Για ένα όνομα, ένα πουκάμισο αδειανό…

Στο δρόμο ο κόσμος, λες. Διαμαρτύρεται για όσα του συμβαίνουν, για τους πλειστηριασμούς, για το πολυνομοσχέδιο, για όσα εμποδίζουν την αυτοδιάθεσή του. Κι όμως, η αυτοδιάθεση ενός άλλου λαού είναι εκείνο που προκάλεσε την αντίδρασή τους. Συγκεκριμένα, ένα όνομα, που έθιξε την εθνική τους ταυτότητα και περηφάνεια ήταν η αιτία που λεωφορεία από όλα τα μέρη της 27332505_2046032038948955_2141755067683600172_n.jpgΕλλάδας κατέκλυσαν στη Θεσσαλονίκη για να καταστήσουν σαφές οτι ο ελληνικός λαός είναι εκείνος που θα δώσει την άδεια για την ονοματοδοσία της γειτονικής χώρας.
Η διαμάχη για το όνομα του γειτονικού κράτους της Μακεδονίας κρατάει πάνω από 20 χρόνια. Η Ελλάδα το διεκδικεί, με νοοτροπία προνομίου και προτεραιότητας. Διότι «η Μακεδονία ήταν, είναι και θα είναι ελληνική». Ωστόσο, η εδαφική ακεραιότητα της ελληνικής μακεδονικής επικράτειας δεν αμφισβητείται- δεν είναι αυτό το ζήτημα. Είναι το δικαίωμα κάθε λαού να μην ετεροπροσδιορίζεται, τουλάχιστον όχι και στην ονομασία του. Δεν είναι ώρα να ξεσκονίσουμε τους τόμους της ιστορίας και να ανατρέξουμε στο παρελθόν για να βρούμε ποιος «πρωτοπάτησε στη γη της Μακεδονίας». Άλλωστε πρόκειται για ένα γεωγραφικό χώρο που οι βαλκανικοί λαοί, αυτοί της Βουλγαρίας, της Ελλάδας και της Μακεδονίας μοιράστηκαν ανά τα χρόνια, και για αυτό, ως κοινό σημείο αναφοράς, θα έπρεπε να μας ενώνει. Ακόμη, γεωπολιτικές αξιώσεις της Δημοκρατίας της Μακεδονίας προς την Ελλάδα δεν προκύπτουν ούτε από το συνταγμά της, ούτε από την ακολουθούμενη κυβερνητική γραμμή της. Αντίθετα, η ελληνική στάση, με την τόση αδιαλλαξία και πατριωτική έξαψη, με το κύρος του ισχυρού και τον οικονομικό επεκτατισμό στα Βαλκάνια, τείνει πιο πολύ προς τον αλυτρωτισμό. Κι ας μη γελιόμαστε, η επίλυση του μακεδονικού ζητήματος δεν ζητά τη διπλωματική συμφιλίωση και συμβιβασμό, αλλά την ένταξη της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ, με όποιες οικονομικές και πολιτικές συνέπειες κυριαρχίας αυτό συνεπάγεται.
Το τεταμένο κλίμα των ημερών φυσικά δεν άφησε ανεπηρέαστη την κοινή γνώμη. Το εθνικό αίσθημα ξύπνησε και ζήτησε το λόγο στα τεκταινόμενα. Αποτέλεσμα, το συλλαλητήριο πριν λίγων εβδομάδων, με πρωτοφανή συμμετοχή, αλλά και εκείνο της επερχόμενης Κυριακής. Άνθρωποι που αδρανούν για την εντεινόμενη υποβάθμιση και εξαθλίωση των ζωών τους, για την οικονομική τους ανέχεια, βροντοφωνάζουν για τα εθνικά τους ιδανικά. Ακόμη μια προσπάθεια του κράτους, της κυβέρνησης και των εκκλησιαστικών φορέων να διασπάσουν την προσοχή και να διοχετεύσουν την αγανάκτηση της κοινωνίας σε θέματα εθνικής ενότητας και συσπείρωσης. Και ασφαλώς δεν είναι όλοι οι συμμετέχοντες/ουσες ίδιοι/ες- δεν είναι όλοι/ες εθνικιστές/ριες. Το πάτημα όμως που δίνεται σε ακροδεξιά στοιχεία είναι ισχυρό, και η κινητοποίηση μετατρέπεται σε καρναβάλι φασιστών, που μασκαρεύονται με τη στολή του «πατριώτη». Το έκτρωμα της Χρυσής Αυγής ανανεώνεται και με θράσος εμφανίζεται ξανά στο προσκήνιο. Όσοι και όσες συμμετέχουν στο συλλαλητήριο δεν πρέπει να παραβλέπουν το γεγονός οτι η παραπάνω κατάσταση, πέρα από τις παθογένειες που εμπεριέχει, δίνει το περιθώριο και το άλλοθι στη ρατσιστική και φασιστική προπαγάνδα και δράση χουλιγκάνων και φασιστικών μορφωμάτων. Χαρακτηριστικό γεγονός τα πογκρόμ που πραγματοποιούνται ενάντια σε μετανάστες/ριες καθώς και ο εμπρησμός της κατάληψης Libertatia στη Θεσσαλονίκη από φασίστες, στην οποία από τύχη οι καταστροφές ήταν μονάχα υλικές- ωστόσο όχι και ασήμαντες. Ασχολίαστη η στάση της αστυνομίας που αν και παρούσα δεν προσπάθησε να αποτρέψει το γεγονός και να συλλάβει τους εμπρηστές.
Έτσι, σημαντικό είναι σε κάθε περίπτωση να υπάρξει παρουσία και αντί-δραση ενός «άλλου κόσμου». Για την υπεράσπιση της λογικής και του αντιρατσισμού. Για να μην κινδυνέψει ξανά καμία κατάληψη, κανένας χώρος αυτοδιαχείρισης, χειραφέτησης και αυτό-οργάνωσης. Κανένας χώρος που παράγει δημοκρατία και αλληλεγγύη. Αντιστεκόμαστε συλλογικά σε κάθε είδους εθνικισμό, από όπου κι αν αυτός προέρχεται, συμμετέχουμε μαζικά στην αντιφασιστική διεθνιστική συγκέντρωση το Σάββατο στις 6μμ στην πλατεία Ρηγίλης και υπερασπιζόμαστε τους κατειλλημένους χώρους και τα κοινωνικά κέντρα από φασιστικές επιθέσεις.
Όταν συγκρούονται δυο εθνικισμοί, κανείς δεν μπορεί να είναι ελεύθερος.

Advertisements
This entry was posted in κείμενα συγκυρίας, Uncategorized and tagged . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s