ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΟΥ ΑΔΙΚΟΥ

Ως φοιτητές και φοιτήτριες της Νομικής κατά τη διάρκεια των σπουδών μας διδασκόμαστε πλέγμα γνώσεως σχετικό με τη δικαιοσύνη. Μαθαίνουμε δηλαδή σε ποιες περιπτώσεις εφαρμόζονται ορισμένοι νόμοι ή ορισμένα τεκμήρια, όπως αυτό της αθωότητας, καθώς και αν υπάρχει κάτι το αντικειμενικά δίκαιο ή άδικο. Εφαρμόζεται όμως εν τέλει όλη αυτή η θεωρία στην πράξη; Μπορούν όλοι/ες να βρουν το δίκιο τους μέσα από την εφαρμογή των νόμων; Σίγουρα αν παρατηρήσουμε την κοινωνική πραγματικότητα θα διαπιστώσουμε ότι δεν είναι όλα έτσι όπως μας τα περιγράφουν. Ενώ αθώοι άνθρωποι καταδικάζονται, εγκληματίες και φασιστικές οργανώσεις παραμένουν ατιμώρητοι και συνεχίζουν τη δράση τους ανενόχλητοι.

Το πιο επίκαιρο και τρανταχτό παράδειγμα της πρώτης κατηγορίας είναι αυτό της Ηριάννας και του Περικλή. Πάνε 5 χρόνια που η Ηριάννα και ο Περικλής ζουν το δικό τους γολγοθά και προσπαθούν να αποδείξουν το αυτονόητο ότι δηλαδή δεν υπάρχει λόγος για να έρθουν αντιμέτωποι με τη δικαιοσύνη, ωστόσο παρατηρούμε ότι όλο το σύστημα εθελοτυφλεί και στηριζόμενο τουλάχιστον σε αναληθή και ελλιπή στοιχεία τους δείχνει το πιο βίαιο πρόσωπο του, στερώντας τους την ελευθερία τους. Συγκεκριμένα το κατηγορητήριο τους περιλαμβάνει: δήθεν συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση και δείγματα DNA επισφαλή και σε τόσο μικρή ποσότητα που δεν μπορούν να επανεξεταστούν και να διασταυρωθούν. Η καταδίκη τους φαινομενικά έχει ως στόχο την διασφάλιση της δημόσιας ασφάλειας και έχει στηριχθεί στον νόμο 187Α , το λεγόμενο τρομονόμο, στην ουσία όμως δικάζονται για τις κοινωνικές τους σχέσεις. Οι δικαστές βασιζόμενοι δηλαδή σε έναελλιπές δείγμα DNA και για τις δύο περιπτώσεις έχουν κρίνει επανειλημμένως την Ηριάννα και τον Περικλή ως «δημόσιο κίνδυνο».

Κι ενώ τόσα χρόνια εμείς διδασκόμαστε ότι σε περιπτώσεις αμφιβολίας και όχι μόνο εφαρμόζεται το τεκμήριο αθωότητας ή έστω ο επιεικέστερος νόμος, η Ηριάννα και ο Περικλής τόσα χρόνια δικάζονται με βάση έναν προσφάτως ψηφισμένο νόμο, τον 187Α , ο οποίος όχι μόνο δε μπορεί να εφαρμοστεί στη συγκεκριμένη περίπτωση με βάση τα πραγματικά περιστατικά, αλλά είναι εν γένει και ένας νόμος αυταρχικός που έχει ως στόχο την άμεση καταστολή των κινηματικών δράσεων. Δεν είναι τυχαίο ότι μέσα στα χρόνια της κρίσης η κατασταλτική πολιτική του κράτους λαμβάνει ολοένα και πιο επιθετικά και βίαια χαρακτηριστικά, με μοναδικό στόχο να στερήσει από τα πληττόμενα και αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας τη δυνατότητα να αντιστέκονται στην πολιτική της εξαθλίωσης που προσπαθούν να μας επιβάλουν: την είδαμε να ξεδιπλώνεται με βροχή από δακρυγόνα στον κόσμο που διαδήλωνε ενάντια στην ψήφιση των μνημονίων στις πλατείες, την είδαμε πριν από λίγες μέρες με τις συλλήψεις και τους τραυματισμούς αγωνιστών του κινήματος κατά των πλειστηριασμών από τα ΜΑΤ, τη βλέπουμε στο πρόσωπο όλων των αγωνιστών για τη δίωξη των οποίων επιστρατεύεται ο τρομονόμος. Είναι φανερό λοιπόν πως η Ηριάννα και ο Περικλής δεν αποτελούν τίποτα άλλο παρά δύο από τα θύματα του μηχανισμού που θέλει να επιβάλει ο τρομονόμος, γι’ αυτό και ο αγώνας για την απελευθέρωσή τους θα πρέπει να έχει ως αίτημά του και την κατάργηση της συγκεκριμένης κατασταλτικής διάταξης.

Απέναντι όμως σε αυτήν τη φαινομενικά «δίκαιη αδικία» παρατίθεται ήδη από τον προηγούμενο χρόνο μια σειρά συντονισμένων και συλλογικών δράσεων. Οι παραστάσεις στα εφετεία, η μεγάλη συναυλία αλληλεγγύης το Σεπτέμβρη, εκδηλώσεις σχετικές με τον τρομονόμο ή συγκεκριμένα με την υπόθεση της Ηριάννας και του Περικλή, πρωτοβουλίες και συνελεύσεις, καθώς και οι διάφορες οργανωμένες πορείες δείχνουν έμπρακτα την αμέριστη συμπαράσταση όσων είναι σε θέση να αντιληφθούν ότι η δικαιοσύνη δεν είναι πάντοτε τυφλή. Κι ενώ η δίκη της Ηριάννας και του Περικλή συνεχίζεται, είναι αναγκαίο να συνεχιστούν με την ίδια ή και με μεγαλύτερη ισχύ και συχνότητα δράσεις όπως αυτές.
Μέχρι την αθώωση της Ηριάννας και του Περικλή δε θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε μαζί τους. Η υπόθεση τους δεν είναι μόνο προσωπική αλλά αποδεικνύει ότι το κράτος κάθε άλλο παρά κράτος δικαίου μπορεί να χαρακτηριστεί και ότι είναι μια υπόθεση συλλογική γιατί στη θέση τους θα μπορούσαμε να είμαστε κι εμείς.
Όλοι και όλες την Τετάρτη 21/3 στις 09:00 στο Εφετείο.

«…ας είμαστε εγκλωβισμένοι σε μια φυλακή
αόρατη για όποιον αρνείται την ισότητά μας
η φυλακή γκρεμίζεται όταν βγάζω φωνή
και η ελευθερία αντηχεί μέσα στα αυτιά μας.»

 

 

Advertisements
This entry was posted in καλέσματα, Uncategorized and tagged . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s