«ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΕΙΞΩ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ΧΩΡΙΑ…»

Πριν ακόμα συμπληρωθεί ένας χρόνος από την αιματηρή επίθεση στο Charlie Hebdo, πριν ακόμα ο φόβος καταλαγιάσει, ένα νέο μακελειό στη γαλλική πρωτεύουσα έρχεται να προκαλέσει τη φρίκη και τον αποτροπιασμό.

Στις 13 Νοεμβρίου, πολλαπλό τρομοκρατικό χτύπημα έλαβε χώρα στο Παρίσι με περισσότερους από 128 νεκρούς και 250 τραυματίες. Τρία από τα χτυπήματα σημειώθηκαν στην »Place de la Republique», ένα στο γήπεδο »Stade de France», το πιο πολύνεκρο στον συναυλιακό χώρο »Bataclan», σε ένα εστιατόριο και σε ένα μπαρ. Η πόλη έρημη, τα σύνορα κλειστά και η χώρα κυρήχθηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ο στρατός έξω και ο φόβος μέσα.

Η ΕΕ θρηνεί και καταδικάζει το χτύπημα, λησμονώντας τις δικές της ευθύνες για το αιματοκύλισμα στο Παρίσι, στη Συρία, στο Ιράκ. Η ΕΕ το 2013 αποφάσισε την άρση του εμπάργκο στις εισαγωγές πετρελαίου από τη Συρία, χρηματοδοτώντας με τον  τρόπο αυτό τον ΙSIS. Ομάδες που έλεγχαν πετρελαιοπηγές βορειοανατολικά της Συρίας, ανάμεσά τους και ο ISIS, ενισχύθηκαν οικονομικά, μέσω της άρσης του αποκλεισμού. Η πολιτική αυτή συνέβαλε στην οικονομική σταθεροποίηση του ΙSIS και στην εδραίωση της επιρροής του στο βόρειο Ιράκ. Προκειμένου η ΕΕ να καθαιρέσει το καθεστώς Άσαντ, ενίσχυσε τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης, μεταξύ αυτών και του ΙSIS, ο οποίος αναδείχθηκε νικητής στον ανταγωνισμό για την επικράτηση επί των πετρελαϊκών πόρων.

Γιατί όμως αυτή η στροφή στον φονταμενταλισμό; Γιατί ακόμα και δυτικοί, χωρίς πρότερο δεσμό με το Ισλάμ, οργανώνονται στον ΙSIS; Βάση της ανατροφής και της διαπαιδαγώγησης αυτών των νέων υπήρξε η ιδέα της γενικευμένης ισοδυναμίας, της ολοκληρωτικής εμπορευματικής ανταλλαξιμότητας, του καταναλωτισμού. Οι νέοι αυτοί, στο πλαίσιο του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, βιώνουν την αδυναμία ανατροπής του υπάρχοντος συστήματος και τη ματαιότητα της πολιτικής. Απογοητευμένοι από το ανικανοποίητο των αναγκών που δημιουργεί ο καταναλωτισμός στρέφονται στο υπερβατικό που τους υπόσχεται ο φονταμενταλισμός. Η απουσία πεδίου πολιτικής σύγκρουσης, η αίσθηση αδυναμίας μετασχηματισμού της κοινωνίας ανάγουν τη θρησκεία και τον φονταμενταλισμό σε κύριες πηγές επανοηματοδότητσης του κόσμου.

Η γαλλική κοινωνία είναι μεταποικιακή και αποτελείται από μετανάστες που, είτε οι ίδιοι είτε οι πρόγονοί τους, βίωσαν τη σκληρότητα, την εκμετάλλευση και την καταστολή του γαλλικού κράτους ως αποικιοκρατικής δύναμης. Οι μετανάστες αυτοί βιώνουν σήμερα τον αποκλεισμό, την περιθωριοποίηση, αντιμετωπίζονται ως ξένοι και όχι ως Γάλλοι πολίτες. Το γαλλικό κοσμικό κράτος έχει δημιουργήσει μια ταυτότητα, την ταυτότητα του Γάλλου πολίτη, ο οποίος πιστεύει στο τρίπτυχο »ελευθερία-ισότητα-αδελφότητα», έχει απογυμνωθεί από οποιοδήποτε θρησκευτικό χαρακτηριστικό, η γαλλική είναι η μητρική του γλώσσα και γνωρίζει τη γαλλική ιστορία. Αν δεν έχεις αυτή την ταυτότητα δεν θεωρείσαι Γάλλος πολίτης. Οι μετανάστες, όμως, δεν εντάσσουν τους εαυτούς τους σε αυτό το ταυτοτικό πλαίσιο. Βιώνουν, δηλαδή, ένα ταυτοτικό έλλειμμα που συμπληρώνεται από μια στροφή στον φονταμενταλισμό, από μια υπερεθνική θρησκευτική ταύτιση. Η ένταξη σε μια εξτρεμιστική θρησκευτική οργάνωση τους αποδίδει την ταυτότητα και το αίσθημα του συνανήκειν που έχουν στερηθεί.

Σε ό, τι αφορά τη μορφή του χτυπήματος, παρατηρεί κανείς ότι δεν στοχοποιήθηκε κάποιο σύμβολο της γαλλικής αποικιοκρατίας ούτε κάποια ακριβή τουριστική περιοχή, αλλά νεανικά στέκια αριστερών και προοεδευτικών ανθρώπων αλληλέγγυων στους μετανάστες που κάθε άλλο παρά μισαλλόδοξοι μπορούν να χαρακτηριστούν. Στόχος, λοιπόν, δεν είναι μόνο οι δυτικοί αποικιοκράτες, αλλά κάθε τι προοδευτικό, ελεύθερο και ριζοσπαστικό, στόχος είναι οτιδήποτε πολεμά τον φόβο, την ανέχεια και την καταπίεση.

Στον απόηχο της φρικαλαίας αυτής επίθεσης, είναι έντονος ο κίνδυνος ξεσπάσματος ρατσιστικών επιθέσεων κατά μουσουλμάνων και αναζωπύρωσης του ισλαμοφοβικού αισθήματος. Ο τρόμος δεν πρέπει να μας αποδυναμώσει. Οφείλουμε να σταθούμε δίπλα στους πρόσφυγες που πρώτοι αντίκρυσαν τη σκληρότητα και τη φρίκη του ΙSIS, δίπλα στον γαλλικό λαό που προσπαθεί να ανασυντάξει τις δυνάμεις του και να παλέψουμε ενάντια σε κάθε μορφής ολοκληρωτισμό. Το μαύρο δεν θα νικήσει!

 

»Θέλω να δείξω το πλήθος και κάθε άνθρωπο χώρια

 Μαζί μ΄ ό,τι τον ζωντανεύει και ό,τι τον απελπίζει

 Και κάτω από τις ανθρώπινες εποχές κάθε τι που φωτίζει

Την ελπίδα του και το αίμα του την ιστορία του και τη λύπη του

Θέλω να δείξω το τεράστιο πλήθος διαιρεμένο

Το πλήθος διαμοιρασμένο όπως σε κοιμητήριο

Και το πλήθος πιο δυνατό απ΄ τη σκιά του την ακάθαρτη

 Έχοντας γκρεμίσει τους τοίχους του έχοντας νικήσει τ΄ αφεντικά του»

Paul Eluard

 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s