Για το πανεπιστήμιο των αναγκών μας

Η παιδεία έχει δεχθεί όλα τα προηγούμενα χρόνια μια γενικευμένη επίθεση της οποίας βασικοί υλοποιητές ήταν οι κυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Οι ραγδαίες εξελίξεις στο κεντρικοπολιτικό επίπεδο με την ψήφιση του 3ου μνημονίου και την συγκρότηση της νέας Βουλής καθιστούν την κατάσταση για τον κόσμο της εργασίας, τη νεολαία, τους ανέργους ιδιαίτερα δυσμενή και δεν αντικατοπτρίζουν τις κοινωνικές διεργασίες και τους αγώνες του προηγούμενου διαστήματος με σημαντικότερο κόμβο το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου και το ηχηρό ΟΧΙ του ελληνικού λαού. Οι ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές και το μνημόνιο ως κοινωνικό καθεστώς θα συνεχιστούν και δεν θα αφήσουν ανέγγιχτη και την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή.

Η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση αφορά τη φύση, τη δομή και τη λειτουργία του πανεπιστημίου, αυτό αλλάζει εξ ολοκλήρου. Η αρχή, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, γίνεται με τη συνθήκη της Μπολόνια το 1999, ενώ στην Ελλάδα παίρνει σάρκα και οστά με τους νόμους Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου και το σχέδιο Αθηνά 1+2 (ουσιαστικά είναι η συγχώνευση τμημάτων και σχολών με κριτήρια που δεν έχουν καμία σχέση με την Ακαδημαϊκότητα). Βάσει αυτών των νόμων το Πανεπιστήμιο διοικείται από το Συμβούλιο Ιδρύματος (Σ.Ι.), το οποίο είναι μία επιτροπή η οποία απαρτίζεται από κάποιες «προσωπικότητες», οι οποίες μπορεί να μην έχουν και καμία σχέση με το Πανεπιστήμιο (επιχειρηματίες, «καλλιτέχνες», μάνατζερ κλπ.). Έτσι, καταργείται το αυτοδιοίκητο και η έννοια της συνδιοίκησης, καθώς δεν έχουν δικαίωμα λόγου τα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας (καθηγητές, διοικητικοί, φοιτητές) και οι αποφάσεις λαμβάνονται αντιδημοκρατικά και αδιαφανώς, περιθωριοποιώντας το κεντρικό θεσμικό όργανο του πανεπιστημίου, τη Σύγκλητο.

Σε αυτό έρχεται να προστεθεί η ιδιωτικοποίηση τμημάτων του Πανεπιστημίου, άλλη μία ενέργεια για την κατάργηση του Δημοσίου χαρακτήρα του. Ανοίγεται πεδίο κερδοφορίας εντός των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων είτε με την ανάληψη υπηρεσιών όπως η καθαριότητα, η σίτιση και η φύλαξη από εργολαβίες είτε με τα ερευνητικά προγράμματα που κατευθύνουν ιδιωτικές επιχειρήσεις. Σε αυτά τα πλαίσια σταδιακά μετακυλίεται το κόστος σπουδών στις πλάτες των φοιτητών αφενός με την περικοπή φοιτητικών παροχών και αφετέρου με την επιβολή διδάκτρων. Είναι ενδεικτικό ότι φέτος στο μεταπτυχιακό του Διεθνούς δικαίου επιβλήθηκαν δίδακτρα ύψους 1200 ευρώ για πρώτη φορά σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα της Νομικής Σχολής. Το παζλ συμπληρώνεται με ενταντικοποίηση των σπουδών και την εξίσωση των πτυχίων μας με αυτά που παρέχουν ιδιωτικά εκπαιδευτήρια συμπιέζοντας προς τα κάτω τα εργασιακά μας δικαιώματα.

Αντίθετα, η ΑΡ.ΕΝ ως μια συλλογικότητα που ζει εντός του χώρου του πανεπιστημίου θέλει, όχι μόνο να αντισταθεί στην επίθεση αυτή, αλλά και να οραματιστεί και να δημιουργήσει το πανεπιστήμιο των ονείρων και των αναγκών μας. Αγωνιζόμαστε για την υπεράσπιση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστημίου, απαλλαγμένο από κάθε λογική που θέλει τα ιδρύματα επιχειρήσεις. Για ένα πανεπιστήμιο δημοκρατικό, που θα θέτει ως προϋπόθεση την πολιτικοποίηση και κοινωνικοποίηση, την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και απόψεων, την άμεση και οριζόντια συμμετοχή στις αποφάσεις. Ένας χώρος που θα διαμορφώνει κριτικά σκεπτόμενους ανθρώπους, που θα μπορούν να αλληλεπιδρούν με το κοινωνικό τους χώρο μέσα από συμμετοχικές διαδικασίες.

Στα πλαίσια αυτά θέλουμε να κινούνται και οι Γενικές Συνελεύσεις, που θα λειτουργούν πραγματικά από τα κάτω και θα είναι διαδικασίες μαζικές και βαθιά δημοκρατικές. Θέλουμε οι γενικές συνελεύσεις να επεξεργάζονται προβλήματα, να προτείνουν λύσεις-ιδέες-δράσεις και να ορίζουν ανοιχτά συντονιστικά προκειμένου να υλοποιούνται οι αποφάσεις μέσα από τη συμμετοχή και τη σύνθεση όλων των φοιτητών-τριών, ενάντια σε κάθε είδους λογικές ανάθεσης! Πρόκειται για ένα πανεπιστήμιο που ιεραρχεί ψηλά τον επαναπροσδιορισμό και την ανασυγκρότηση της ακαδημαϊκής έρευνας, μιας έρευνας συνδεδεμένης άμεσα με τις ανάγκες της κοινωνίας. Ένα πανεπιστήμιο που θα προτάσσει τη σύνδεση της αναπαραγόμενης γνώσης με τις κοινωνικές διεργασίες, τη συμμετρικότητα απέναντι στον στείρο επιστημονισμό και ατομισμό, τη διαμόρφωση ενός νέου κοινωνικού προτύπου αλληλεγγύης, συνεργασίας και σύμπραξης των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας (φοιτητών, μελών ΔΕΠ και διοικητικών). Ένας κοινωνικός χώρος που θα απαντά στις πραγματικές ανάγκες και τα προβλήματα των φοιτητών (δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα, μεταφορές), προβάλλοντας παράλληλα, μέσα από εγχειρήματα αυτοοργάνωσης και συμμετοχής, ένα νέο όραμα με τους νέους ανθρώπους να πρωταγωνιστούν σε μια διαρκή διαδικασία χειραφέτησης και μετασχηματισμού, απέναντι στον απομονωτισμό και το ατομικό αδιέξοδο. Για ένα πανεπιστήμιο μαζικό, χωρίς ταξικούς φραγμούς, αποκλεισμούς και διακρίσεις, με ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών, ενεργό και ζωντανό κέντρο προβληματισμού, πολιτιστικών δρώμενων και δομών αλληλεγγύης.

Ποιοι/Ποιες είμαστε

Η Αριστερή Ενότητα αποτελεί μια πανελλαδική δικτύωση αυτόνομων σχημάτων που λειτουργεί στη βάση των αρχών της οριζόντιας επικοινωνίας και της συναπόφασης μέσω τακτικών πανελλαδικών διαδικασιών. Αντιλαμβανόμενοι/ες τις ιδιαιτερότητες και τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά του κάθε κοινωνικού χώρου, το σχήμα της εκάστοτε σχολής, αντιεραρχικά δομημένο, είναι ελεύθερο να αποφασίζει τη δράση του και να διαμορφώνει την ταυτότητα του μέσω συμμετοχικών διαδικασιών. Λειτουργώντας με αυτό τον τρόπο, επιδιώκουμε να δώσουμε το μοντέλο λειτουργίας, από το οποίο θέλουμε να διέπεται η δημόσια σφαίρα.

Ο εκδημοκρατισμός των γενικών συνελεύσεων και των οργάνων διοίκησης του πανεπιστημίου (μέσω συμμετοχής σ’ αυτά των φοιτητών) θα επανανοηματοδοτήσει την πολιτική στον κοινωνικό χώρο του πανεπιστημίου και θα καταφέρνει να εμπλέξει μεγάλες μερίδες φοιτητών/τριών στα κοινά. Έχοντας την πεποίθηση ότι η ριζοσπαστικοποίηση δεν εξαντλείται στις θεσμικές διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων, θεωρούμε απαραίτητη και την ανάπτυξη της από τα κάτω κίνησης μέσα από τη δημιουργία αυτοδιαχειριζόμενων εγχειρημάτων κι αυτοοργανομένων δομών, πολιτιστικών λεσχών, δικτύων ανταλλαγής σημειώσεων, οριζόντιων αντιφασιστικών συντονισμών μέσα στις σχολές κ.ά.

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό της ταυτότητας των σχημάτων μας είναι ο αντιφασισμός, ο αντιρατσισμός, ο αντισεξισμός και ο φεμινισμός. Έτσι, οργανώνουμε τη δράση μας ώστε να συγκρουστούμε με τα κοινωνικά φαινόμενα του φασισμού, του ρατσισμού και του σεξισμού, τα οποία δεν γεννήθηκαν από την κρίση αλλά ενυπήρχαν στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας και οξύνθηκαν λόγω αυτής. Στην εποχή της οικονομικής κρίσης, οι φεμινιστικές και lgbtqi διεκδικήσεις, το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του σώματος δεν είναι ένα δευτερεύον θέμα, αλλά συστατικό στοιχείο της διαδικασίας αποδόμησης της κυρίαρχης κουλτούρας στην κατεύθυνση προς τον κοινωνικό μετασχηματισμό.

Τα παραπάνω χτίζουν στο σήμερα μια διαφορετική από την κυρίαρχη καθημερινότητα και δημιουργούν νέες μορφές τρόπου ζωής. Μέσα από αυτά δημιουργείται ένα συνολικό αντιπαράδειγμα και μια διαφορετική πολιτική – πολιτιστική κουλτούρα που είναι συμβατή με το πανεπιστήμιο και την κοινωνία που οραματιζόμαστε. Μέσα από τις αντιστάσεις, τους αγώνες και τη συμμετοχή στα κοινωνικά κινήματα οικοδομείται το πανεπιστήμιο των αναγκών μας και η κοινωνία των ονείρων μας!

 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s