Να γίνουμε η γενιά της αντεπίθεσης

Με το αποτέλεσμα των εκλογών της Κυριακής είναι δεδομένο πως διαμορφώνεται μια ιδιαίτερα δυσμενής και δύσκολη κατάσταση για την κοινωνική πλειοψηφία και κυρίως για τη νεολαία και τους εργαζόμενους. Η επιλογή του μνημονιακού μονόδρομου από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αναδεικνύει με τον πιο εμφατικό τρόπο, ότι το κέντρο βάρους της κεντρικής πολιτικής συζήτησης μετατοπίστηκε από το δίπολο “εφαρμογή μνημονίου-ανατροπή μνημονίου”, στη διεκδίκηση του τίτλου του καλύτερου διαχειριστή, των πιο σκληρών νεοφιλελεύθερων και ταξικά μεροληπτικών πολιτικών προς όφελος των «από πάνω», που επιφέρει το μνημόνιο 3.

Η νέα βουλή είναι μια συντριπτικά μνημονιακή βουλή, που σε καμία περίπτωση, δεν αντανακλά τις κοινωνικές διεργασίες και τους αγώνες του κόσμου όλο το προηγούμενο διάστημα. Αυτό δικαιολογείται τόσο από το πολιτικό πρόγραμμα των κομμάτων που κατάφεραν να μπουν, όσο και από το τεράστιο ποσοστό της αποχής που έφτασε το 45%. Μια μεγάλη μερίδα του αγωνιζόμενου κόσμου, είτε επέλεξε συνειδητά να παραμείνει σιωπηλή, είτε στάθηκε αμήχανη μπροστά στη μετατροπή του μεγάλου ΟΧΙ της 5ης Ιουλίου σε ένα ΝΑΙ σε νέο μνημόνιο, προσπαθώντας να κατανοήσει το τι πραγματικά συμβαίνει. Συνεπώς, η κοινοβουλευτική πολιτική εκπροσώπηση που προέκυψε από τις εκλογές της Κυριακής θα είναι αναντίστοιχη των κοινωνικών προσδοκιών και αναγκών το επόμενο διάστημα, αν αναλογιστεί κανείς τα ισοπεδωτικά μέτρα που θα πρέπει να πάρει η νέα κυβέρνηση με βάση τα όσα συμφώνησε.

Η απάντηση, όμως, στην επίθεση του συστήματος και των εκπροσώπων του δε βρίσκεται στην απογοήτευση, στην ανάθεση και στο TINA (there is no alternative). Η απάντηση βρίσκεται στους τεράστιους κοινωνικούς αγώνες που έδωσε ο λαός τα τελευταία πέντε χρόνια από τις πλατείες και τις γενικές απεργίες, μέχρι τις φοιτητικές κινητοποιήσεις και τις αντιφασιστικές διαδηλώσεις. Αυτό αποτυπώθηκε ξεκάθαρα τη βδομάδα πριν το δημοψήφισμα. Την ώρα που τα αστικά ΜΜΕ καλλιεργούσαν ένα 24ωρο κλίμα τρομοκρατίας υπέρ του ΝΑΙ, την ώρα που τα αφεντικά απειλούσαν με απολύσεις αν δε νικούσε το ΝΑΙ, την ώρα που σύσσωμο το εγχώριο και ευρωπαϊκό αστικό πολιτικό προσωπικό καλούσε στο ΝΑΙ και την ώρα που ακόμη και εκπρόσωποι του lifestyle συντάχθηκαν με το ΝΑΙ, ο λαός απάντησε με ένα τεράστιο ΟΧΙ της τάξης του 62%. Ένα ΟΧΙ που εκείνη τη βδομάδα γεννήθηκε πρωτόλεια και από τα κάτω μέσα από συνελεύσεις, πορείες, ακτιβισμούς, παρεμβάσεις σε εργατικούς χώρους, συζητήσεις σε νεολαιίστικα στέκια, επιτροπές σε γειτονιές και πίστη ότι οι άνθρωποι μπορούν μόνοι τους να καθορίσουν τη ζωή τους. Ένα ΟΧΙ κόντρα σε κάθε υποχώρηση. Ένα ΟΧΙ κόντρα σε κάθε συμβιβασμό. Ένα ΟΧΙ μέχρι τέλους.

Πάνω σε αυτή τη βάση, η ριζοσπαστική αριστερά οφείλει να πατήσει το επόμενο διάστημα προκειμένου να ανασυγκροτηθεί η κατευνασμένη προς το παρόν κοινωνική και πολιτική ανυπακοή. Αυτό απαιτεί οργάνωση του ίδιου του κόσμου μέσα από δικά του εγχειρήματα και δομές, κεντρική πολιτική απάντηση στα διακυβεύματα της περιόδου και σοβαρή ανασκόπηση των λαθών του προηγούμενου διαστήματος. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όλη την προηγούμενη περίοδο έδινε διαπιστευτήρια στο σύστημα, είτε επιλέγοντας τον Παυλόπουλο ως ΠτΔ, είτε στελεχώνοντας δημόσιους οργανισμούς με άτομα του αντιπάλου, είτε μην πειράζοντας τις τράπεζες, είτε υπογράφοντας αυτοκτονικές συμφωνίες όπως αυτή της 20ης Φλεβάρη. Η φυσική κατάληξη τέτοιων δεξιών μετατοπίσεων είναι η ενσωμάτωση και η συνειδητή επιλογή του μνημονίου. Απέναντι, σε αυτή την μεταστροφή, υπάρχει η επιλογή του κινήματος, των αγώνων και της κοινωνικής αντίστασης. Η ΑΡΕΝ πάντα με αυτή την επιλογή ήταν και με αυτήν θα παραμείνει.

Είναι προφανές, πως το νέο μνημόνιο δεν πρόκειται να αφήσει άθικτη τη δημόσια παιδεία. Οι νόμοι Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, το σχέδιο Αθηνά και μια σειρά από καταστροφικές μεταρρυθμίσεις για το δημόσιο χαρακτήρα των ΑΕΙ-ΤΕΙ μάλλον βρίσκουν φυσική συνέχεια στη νέα συμφωνία που σύνηψε η κυβέρνηση και στις επιταγές των δανειστών. Οποιαδήποτε αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας των πανεπιστημίων και οποιαδήποτε παροχή προς όφελος των φοιτητών μπαίνει κυριολεκτικά στον “πάγο”, καθώς η κυβέρνηση ακόμη και για σχέδιο νόμου υποχρεούται να πάρει την έγκριση των «θεσμών». Αυτό συνεπάγεται μια συνολικότερη επίθεση στα κεκτημένα του φοιτητικού κινήματος που επιδιώκει να μας γυρίσει πολύ πίσω. Πολύ περισσότερο θα προσπαθήσει να επιβάλει ένα νέο μοντέλο στα πανεπιστήμια που θα βασίζεται στην εντατικοποίηση και το τσάκισμα κάθε πολιτικής πρωτοβουλίας ή κοινωνικής αντίστασης που θα προκύψει μέσα σε αυτά. Σκοπός, των πολιτικών των μνημονίων είναι η μετατροπή των πανεπιστημίων από ελεύθερους κοινωνικούς χώρους που γεννούν ερωτήματα, κίνηση και πολιτική αμφισβήτηση, σε αποστειρωμένα τεχνοκρατικά ιδρύματα, που θα προετοιμάζουν τους αυριανούς υπάκουους εργαζόμενους.

Μπροστά σε όλα αυτά ως ΑΡΕΝ Νομικής, συντασσόμαστε με τους από κάτω και τους πολλούς. Με αυτούς που δε δημιούργησαν το χρέος και καλούνται να το πληρώσουν, με αυτούς που βλέπουν να καταστρέφεται η ζωή τους και συνεχίζουν να αγωνίζονται, με αυτούς που θαλασσοπνίγονται για μια αξιοπρεπή ζωή και δεν παύουν να ελπίζουν, με αυτούς που πιστεύουν πως οι ανάγκες μας είναι πάνω από τα κέρδη τους.

Δε θα πάψουμε να παλεύουμε για το πανεπιστήμιο των αναγκών μας και την κοινωνία των ονείρων μας.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s