ΕΣΥ ΘΑ ΚΑΤΕΒΕΙΣ ΑΥΡΙΟ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ;

Κοινό κείμενο-κάλεσμα στην πανεργατική Απεργία της 14ης Δεκέμβρη από τα σχήματα της Αρ.Εν. Νομικής, της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ [εαακ] και του Αρ.Δι.Ν.

Σήμερα, μετά από 7 χρόνια μνημονιακής πραγματικότητας στη χώρα μας, μπορούμε πλέον να κάνουμε λόγο για συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα. Οι πολιτικές λιτότητας που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις για να ανταποκριθούν στις επιταγές της τρόικα για την αποπληρωμή του χρέους έρχονται να πλήξουν τους εργαζομένους στο σύνολό τους  με σωρεία αντιλαικών μέτρων. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, συντασσόμενη πλήρως με τις επιταγές της Ε.Ε. και του ΔΝΤ,είναι αποφασισμένη μετά και την 3η αξιολόγηση να επιβάλει νέα σειρά μνημονιακών μέτρων με επίκεντρο τη ρύθμιση των κόκκινων δανείων και την απελευθέρωση των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών,  τις ιδιωτικοποιήσεις, τις “μεταρυθμίσεις” στα εργασιακά και τον νέο συνδικαλιστικό νόμο.

Το άγχος της νεολαίας για επαρκή επαγγελματική κατάρτιση αυτή τη στιγμή δεν έρχεται σε επαφή με την πραγματική κατάσταση στους χώρους εργασίας και την πραγματική κατάσταση των εργαζόμενων σ’αυτούς. Όσο οι φοιτητές/τριες κυνηγούν επαγγελματικά προσόντα, φαίνεται ότι όλο και περισσότερο τόσο αυτά όσο και τα πτυχία μας τίθενται σε αχρηστία.Το κυρίαρχο πρότυπο εργασίας αυτή τη στιγμή είναι αυτό της ελαστικότητας.Οι εργοδότες, δηλαδή, στις περισσότερες περιπτώσεις επιλέγουν να μην κάνουν προσλήψεις υπαλλήλων προκειμένου να μην έχουν κάποια δέσμευση απέναντί τους(μηνιαίος σταθερός μισθός, αποζημίωση σε περίπτωση απόλυσης, σταθερή ασφάλιση κτλ). Σκοπός αυτής της διαδικασίας είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους προκειμένου να «επιζήσουν» οι επιχειρήσεις στην οικονομική κρίση. Έτσι, ολοένα κυριαρχεί το καθεστώς των συμβάσεων και συγκεκριμένα ατομικών προκειμένου οι εργαζόμενοι να μην μπορούν συλλογικά να υπερασπιστούν ούτε την εργασία τους ούτε τα εργασιακά της δικαιώματα, συμβάσεων αορίστου ή ορισμένου χρόνου (πχ 6μήνου) και τέλος συμβάσεων «έργου», με τις οποίες ο εργοδότης δεσμεύεται μόνο κατά τη διάρκεια ενός συγκεκριμένου έργου.

Βλέπουμε,λοιπόν, ότι τα τελευταία χρόνια μόνο οι μισοί από τους νέους εργαζόμενους βρίσκονται σε σταθερή θέση εργασίας και το υπόλοιπο 50% έχει ως προοπτική  την ανεργία (21,2% στους νέους), την επισφαλή, μαύρη και ανασφάλιστη  εργασία , τη μετανάστευση γενικά το «σήμερα είμαι, αύριο δεν είμαι». Όσον αφορά στην  μείωση της ανεργίας που διατυμπανίζει η κυβέρνηση ,είναι πλασματική , διότι συνεχώς ανακυκλώνεται το ίδιο εργασιακό δυναμικό στο πλαίσιο των ελαστικών σχέσεων εργασίας.

Ο εργαζόμενος μπορεί κατά τον πρώτο χρόνο εργασίας του να απολυθεί οποτεδήποτε, χωρίς συγκεκριμένο λόγο και χωρίς υποχρέωση του εργοδότη να καταβάλλει αποζημίωση. Αποτελεί ρύθμιση που περιλαμβάνεται στο 1ο μνημόνιιο.

Επιπλέον με τη συρρίκνωση του κατώτατου μισθού ήδη από το 2012 στα 490 ευρω και η θεσμοποίηση του «υποκατώτατου» για τους νέους εργαζόμενους στα 430 ευρω η εργασία μάλλον ορίζεται πολυ περισσότερο σαν προσωρινή. Έτσι, ενώ οι απόφοιτοι πανεπιστημίου προσδοκούν για μία θέση εργασίας ανάλογη της αξίας του πτυχίου τους και, άρα, και μισθού με τον οποίο να μπορούν πραγματικά να ζούν ανεξάρτητοι (καθώς  με περικοπές μισθών και συντάξεων η οικογένεια ούτως ή άλλως πλέον αδυνατεί να βοηθήσει), η πραγματικότητα τους διαψεύδει.

Πιο συγκεκριμένα σχετικά με τον δικηγορικό κλάδο και όσον αφορά τα πρώτα χρόνια μετά το πτυχίο, σύμφωνα με το ασφαλιστικό με την εγγραφή μας στον ΔΣΑ, ακόμα και με 0 ευρώ εισόδημα ,έχεις την υποχρέωση να καταβάλεις 2.823 ευρώ εισφορές. Καταρχάς, η άσκηση σύμφωνα με το νέο Κωδικά Δικηγόρων δεν προβλέπει κατώτατο όριο αμοιβής και άρα αυτή επαφύεται στη διακριτική ευχέρεια του “καλού” εργοδότη, ενώ παράλληλα ο ασκούμενος γίνεται ‘’το παιδί για όλες τις δουλειές’’. Εξίσωση και αναγνώριση των πτυχίων ιδιωτικών κολλεγίων και Πανεπιστημίων του εξωτερικού με αυτά των ΑΕΙ, εξαφάνιση μικρών δικηγορικών γραφείων σε αναντιστοιχία με τη μαζική εμφάνιση δικηγορικών εταιρειών είναι δύο δεδομένα, που σκιαγραφούν το τοπίο της δικηγορίας. Ένα καθεστώς όπου η προσφορά θέσων εργασίας είναι ιδιαίτερα μειωμένη σε αντίθεση με τη διόγκωση των υποψήφιων δικηγόρων, κάτι που ωθεί την ήδη ατομική διαπραγμάτευση σε όλο και μεγαλύτερη εκμετάλλευση. Η αναζήτηση δουλειάς σε κάποια μεγάλη δικηγορική εταιρία πάνω σε εξειδικευμένο αντικείμενο απαιτεί μεταπτυχιακά και εξτρα προσόντα, ενώ ο ασκούμενος δεν κατοχυρώνεται μισθολογικά ως ελεύθερος επαγγελματίας αλλά με όρους μισθοτοποίησης καλείται να ανταπεξέλθει και κατ’ ουσίαν να επιβιώνει μέσα από μεγάλα ωράρια εργασίας.

Ενώ όλα αυτά αποτελούν απτή πραγματικότητα, χειρότερη πραγματικότητα αποτελεί η επικείμενη τροπολογία του νομοσχεδίου Αχτσίογλου σχετικά με τον συνδικαλιστικό και εργασιακό νόμο. Έρχεται δηλαδη, να ψηφιστεί από τη βουλή η μηδενική δυνατότητα αντίστασης των εργαζομένων απέναντι σε όλες τις παραπάνω συνθήκες. Αλλάζει ο τρόπος κύρηξης απεργίας, καθώς πλέον ορίζεται ως αναγκαίο ποσοστό συμφωνίας για αυτή το 50% τουλάχιστον(50+1), αντί για το μέχρι στιγμής 1/3 των συμμετεχόντων στο εκάστοτε σωματείο εργαζομένων, και άρα θα είναι σχεδόν αδύνατο να κυρηχθεί απεργία. Επιπλέον, ακόμα και όσες απεργίες καταφέρνουν να προκηρυχθούν, η νομιμότητά τους θα εξετάζεται με fast-trackδιαδικασίες από τα δικαστήρια. Παράλληλα με το νέο νόμο θα δίνεται η δυνατότητα να επανεξετάζεται ο κατάλογος των δικαιολογημένων λόγων καταγγελίας της σύμβασης από την πλευρά των εργοδοτών. Με λίγα λόγια επεκτείνεται τόσο η δυνατότητα να ποινικοποιείται το δικαίωμα στην απεργία ως μέσο αντίδρασης και πίεσης των εργαζομένων, οι οποίοι καλούνται να δουλέψουν για τρεις και εξήντα υπό τον φόβο των ομαδικών απολύσεων.

Μπορεί όλη αυτή η κατάσταση να μας φαίνεται πολύ μακρινή από την καθημερινότητα του πανεπιστημίου, σίγουρα όμως αμέσως μετά την λήψη του πτυχίου θα κληθούμε να βρούμε δουλεία μέσα σε αυτά τα πλαίσια,ενώ αρκετοί κι αρκετές από μας ήδη αναγκαζόμαστε να εργαστούμε παράλληλα με τις σπουδές μας. Πολύ περισσότερο εμείς θεωρούμε πως οι αγώνες αυτοί μας αφορούν ήδη από σήμερα ως φοιτητές δεδομένης της υποβάθμισης των πτυχίων μας με την ανάδειξη των μεταπτυχιακών ως απαραίτητο χαρτί ώστε να βρούμε ακόμα και μία κακοπληρωμένη εργασία (διακύβευμα είναι η εργασία στον κλάδο με τοπου τελειώσουμε) και την θέσπιση διδάκτρων σε αυτά κάνοντας ακόμα πιο δύσκολο το έργο του να ανταπεξέλθουμε σε αυτά.

Συμμετέχουμε στην πανεργατική κινητοποίηση στο Κάτω Πολυτεχνείο στις 10.30 την Πέμπτη 14/12 στην αυτοτελή προσυγκέντρωση των φοιτητικών συλλόγων!

 

Advertisements
This entry was posted in καλέσματα, κείμενα συγκυρίας and tagged , . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s