Για την σταδιακή ιδιωτικοποίηση της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης ή πώς τα δίδακτρα στο μεταπτυχιακό του Διεθνούς μπορεί να είναι μόνο η αρχή

Δεν είναι μυστικό ότι κατά τη τελευταία δεκαετία, και ειδικά στα χρόνια της μνημονιακής λιτότητας και των οριζόντιων περικοπών, η Τριτοβάθμια Εκπαίδευση χάνει συνεχώς κομμάτια του πάλαι ποτέ δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της. Το κράτος πρόνοιας αποσύρεται σε μεγάλο βαθμό από τις πιο βασικές κοινωνικές υπηρεσίες, μία εκ των οποίων είναι και το εκπαιδευτικό σύστημα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα από τη μία πολλές εκφάνσεις και λειτουργίες του ελληνικού Πανεπιστημίου να ιδιωτικοποιούνται και να είναι προσιτές μόνο επί πληρωμή ενώ από την άλλη, όσες παραμένουν δωρεάν, χειροτερεύουν σε ποιότητα. Η συγκεκριμένη γενική διαπίστωση βρίσκει ένα πάρα πολύ καλό ειδικό και χαρακτηριστικό παράδειγμα στο ΕΚΠΑ και ακόμα περισσότερο στη Νομική Αθηνών.

Μπορεί κανείς να νομίζει ότι τα συγγράμματα που διανέμονται στη Νομική είναι επαρκή, η αλήθεια όμως είναι πως κάθε χρόνο κόβονται αρκετά απ’ αυτά, ζωτικά για την παρακολούθηση των μαθημάτων (πχ κώδικες). Η σίτιση και η καθαριότητα δεν ανήκαν πάντα σε εργολαβικές εταιρείες (που καταχρώνται τα αντίστοιχα κονδύλια του Πανεπιστημίου και συχνά αφήνουν τους εργαζόμενούς τους απλήρωτους), ενώ η στέγαση είναι η μόνη εξαίρεση στις αλλαγές, καθώς ήταν και παραμένει οριακά ανύπαρκτη.

Μέσα σε όλα αυτά ήρθε να προστεθεί για πρώτη φορά φέτος η επιβολή διδάκτρων σε ένα απ’ τα μεταπτυχιακά προγράμματα της Νομικής Αθήνας, αυτό του Τομέα Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου. Μέχρι πρότινος, όλα τα μεταπτυχιακά της Σχολής ήταν δωρεάν, γεγονός που για αρκετό καιρό αποτελούσε πρωτοτυπία σε σύγκριση με πολλά άλλα ιδρύματα της χώρας. Η κίνηση αυτή έγινε αιφνιδιαστικά από τον Τομέα Διεθνούς, μόλις 2 μέρες πριν την έναρξη των επίσημων αιτήσεων εγγραφής. Αν και το Διοικητικό Συμβούλιο του Φοιτητικού Συλλόγου κινητοποιήθηκε άμεσα – με πρωτοβουλία προφανώς αποκλειστικά των αριστερών πολιτικών δυνάμεων που συμμετέχουν σε αυτό – και προχώρησε σε παράσταση διαμαρτυρίας τόσο στον Τομέα, όσο και στην Κοσμητεία της Σχολής, η αντιμετώπιση που έλαβε ήταν για πολλοστή φορά απαξιωτική.

Οι καθηγητές του Τομέα και η Κοσμήτορας κα Καλλινίκου, αρνήθηκαν να συζητήσουν λύσεις εναλλακτικές της επιβολής διδάκτρων ενώ παράλληλα, ακολουθώντας την πάγια τακτική να επικαλούνται την νομιμότητα όποτε τους συμφέρει, αρνήθηκαν να αναρτήσουν σχετικό προϋπολογισμό που να δικαιολογεί τις 60.000 ευρώ που θα βγάλει ο Τομέας (1.200 ευρώ δίδακτρα ανά άτομο, με 50 διαθέσιμες θέσεις) και να δημοσιοποιήσουν επίσημα κοινωνικά κριτήρια για φοιτητές που αν και θα έχουν τα προσόντα, δεν θα μπορούν να πληρώσουν τα δίδακτρα. Και όλα αυτά, όπως προαναφέρθηκε, με καμία αυτοκριτική για το γεγονός ότι η επιβολή διδάκτρων ανακοινώθηκε την τελευταία στιγμή.

Δεδομένης της πόλωσης που επικρατεί αυτή τη στιγμή στο οικονομικό επίπεδο στην ελληνική κοινωνία, την ύπαρξη δηλαδή παράλληλα πολύ υψηλών και πάρα πολύ χαμηλών εισοδημάτων,   η ίδια κατηγορία ανθρώπων που έχει την οικονομική άνεση να πληρώσει για ένα μεταπτυχιακό στο εξωτερικό είναι και αυτή που αντικειμενικά μπορεί να καταβάλει και τα 1.200 ευρώ του Τομέα Διεθνούς. Αντίθετα, στα χρόνια της κρίσης, τα 1.200 ευρώ δεν αποτελούν ένα   προσιτό ποσό για τα χαμηλότερα οικονομικά στρώματα. Ταυτόχρονα, η ίδια η έννοια της αξιοκρατίας, μια έννοια την οποία ο κλασικός τύπος του νεοφιλελεύθερου καθηγητή της Νομικής Αθηνών την προβάλει σαν βασική αξία, παραβιάζεται από τους ίδιους τους υποστηρικτές της, με κάποιους καθηγητές του Διεθνούς να παραδέχονται ευθαρσώς ότι για χρόνια υποστηρίζουν την επιβολή διδάκτρων στο μεταπτυχιακό τους.

Το συγκεκριμένο ζήτημα δεν είναι κάτι που μπορεί να αφήνει αδιάφορο το σύνολο του Φοιτητικού Συλλόγου. Τόσο για τους φοιτητές που δεν βρίσκονται κοντά στην αποφοίτηση όσο και γι’ αυτούς που είναι τελειόφοιτοι αλλά δεν ενδιαφέρονται για τον Τομέα Διεθνούς και Ευρωπαϊκού, η εν λόγω κίνηση δεν μπορεί παρά να μας οδηγήσει σε επαγρύπνηση, δεδομένου ότι η εμπειρία έχει δείξει πως αρκεί μια πρώτη αρνητική μεταρρύθμιση για να ανοίξει έναν κύκλο πολλών ακόμα που θα ακολουθήσουν το παράδειγμά της. Εάν σήμερα δεν δράσουμε άμεσα και οργανωμένα, εάν δεν αντιληφθούμε πως η ατομική μας λύση βρίσκεται στον συλλογικό μας δρόμο, τότε σε λίγο καιρό από τώρα θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα Πανεπιστήμιο στο οποίο η πρόσβαση συνολικά θα είναι οριακά τιμωκρατική.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s