξω-πανεπιστημιακό θέμα». Είναι η ίδια αντίληψη που πέρσι καλούσε να ανοίξουν οι σχολές ακόμα και αν υπήρχαν άνθρωποι που έχαναν τις δουλειές τους, είναι η ίδια αντίληψη, η οποία θα απομονώνει το Πανεπιστήμιο από την κοινωνία, θα αγνοεί ό,τι συμβαίνει εκτός των ακαδημαϊκών χώρων και θα καλεί σε ησυχία, τάξη και ασφάλεια. Παράλληλα, πρόκειται για μια αντίληψη που καταφέρνει να συμβιβάζεται με την εγγενή της αντίφαση να αποτελεί «παράταξη εναντίον των παρατάξεων».

Ως ΑΡΕΝ, θεωρούμε ότι η εμφάνιση της ΑΦΚ βάζει την πολιτική διαπάλη του ΦΣ της Νομικής στην σωστή της διάσταση. Και αυτό γιατί, σχηματοποιεί και συγκροτεί σε πολιτικό υποκείμενο μια αντίληψη για το Πανεπιστήμιιο η οποία μέχρι πρότινος εκφραζόταν ευκαιριακά και συγκεχυμένα. Κρίνουμε, ότι μετά από αρκετά χρόνια το ΔΣ της Νομικής πάει «πίσω» αφού η ΔΑΠ και η ΑΦΚ συγκεντρώνουν την πλειοψηφία των εδρών με αποτέλεσμα να κυριαρχεί μια συντηρητική και αντιδραστική αντίληψη, η οποία θα εμποδίζει και θα μπλοκάρει τις διαδικασίες του ΦΣ. Πλέον η νέα κατάσταση που δημιουργείται προσδίδει άλλο ρόλο στις δυνάμεις της αριστεράς, οι οποίες καλούνται να αντεπεξέλθουν στις ανάγκες διαμόρφωσης και στήριξης του φοιτητικού κινήματος. Η ενότητα της αριστεράς είναι πιο επιτακτική από ποτέ και κάθε προσπάθεια διάσπασης είναι υπονομευτική για το σύνολο των φοιτητικών αγώνων.

Δεδομένης της παραπάνω παραδοχής είναι αναγκαίο να δούμε και πώς κινήθηκαν οι υπόλοιπες δυνάμεις της αριστεράς. Όσον αφορά το ΜΑΣ η εκλογική καταγραφή το βρίσκει αποδυναμωμένο. Κρίνουμε ότι αυτό οφείλεται κυρίως λόγω της προσήλωσης στην κομματική συγκρότηση καθώς και στο γεγονός ότι διαθέτει μια αρκετά συντηρητική τοποθέτηση σε μια σειρά από θέματα, γεγονός που συνέβαλε στην προσχώρηση ενός μεγάλου αριθμού υποστηρικτών της στην ΑΦΚ. Μεγάλο προβληματισμό όμως προκαλεί και η στάση των ΕΑΑΚ, όπως φάνηκε και από την ξεχωριστή εκλογική κάθοδό τους στη Νομική, αποτέλεσμα σημαντικών αντιφάσεων και διαφορών που είχαν για μεγάλο χρονικό διάστημα προηγουμένως. Είναι σαφές ότι η νέα κεντρικοπολιτική συγκυρία δημιουργεί μια σύγχυση όσον αφορά τον προσανατολισμό και την έκφραση της πολιτικής τους παρέμβασης. Ταυτόχρονα, τις τελευταίες εβδομάδες, μια σειρά απο περιστατικά με πρωταγωνιστές κάποια σχήματα των ΕΑΑΚ σε όλη την Αθήνα, αποδεικνύουν την προαναφερόμενη σύγχυση.

Για την επόμενη μέρα…

Ως ΑΡΕΝ, θεωρούμε ότι η εκλογική μας καταγραφή είναι το αντίκρυσμα της παρουσίας μας εντός του Συλλόγου. Στόχος μας ήταν και θα είναι να αποτελούμε μια ανοιχτή συλλογικότητα που θα συσπειρώνει κάθε αριστερό, προοδευτικό φοιτητή/τρια εντός της Νομικής και θα χαράσσει μια αντίστοιχη πολιτική παρέμβαση μέσα από τις δημοκρατικές της διαδικασίες. Παράλληλα, και δεδομένων των νέων συνθηκών και καθηκόντων που ανακύπτουν στον Φοιτητικό μας Σύλλογο, επιδιώκουμε να είμαστε εκείνη η πολιτική δύναμη που θα αποσκοπεί στην ενότητα των δυνάμεων της αριστεράς στην πράξη, στην οικοδόμηση μιας αριστερής ηγεμονικής αντίληψης για το Πανεπιστήμιο. Ταυτόχρονα, κόντρα στην προϊούσα αποπολιτικοποίηση εντος των Σχολών, επιδιώκουμε να είμαστε ο φορέας που πάγια θα ανοίγει προς συζήτηση και κρίση σημαντικά κοινωνικά θέματα αποφεύγοντας τη στεγανοποίηση του ακαδημαϊκού χώρου, αντίθετοι σε απολίτικες αντιλήψεις από όπου κι αν προέρχονται. Εμείς ως ΑρΕν δεν στεκόμαστε στα αποτελέσματα των εκλογών αλλά θεωρούμε ότι οι αγώνες των φοιτητών και οι κινηματικές διαδικασίες είναι διαρκείς και μπορούν να οδηγήσουν σε πραγματικές υλικές νίκες στο τώρα. Στόχος μας στο μέλλον είναι εξυγίανση των δημοκρατικών διαδικασιών του Φοιτητικού Συλλόγου, η ενίσχυση του διαλόγου εντός αυτών και η αποφασιστική τους συμβολή στη λειτουργία του Πανεπιστημίου.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s