Λίγα Λόγια για την Συνέλευση…!

Σχετικά με τη συγκυρία:

Οι καταιγιστικές εξελίξεις του προηγούμενου διαστήματος διαμορφώνουν ένα εντελώς διαφορετικό σκηνικό τόσο σε κοινωνικό όσο και σε κεντικοπολιτικό επίπεδο. Πιο συγκεκριμένα, η υπογραφή του τρίτου και επαχθέστερου μνημονίου από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έδειξε τα όρια μιας διαπραγματευτικής στρατηγικής που επιχείρησε να αμφισβητήσει τις κυρίαρχες νεοφιλελεύθερες πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης , πυρήνα των οποίων αποτελούν τα μνημόνια και η λιτότητα, και εν τέλει κατέληξε σε ήττα του πολιτικού σχεδίου του ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος δεν κατάφερε να συγκροτήσει ένα εναλλακτικό σχέδιο ρήξης με τα συμφέροντα της ευρωπαϊκής ελιτ. Παρά τη δυναμική που αναπτύχθηκε στην κοινωνία με το ηχηρό όχι του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου , οι εκλογές της 20ης Σεμπτέμβρη ανέδειξαν μια βουλή από την οποία απουσιάζει ένας ριζοσπαστικός και αντιμνημονιακός πόλος.

Το γεγονός αυτό βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με την κοινωνική διαθεσιμότητα αλλά και αναγκαιότητα , καθώς και με τους αγώνες που δόθηκαν όλα αυτά τα χρόνια ενάντια στις βάναυσες πολιτικές της λιτότητας. Για το λόγο αυτό κρίνεται αναγκαία η ανασυγκρότηση των κινημάτων της προηγούμενης περιόδου καθώς και η δημιουργία νέων σε μια βάση αμφισβήτησης του δόγματος TINA (There Is No Alternative). Στην κατεύθυνση αυτή, θεωρούμε ιδιαίτερα σημαντική τη μαζική συμμετοχη στην πανεργατική απεργία στις 12 Νοέμβρη ως πρώτη απάντηση στα νέα επώδυνα μέτρα.

 

Σχετικά με το πανεπιστήμιο:

Οι επιπτώσεις των μνημονιακών πολιτικών γίνονται φανερές με ιδιαίτερα εμφατικό τρόπο  στον τομέα της παιδείας. Ειδικότερα, το ποσό που δίνεται για την τριτοβάθμια εκπαίδευση έχει φτάσει από τα 40 εκατομμύρια στα 9 δημιουργώντας έτσι μια ιδιαίτερα δυσμενή κατάσταση για τη λειτουργία των πανεπιστημίων. Στη Νομική Σχολή Αθηνών , πέρα από τις περικοπές στις φοιτητικές παροχές και στα συγγράματα, η υποχρηματοδότηση της παιδείας εκφράζεται με την επιβολή διδάκτρων ύψους 1.200 ευρώ στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του διεθνούς. Το μέτρο αυτό αποτελεί μια ευθεία προσβολή στον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστημίου , ενώ αναμένεται ότι κάτι αντίστοιχο θα γίνει και στα υπόλοιπα μεταπτυχιακά προγράμματα της σχολής. Η επιβολή διδάκτρων μετακυλύει το κόστος φοίτησης στις πλάτες των φοιτητών , αποκλείωντας έτσι μια μερίδα φοιτητών από τη δυνατότητα να συνεχίσουν τις σπουδές τους.

Η υποχρηματοδότηση της παιδείας καθώς και οι προσπάθειες ιδιωτικοποίησης της είναι ζητήματα που πρέπει να απασχολήσουν το σύνολο της ακαδημαϊκης κοινότητας. Ο μόνος δρόμος για να διαφυλάξουμε τον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστημίου αλλά και για να οραματιστούμε ένα νέο πανεπιστήμιο ,συνδεδεμένο με τις ανάγκες μας και όχι με τις ανάγκες της αγοράς , είναι οι συλλογικές δράσεις των φοιτητών στη βάση της συνεργατικότητας και της δημοκρατίας. Απέναντι σε λογικές που βλέπουν τη γνώση σαν εμπόρευμα και το πανεπιστήμιο σαν επιχείρηση, απέναντι στον ατομικό δρόμο ως λύση , εμείς καλούμαστε να προτάξουμε την παραγωγή της γνώσης με κριτήριο τις κοινωνικές ανάγκες , και τις αρχές της συλλογικότητας και της δημοκρατίας ως βάση για την οικοδόμηση ενός άλλου πανεπιστημίου

 

Σχετικά με το Πολυτεχνείο:

Αποτελεί κοινή παραδοχή το γεγονός ότι η μεταπολιτευτική περίοδος ξεκίνησε μετά από ένα εξαιρετικά ταραχώδες διάστημα επτά ετών πολιτικής αυθαιρεσίας, κατάλυσης της δημοκρατίας και άκρατου αυταρχισμού. Ένα από τα βασικά γνωρίσματα της περιόδου της Δικτατορίας ήταν μια κοινωνική δυναμική που σιγόβραζε, συνυπήρχε με και ταυτόχρονα αψηφούσε το φόβο, και περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να ξεσπάσει. Έτσι, τον Νοέμβρη του 1973, η δίψα για δημοκρατία και ελευθερία, που εξέφραζε το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, και μάλιστα συνείχε την, ήδη πολυδιασπασμένη, ομολογουμένως, ελληνική Αριστερά, πήρε ιδιαίτερα αγωνιστικά και μαχητικά χαρακτηριστικά, οδηγώντας στην Εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ένα χαρακτηριστικό που πρέπει οπωσδήποτε να σημειωθεί είναι η είσοδος των λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας, φοιτητιώσας και μη, στην πολιτική, με πολύ ενεργούς και μαχητικούς όρους. Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι ο λαικός και φοιτητικός παράγοντας, που ενεργοποιήθηκε κατά την περίοδο εκείνη με πρωτόγνωρο τρόπο, έπαιξε κομβικό ρόλο στη διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, διεκδικώντας το αυτονόητο και ταυτόχρονα το φαντασιακό: τη διάχυση της Δημοκρατίας σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Με άλλα λόγια, το Πολυτεχνείο αποτέλεσε την κορύφωση ενός αγώνα με πολύ συγκεκριμένα και, σε μεγάλο βαθμό, κοινά για όλους και όλες αιτήματα, ένα ξέσπασμα ενάντια στον αυταρχισμό και την απολυταρχία, την έμπρακτη διεκδίκηση νέων κοινωνικών και πολιτικών σχέσεων. Υπό το πρίσμα αυτό, το Πολυτεχνείο παραμένει επίκαιρο, όχι επειδή συνδέεται με τον ετήσιο εορτασμό, τα τηλεοπτικά αφιερώματα στη Χούντα, και την κλειστή Αθήνα, αλλά επειδή, όπως φαίνεται, η Δημοκρατία και η Ελευθερία αποτελούν διαρκή διακυβεύματα, ιδέες που ούτε χαρίζονται από τα πάνω ούτε γίνονται πράξη χωρίς καθημερινό αγώνα, αλλά είναι προϊόντα συνεχών διεκδικήσεων και συνέχουν διαχρονικά τους κοινωνικούς αγώνες, τόσο στο χτες όσο και στο σήμερα.
 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s