Ni Una Menos!

25 Νοεμβρίου 1960: ΟΙ Δομινικανές αδερφές Μιραμπάλ, πολιτικές αγωνίστριες που σχημάτισαν αντιστασιακό κίνημα κατά του δικτάτορα Τρουχίλο -γνωστές και ως Las Mariposas- βασανίζονται, ξυλοκοπούνται και στραγγαλίζονται μέχρι θανάτου για την πολιτική τους δράση. Η 25η Νοεμβρίου καθιερώνεται έκτοτε από γυναικείες οργανώσεις ως Παγκόσμια Ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών. Κι ενώ σήμερα η βία εξακολουθεί να συνιστά την πρώτη αιτία θανάτου για τις γυναίκες παγκοσμίως, ενώ η βιομηχανία της πορνείας και του τράφικινγκ καλά κρατεί εις βάρος των ταξικά καταπιεσμένων γυναικών, ενώ η σωματική και λεκτική βία συνιστά καθημερινό φαινόμενο, το δικαίωμα στη γυναικεία αυτοάμυνα δεν αναγνωρίζεται καν από τους δικαιϊκούς θεσμούς που παρουσιάζουν για άλλη μια φορά τον πατριαρχικό και ρατσιστικό τους χαρακτήρα.

Με άλλα λόγια, στην ελληνική πραγματικότητα, ο μέσος όρος πραγματικής έκτισης της ποινής τους εγκλεισμού για βιασμούς δεν ξεπερνά τη μία εβδομάδα (!), αξίζοντας να σημειωθεί το ούτως ή άλλως ελάχιστο ποσοστό των καταγγελλομένων περιστατικών. Αφενός δίκες-παρωδίες στις οποίες η πατριαρχική κουλτούρα κανονικοποιείται με τη σωματοποίηση της εξουσιαστικής λογικής και την ενοχοποίηση του ίδιου του γυναικείου σώματος.

Αφετέρου, δίκες καφκικές με πρόσφατες τις περιπτώσεις της Π στο Ναύπλιο και της Τ στην Αθήνα, αμφότερες οι οποίες καταδικάστηκαν σε άνευ αναστολής πολυετή κάθειρξη για την άσκηση του αυτονόητου δικαιώματός τους στην άμυνα. Τη στιγμή που ο ίδιος ο νόμος αναγνωρίζει την άμυνα ως λόγο άρσης του αδίκου ακόμα κι αν υφίσταται δυνατότητα φυγής, οι κατηγορούμενες για ανθρωποκτονία κλήθηκαν να απολογηθούν γιατί δεν τράπηκαν σε φυγή χωρίς μάλιστα στην Π να αναγνωριστεί καν το ελαφρυντικό της ψυχικής κατάστασης πανικού στην οποία βρισκόταν αλλά και χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι πολλαπλές διακρίσεις που υφίστανται τα υποκείμενα από ταξική, έμφυλη και φυλετική σκοπιά.

Το δικαίωμα στη αυτοάμυνα, που φέρνουν στο προσκήνιο οι παραπάνω περιπτώσεις, συνιστά το σύστοιχο του ίδιου του δικαιώματος στη ζωή. Όταν η εμπειρία της έμφυλης βίας συνιστά κανονικότητα, όταν η αρχή εκτέλεσης του βιασμού και της κακοποίησης καθορίζεται από την πατριαρχική ανάγνωση των γεγονότων και πολύ περισσότερο όταν οι γυναίκες έχουμε μάθει στη σιωπή, την εσωτερίκευση και την αυτοενοχοποίηση, το αίτημα για νομιμοποίηση της γυναικείας αυτοάμυνας αναδεικνύει τη γυναίκα ως υποκείμενο που ορθώνει λόγο, αντιδρά και διαχειρίζεται το σώμα της και τη ζωή της κόντρα στη θυματοποίηση και την υποταγή που μας επιβάλλει η κυρίαρχη αφήγηση. Η έμπρακτη υπεράσπιση της αξιοπρέπειας και των ζώων μας σηματοδοτεί τον αυτοκαθορισμό μας.

 Το δικαίωμα στη αυτοάμυνα είναι δικαίωμα στη ζωή.

Ούτε μία λιγότερη.

Advertisements
This entry was posted in κείμενα συγκυρίας and tagged , , . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s