Μία μέρα δεν είναι αρκετή.

johannet-battleground25 Νοέμβρη, παγκόσμια μέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών: Μία μέρα για να μιλήσουμε, να θυμηθούμε και να επικρίνουμε την βία κατά των γυναικών. Μία μέρα για να αναδείξουμε την επισφάλεια και την καταπίεση με την όποια έρχονται αντιμέτωπες. Μία μέρα για «αυτοκριτική» των πατριαρχικών κοινωνιών…Μία μέρα, όμως, δεν είναι αρκετή. Η έμφυλη βία δεν αποτελεί φαινόμενο ορισμένων ημέρων, άλλα θλιβερή κοινωνική πραγματικότητα στην οποία εντάσσεται ένα μεγάλο φάσμα συμπεριφορών. Από τις πιο ακραίες μορφές σωματικής βίας, όπως ο βιασμός, ως την κακοποιητική χρήση του λόγου, οι εκφάνσεις της σεξιστικής βίας είναι πολλαπλές, οικουμενικές και παρούσες στην καθημερινότητα μας.

Τα κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας καθώς και οι βιασμοί και επιθέσεις κατά γυναικών ολοένα και αυξάνονται με τα «εύσημα» να ανήκουν σε μεγάλο βαθμό, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τις «τέχνες», τα οποία καλλιεργούν την κουλτούρα του βιασμού και την αντικειμενοποίηση του γυναικείου σώματος ανάγοντάς τες σε κυρίαρχο τρόπο σκέψης. Η βούληση της γυναίκας επομένως απαξιώνεται, καθώς το σώμα και η σεξουαλικότητα της υποβιβάζονται σε πεδίο ελέγχου από το κυρίαρχο. Σε μία πατριαρχικά δομημένη κοινωνία, άλλωστε, τα πλήγματα που δέχεται η αυτοδιάθεση των σωμάτων μας κάθε άλλο κάθε παρά ζήτημα της ιδιωτικής σφαίρας είναι. Το ιδιωτικό γίνεται πιο δημόσιο από ποτέ με τα εκάστοτε φαινόμενα σεξισμού να αποτελούν αντανάκλαση του κυρίαρχου τρόπου σκέψης, που θέλει τις γυναίκες άβουλες και σιωπηλές χωρίς τον έλεγχο των ίδιων τους των σωμάτων. Δεν ξεχνάμε, άλλωστε, την διαπόμπευση από το Υπουργείο Υγείας και τα Μ.Μ.Ε των οροθετικών γυναικών το 2012, που είχε ως αποτέλεσμα και την αυτοκτονία μίας εξ αυτών, με η δίκη τους συνεχίζετε μέχρι σήμερα.

Οι σημερινές κοινωνίες, λοιπόν, απέχουν πολύ από την απαγκίστρωση από πατριαρχικά, σεξιστικά πρότυπα, ενώ ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί μία στροφή των κοινωνιών προς τον νεοσυντηρητισμό και την αυταρχικοποιήση με τις γυναίκες να είναι από τα πρώτα θύματα της, καθώς η αυτοδιάθεση των σωμάτων τους και οι επιλογές τους περιστέλλονται (συχνά μάλιστα από το ίδιο το δίκαιο που θα έπρεπε να τις διασφαλίζει). Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Πολωνίας με την προσπάθεια που έγινε να τεθούν ουσιαστικά εξολοκλήρου εκτός νόμου οι αμβλώσεις (σε ένα νομικό καθεστώς που ήδη έθετε υπέρμετρους περιορισμούς), αλλά και των Η.Π.Α. όπου σε πολλές πολιτείες οι αμβλώσεις εξακολουθούν να είναι παράνομες, καθιστώντας σαφές ότι οι αγώνες για την αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος είναι αναγκαίοι όσο ποτέ.

Και είναι αναγκαίοι τόσο για τις γυναίκες όσο και για άλλα πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας που δεν χωράνε στις νόρμες των κοινωνικών προτύπων και των έμφυλων στερεοτυπικών συμπεριφορών. Για αυτό το φεμινιστικό και lgbtqi+ κίνημα οφείλει να είναι παρόν και με την καθημερινή και διαρκή του δράση να αποκρούσει κάθε μορφή βίας από όπου και αν προέρχεται. Απέναντι στα επιβαλλόμενα πρότυπα συμπεριφοράς, τον σεξισμό, τον ρατσισμό, την ομοφοβία και την τρανσφοβία να δείξουμε έμπρακτα ότι είναι εφικτή μία άλλη πραγματικότητα, όχι της μίας μέρας αλλά της διαρκούς υπέρβασης των σεξιστικών προτύπων. Μία πραγματικότητα που θα μας χωρά όλες και όλους, αυτή της ελευθερίας των επιλογών, της ισότητας και της αυτοδιάθεσης.

Advertisements
This entry was posted in κείμενα συγκυρίας and tagged , , . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s