It’s the first day of the rest of your life

Αντί εισαγωγής

φίσες, φυλλάδια, πανικός σίγουρα πρόκειται για μια εικόνα η οποία δεν είναι οικεία και προξενεί αμηχανία.Το πανεπιστήμιο ως χώρος αποτελεί σίγουρα κάτι διαφορετικό σε σχέση με ό,τι είχαμε γνωρίσει όλοι/όλες στο σχολείο και τα μαθητικά μας χρόνια. Μία βασική διαφοροποίηση έγκειται ακριβώς στο ότι ο πολιτικός διάλογος διαπερνά κάθε έκφανση του.Επειδή υπάρχει διαδεδομένη μια αντίληψη που θέλει την πολιτική ενασχόληση περιττή και όσους ενεργοποιούνται κομματόσκυλα που έχουν να αποκομίσουν κάτι από αυτό που κάνουν νομίζουμε ότι έχει μια αξία να πούμε από την δική μας πλευρά ποιοί είμαστε και τι κάνουμε.

Λίγα λόγια για εμάς

Η Αριστερή Ενότητα αποτελεί μια αυτόνομη πανελλαδική δικτύωση σχημάτων η οποία έχει αναφορά στην ριζοσπαστική αριστερά και δραστηριοποιείται εντός των πανεπιστημίων. Λειτουργούμε συλλογικά και αμεσοδημοκρατικά, χωρίς ιεραρχίες, συναπαποφασίζοντας και συνυλοποιώντας. Μακριά από λογικές δογματισμού είμαστε ανοιχτοί σε νέες ιδέες και επιθυμούμε τη συζήτηση και τη διαφωνία με στόχο την κοινή συμπόρευση με όσους/όσες θέλουν να προβληματιστούν και να αγωνιστούν μαζί μας..

Σε αντίθεση με το αποστειρωμένο και τεχνοκρατικό πανεπιστήμιο που προωθείται προσπαθούμε να οικοδομήσουμε το αντιπαράδειγμα που εμείς οραματιζόμαστε για ένα δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο. Ενάντια στον ανταγωνισμό, τον ατομικό δρόμο και την άκρατη εξειδίκευση επιδιώκουμε τη συλλογική ζωή και τη γνώση στην υπηρεσία της κοινωνίας και των αγώνων της. Με στόχο αυτό λοιπόν, επιθυμούμε τη λειτουργία του πανεπιστημίου στη βάση της συνδιοίκησης, με την συμμετοχή των φοιτητών/τριών στην λήψη των αποφάσεων. Δεν αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως ηγέτες του κινήματος που καθοδηγούν το φοιτητικό σώμα αλλά ως ανθρώπους που προσπαθούν να προσεγγίσουν τη σφαιρικότητα της επίθεσης που δεχόμαστε και στην βάση αυτή πραγματοποιούμε εκτός των άλλων συζητήσεις, εκδηλώσεις, φεστιβάλ και αντι-μαθημάτα. Οραματιζόμαστε λοιπόν, ένα πανεπιστήμιο-ελεύθερο κοινωνικό χώρο που θα συμμετάσχει στο συνολικότερο μετασχηματισμό της κοινωνίας ενάντια στο φόβο και το ρατσισμό, στις έμφυλες διακρίσεις και την καταπίεση.Στην βάση αυτή λοιπόν δεν θεωρούμε ότι ζητήματα όπως ο αντιφασισμός, ο φεμινισμός, το προσφυγικό ,που δεν άπτονται της φοιτητικής καθημερινότητας και των όρων φοίτητης , τίθενται σε δεύτερη μοίρα με κανέναν τρόπο αλλά αντίθετα ότι μπαίνουν στην κουβέντα με ισοδύναμους όρους. Στηρίζουμε ακόμα, ενεργά αυτοδιαχειριζόμενα εγχειρήματα και συμμετέχουμε σε μικρούς και μεγάλους αγώνες όπως απεργίες, καταλήψεις στέγης, κινήματα αλληλεγγύης, κινητοποιήσεις της νεολαίας κ.α.

Το αν τελικά είμαστε κομματόσκυλα που παλεύουμε να αναδειχθούμε μέσα από κομματικούς σωλήνες ή αν είμαστε συνομήλικοι σας που αγωνιζόμαστε για να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας… είναι κάτι που θα το κρίνετε εσείς. Εμείς ελπίζουμε αυτό το φυλλάδιο να αποτελέσει την αφορμή μιας νέας γνωριμίας, την αρχή ενός νέου μαθήματος: μάθημα όμως όχι με την παραδοσιακή έννοια αλλά βιωματικό, που δεν παραδίδεται μόνο στα αμφιθέατρα αλλά και έξω από τη σχολή, στο σπίτι, στους δρόμους. Το μάθημα αυτό για εμάς αρχίζει πάντα από «α»… αντίσταση, αλληλεγγύη, αξιοπρέπεια.

 Σε ποια κατάσταση βρισκόμαστε

Έξι χρόνια μετά την έναρξη του μνημονιακού «σοκ» και έναν χρόνο διαχείρισης από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τα πράγματα δείχνουν να μην έχουν αλλάξει..

Η μνημονιακή στροφή του ΣΥΡΙΖΑ, η απρόσκοπτη εφαρμογή του Μνημονίου 3με την καταβαράθρωση εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων και κεκτημένων, αποτελούν ξεκάθαρη συνέχεια επιβολής των πιο βάναυσων νεοφιλελεύθερων πολιτικών ενάντια στον κόσμο της εργασίας και της νεολαίας .Εδώ και 6 χρόνια είμαστε θεατές μιας ολοένα εντεινόμενης επίθεσης σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας,την οποία οι εκάστωτε κυβερνήσεις παρουσιάζουν ως μονόδρομο.Και η επίθεση αυτή ,με την πλήρη επί της ουσίας εφαρμογή της συμφωνίας της κυβέρνησης με τους δανειστές στο άμεσομέλλον θα ενταθεί ακόμαπερισσότερο με πλήθος νεοφιλελέυθερων αντιμεταρρυθμίσεων με αιχμές τις ιδιωτικοποιήσεις, τα εργασιακά(βλ. νέο θεσμικό πλαίσιο για τις ομαδικές απολύσεις , τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, τη λειτουργία των συνδικάτων), την ενέργεια, τις μειώσεις μισθών και συντάξεων.Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που καλούνταν να βάλει τέλος στην λιτότητα επώμίζεται ανοιχτά πλέον τον ρόλο του εγγυητή της μνημονιακής σταθερότητας.

Μια διαφορετική προσέγγιση για το προσφυγικό

Οι πρόσφυγες που φτάνουν τον τελευταίο χρόνο στην Ευρώπη, ως απόρροια του πολέμου που διαδραματίζεται στη Συρία , επανέφεραν στη δημόσια σφαίρα την συζήτηση για το προσφυγικό-μεταναστευτικό ζήτημα. Μια συζήτηση δίχως αποτελέσματα και με τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να εφαρμόζουν πολιτικές θεσμικού ρατσισμού, αδιαφορώντας για την τραγωδία που συντελείται καθημερινά. Η προσφυγική κίνηση είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων που πραγματοποιούνται για δεκαετίες στη Μέση Ανατολήκαι την Αφρική με τη συμβολή της Δύσης. Η διατήρηση του φράχτη στον Έβρο, η δράση της Frontex και του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας για την αποτροπή της εισόδου προσφύγων στην ΕΕ, η ισλαμοφοβία και η επιβολή ενός κλίματος φόβου απέναντι στους πρόσφυγες, συμπυκνώνουν την πολιτική της Κυβέρνησης και της ΕΕ .

Στο αντιδραστικό αυτό πλαίσιο τροφοδοτείται η θρασύτητα των νεοναζί που επιχειρούν να εκμεταλλευτούν τη διάχυτη απογοήτευση και να επαναφέρουν το ρατσιστικό μίσος στην κοινωνία. Το παράδειγμα του Ωραιόκαστρου, αλλά και τα γεγονότα σε Χίο και Μυτιλήνη μας δείχνουν ότι οφείλουμε να αντισταθούμε σε αυτές τις αντιλήψεις για να μη αποτελέσουν γενικευμένη εικόνα.

Απέναντι στις πολιτικές του ρατσισμού και του φόβου, απάντηση μπορούν να δώσουν οι αγώνες του κινήματος αντίστασης και αλληλεγγύης. Οφείλουμε να δώσουμε τον αγώνα ενάντια στις πολιτικές που εφαρμόζει η κυβέρνηση, οφείλουμε να δώσουμε μάχη ενάντια στον πόλεμο, οφείλουμε να ενισχύσουμε τις δομές αλληλεγγύης όπως το cityplaza,η Νοταρά 26, το 5ο λυκειο, το κυριακάτικο σχολείο μεταναστών κα, οφείλουμε να παλέψουμε για ανοιχτές δομές  φιλοξενίας, οφείλουμε να κάνουμε το εμείς συλλογική αφήγηση.

City Plaza: Μια ανάσα αλληλεγγύης στο κέντρο της Αθήνας

Σε ένα μωσαϊκό, λοιπόν, αλληλέγγυων πρακτικών, από συλλογές τροφίμων έως καταλήψεις στέγης, ήρθε πριν από 5 μήνες να προστεθεί ο χώρος στέγασης προσφύγων City Plaza στην Βικτώρια με την κατάληψη του ως τότε εγκαταλελειμμένου ξενοδοχείου. Σήμερα, στεγάζοντας περισσότερους από 400 πρόσφυγες το CityPlazaαποδεικνύει ότι απέναντι στην ανύπαρκτη πολιτική βούληση και την ξενοφοβία θα βρίσκεται πάντα η αλληλεγγύη. Χωρίς, βέβαια αυτό να σημαίνει ότι μεγαλύτερες διεκδικήσεις δεν είναι αναγκαίες και μία συνολικότερη αντιμετώπιση δεν είναι απαραίτητη , το CityPlaza δίνει με έναν τρόπο το στίγμα για τους μετέπειτα αγώνες (αξιοποίηση εγκαταλελειμμένων κτιρίων, ασφαλής εγκατάσταση προσφύγων, παροχή μαθημάτων κτλ.).

Γιατί αυτή η πραγματικότητα που θέλει τους πρόσφυγες κρυμμένους και ξένους στην καθημερινότητα μας ξέρουμε ότι δεν μας χωρά και εγχειρήματα όπως αυτό έρχονται να την ανατρέψουν, συμβάλλοντας μεταξύ άλλων στην κοινωνικοποίηση ντόπιων και προσφύγων, στην ορατότητα των μεταναστών/μεταναστριών και στην προώθηση των αιτημάτων τους. Στο πυρήνα της, λοιπόν, αυτή η κατάληψη έρχεται μέσα από την αυτοοργάνωση, την οριζοντιότητα και την δημοκρατία να προκρίνει την ζωή αντί της απλής επιβίωσης και να αποτελέσει μία εικόνα από ένα μέλλον, όπως το θέλουμε, ανθρώπινο και αξιοπρεπές για όλους/όλες.

 Η εικόνα στο πανεπιστήμιο

Η νεοφιλελεύθερη επίθεση δεν θα μπορούσε να μην κάθε επηρεάζει με τον πιο αρνητικό τρόπο τόσο την τριτοβάθμια εκπαίδευση ευρύτερα όσο και τη Σχολή μας ειδικότερα.Εδώ και κάποια χρόνια,στο πλαίσιο των μνημονίων και των προωθούμενων μεταρρυθμίσεων στην εκπαίδευση αμφισβητείται εμπράκτως ο ίδιος ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας της πανεπιστημιακής και όχι μόνο εκπαίδευσης.Αυτό αποτυπώνεται κατά βάση στις περικοπές στις φοιτητικές παροχές αναφορικά με τη σίτιση ,τη στέγαση και γενικότερα την κρατική χρηματοδότηση για την κάλυψη των λειτουργικών αναγκών των σχολών μας (για το ΕΚΠΑ από τα 40 εκατομμύρια ευρώ στα 8).Και ποιος το πληρώνει αυτό; Mα φυσικά όλοι εμείς οι φοιτητές και οι φοιτήτριες. Συγκεκριμένα στη Σχολή μας ενώ μέχρι το 2010 οι κώδικες και οι δεύτεροι τόμοι των συγγραμμάτων δίνονταν δωρεάν, σήμερα καλούμαστε να τους αγοράσουμε. Και το «επιστέγασμα» όλων των παραπάνω: φέτος , επιβλήθηκαν δίδακτρα 1200 ευρώ στα μεταπτυχιακά της σχολής. Η νέα αυτή οικονομική πραγματικότητα επί της ουσίας μετακυλύει το βάρος σπουδών στους φοιτητές, τις φοιτήτριες και τις οικογένειες τους, που ήδη πλήττονται από τα μέτρα λιτότητας. Με όλους τους παραπάνω τρόπους οξύνονται οι ήδη υπάρχουσες ανισότητες, με τις/τους φοιτήτριες/τες που αδυνατούν να ανταποκριθούν να αποκλείονται από τις σπουδές τους. Η επίθεση που δεχόμαστε όμως υποθηκεύει όχι μόνο το παρόν αλλά και το μέλλον μας. Με την κατάτμηση των προσφερόμενων μεταπτυχιακών επιχειρείται η δημιουργία ενός φαύλου κύκλου συνεχών υπερεξειδικεύσεων που μας μετατρέπει σε εξειδικευμένους ευέλικτους εργαζομένους στον τομέα που εξυπηρετεί κάθε φορά την αγορά εργασίας.Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την εξίσωση των πτυχίων μας με αυτά των ιδιωτικών προετοιμάζει ένα μέλλον με κατακερματισμό των εργασιακών μας δικαιωμάτων και καμία επαγγελματική εξασφάλιση.

Περνώντας στο εσωτερικό της Σχολής και ξεκινώντας κανείς/καμία τις σπουδές στη Νομική,δε θα αργήσει να αντιληφθεί πως η καθημερινότητα της σχολής, ως αποτέλεσμα και των παραπάνω, είναι σε μεγάλο βαθμό εντατικοποιημένη.Έτσι,η δυσκολία του αντικειμένου σε συνδυασμό με τις ανησυχίες του φοιτητή για το επισφαλές εργασιακό μέλλον που διαγράφεται μπροστά του έχουν μετατρέψει το Πανεπιστήμιο από χώρο δημιουργικών συζητήσεων, ανάπτυξης ουσιαστικών δεσμών μεταξύ των φοιτητών/τριών του,δημοκρατικής λήψης αποφάσεων,συλλογικών διεκδικήσεων του φοιτητικού κινήματος σε αποστειρωμένο χώρο βαθμοθηρίας κι ανταγωνισμού. Έτσι η νέα ταυτότητα του φοιτητή που συγκροτείται σήμερα είναι αυτή ενός ατόμου που προσπαθεί να βγάλει τη σχολή το ταχύτερο δυνατό χωρίς ενδιαφέρον για τα κοινά σε επίπεδο σχολής και κοινωνίας, χωρίς να μετέχει σε δραστηριότητες πολιτισμικού ή καλλιτεχνικού χαρακτήρα.Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη σταδιακή απονέκρωση του Φοιτητικού Συλλόγου και των συλλογικών του διαδικασιών.Ωστόσο δε θα μπορούσε κανείς να μην αναφέρει πως βασική αιτία της απαξίωσης που υφίστανται τα συλλογικά μας όργανα είναι και η πολιτική συγκεκριμένων δυνάμεων στη Σχολή,της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και της ΑΦΚ, οι οποίες με την πάγια αντιδραστική τακτική τους να καλούν τους/τις φοιτητές/τριες να μην λαμβάνουν μέρος σε δημοκρατικές διαδικασίες και βέβαια με την προώθηση του ατομικού δρόμου,έχουν συμβάλει στην κατάπτωση και τη μη αποτελεσματική λειτουργία των Γενικών Συνελεύσεων.

Το πανεπιστήμιο που εμείς θέλουμε

Πέρα από την υπεράσπιση κεκτημένων και την αντίθεση σε αντιδραστικές αλλαγές που προωθούν οι εκάστοτε κυβερνήσεις για εμάς, ως Αριστερή Ενότητα, έχει αυτοτελή αξία να μπορούμε να φανταστούμε και να σκιαγραφήσουμε την δική μας προσέγγιση για το πως οραματιζόμαστε το πανεπιστήμιο στη βάση των αναγκών μας. Ένα πανεπιστήμιο πραγματικά δημόσιο και δωρεάν, στο οποίο η δημοκρατία δεν θα είναι διακήρυξη αλλά ουσία και συγκροτητικό στοιχείο της καθημερινότητας μας,συμμετοχή των φοιτητών στην λήψη των αποφάσεων,με την γνώση να μην υπεισέρχεται στο κριτήριο των αναγκών της αγοράς αλλά να συζητάμε για μια όντως πλουραλιστική και πολύπλευρη γνώση πλάι στις κοινωνικές ανάγκες,ένα πανεπιστήμιο κέντρο προβληματισμού και αγώνα,με ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών, ένα πανεπιστήμιο χωρίς ταξικούς φραγμούς,ένα πανεπιστήμιο που θα μας χωράει όλους και όλες χωρίς καμία διάκριση.

Σίγουρα ειδικά τα τελευταία χρόνια διευρύνεται μια αντίληψη που θέλει να μας πείσει ότι το να συζητάς για αυτά τα ζητήματα είναι χάσιμο χρόνου γιατί στην τελική τίποτα δεν αλλάζει.Καλλιεργείται μια αφήγηση που έχει ως πυρήνα της τον ατομισμό,το κυνήγι του πτυχίου,την αδιαφορία για ο,τιδήποτε μη ‘ακαδημαικό’.Εμείς στεκόμαστε ενάντια σε αυτή τη λογική θεωρώντας ότι η συμμετοχή ,η ενεργοποίηση και η συλλογική διεκδίκηση απο πλευράς φοιτητών/τριών είναι εκείνη που δίνει δυνατότητες νίκης και αναδιάταξης της υπάρχουσας κατάστασης. Μόνο αν αντιληφθούμε ότι ο ατομικός δρόμος απλώς συντηρεί μια υφιστάμενη κατάσταση που δεν μας καλύπτει θα μπορέσουμε να φανταστούμε όντως μια διαφορετική εικόνα για το πανεπιστήμιο και την κοινωνία.Μέσα λοιπόν από τις Γενικές μας Συνελεύσεις, την πιο σημαντική δομή του φοιτητικού μας Συλλόγου, και με όπλο μας την αλληλεγγύη, την δημιουργικότητα, την δημοκρατία και την αγωνιστικότητα μπορούμε σήμερα να δείξουμε ότι δεν είμαστε διατεθειμμένοι/ες να ζήσουμε με αυτούς τους όρους , δεν πρόκειται να μείνουμε  αδρανείς σε ο,τι μας καταστρέφει το μέλλον, αλλα είμαστε εδώ και ακόμα και σε μια συγκυρία στην οποία η νεολαία φαίνεται να μην έχει καμία προοπτική, συνεχίζουμε να παλεύουμε, συνεχίζουμε να διεκδικούμε ,συνεχίζουμε  να ονειρευόμαστε. Η σημερινή συγκυρία χαρακτηρίζεται από ένα έντονο κλίμα απογοήτευσης και αδράνειας. Ζούμε όμως και σε μία περίοδο όπου είναι άκρως ρευστό το πότε η κοινωνική παθητικότητα, θα μετατραπεί σε κοινωνική έκρηξη. Τίποτα δεν είναι δεδομένο, διότι ο κόσμος μπορεί πολύ εύκολα να ξεπεράσει την αντίληψη που λέει πως τίποτα δεν θα αλλάξει. Και τότε είναι η ώρα που θα τα ζητήσουμε όλα πίσω.

Και δεν θα ζητήσουμε τίποτα λιγότερα από τα πάντα.

 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s