Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια, αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την άνοιξη να έρθει! *Pablo Neruda

κοινό κείμενο με την ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ(εαακ) και το Αρ.Δι.Ν. Νομικής

Ο εορτασμός της εργατικής Πρωτομαγιάς πλησιάζει και σε πολλούς από εμάς έχει χαραχθεί στις συνειδήσεις μας ως μια ανοιξιάτικη μέρα αργίας που φτιάχνουμε στεφάνια από λουλούδια και τρέχουμε στις εξοχές. Ωστόσο, ίσως αναθεωρήσουμε τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει να «τιμούμε» αυτή την ημέρα, αν θυμηθούμε τα γεγονότα που συνετέλεσαν στο να καθιερωθεί η Πρωτομαγιά ως παγκόσμια ημέρα της εργατικής τάξης.

Η Πρωτομαγιά, ως εργατική γιορτή, καθιερώθηκε στις 20 Απριλίου 1889, κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Διεθνούς (Σοσιαλιστικής Διεθνούς) στο Παρίσι, σε ανάμνηση του ξεσηκωμού των εργατών του Σικάγου την 1η Μαϊου 1886, που διεκδικούσαν το οκτάωρο και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Κατέληξε σε αιματοχυσία λίγες μέρες αργότερα, με την επέμβαση της αστυνομίας και των μπράβων της εργοδοσίας. Από τη στιγμή που η Πρωτομαγιά καθιερώθηκε σα μέρα διεθνούς διαμαρτυρίας της εργατικής τάξης, συνδέθηκε με τους εργατικούς αγώνες και επιβλήθηκε – μέσα από νίκες και ήττες – σαν εκδήλωση της αλληλεγγύης και της ενότητας του παγκόσμιου εργατικού κινήματος.

Το ιστορικό…                                                                                                               

Τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφάσισαν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων την 1η Μαϊου 1886 για την καθιέρωση της οκτάωρης εργασίας, ωθούμενα από τις επιτυχημένες διεκδικήσεις των καναδών συντρόφων τους. Την περίοδο εκείνη το κανονιστικό πλαίσιο εργασίας στις ΗΠΑ ήταν σχεδόν ανύπαρκτο και οι εργοδότες μπορούσαν να απασχολούν το προσωπικό τους κατά το δοκούν, ακόμη και τις Κυριακές. Στην απεργία πήραν μέρος περίπου 350.000 εργάτες σε 1.200 εργοστάσια των ΗΠΑ. Την Πρωτομαγιά του 1886 έγινε στο Σικάγο η πιο μαχητική πορεία, με τη συμμετοχή 90.000 ανθρώπων.

Το πρώτο αίμα χύθηκε δύο ημέρες αργότερα έξω από το εργοστάσιο ΜακΚόρμικ στο Σικάγο, όπου απεργοσπάστες προσπάθησαν να διασπάσουν τον απεργιακό κλοιό και ακολούθησε συμπλοκή. Η Αστυνομία και οι μπράβοι της επιχείρησης επενέβησαν δυναμικά. Σκότωσαν τέσσερις απεργούς και τραυμάτισε πολλούς, προκαλώντας οργή στην εργατική τάξη της πόλης.

Την επομένη αποφασίστηκε συλλαλητήριο καταδίκης της αστυνομικής βίας στην Πλατεία Χεϊμάρκετ, το οποίο ήταν μαζικότατο και ειρηνικό. Ωστόσο, οι αστυνομικές δυνάμεις πήραν εντολή να διαλύσουν δια της βίας τη συγκέντρωση και τότε από το πλήθος των απωθούμενων διαδηλωτών ρίφθηκε μια χειροβομβίδα προς το μέρος τους, η οποία εξερράγη τραυματίζοντας δεκάδες, ενώ η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά βούληση κατά των συγκεντρωμένων, με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του και να τραυματιστεί σοβαρά πλήθος διαδηλωτών.

Ο αγώνας του τότε ως αφορμή για τους αγώνες του σήμερα…

Την ώρα που η κυβέρνηση, συντασσόμενη πλήρως με τις επιταγές της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, επιβάλει νέα σειρά μνημονιακών μέτρων με επίκεντρο τις  «μεταρρυθμίσεις» στα εργασιακά, το φορολογικό, το ασφαλιστικό, το συνταξιοδοτικό, η φετινή εργατική Πρωτομαγιά δεν μπορεί να έχει αμιγώς επετειακό χαρακτήρα. Είναι παραπάνω από αναγκαίο να σηματοδοτήσει την εκκίνηση μίας διαδικασίας κινητοποιήσεων, αγώνα και αντίστασης απέναντι στο νέο κύκλο σκληρής αντιλαϊκής πολιτικής, όπως επισφραγίστηκε με το κλείσιμο της τρίτης αξιολόγησης.

Η αξιολόγηση θέτει στο στόχαστρο θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα με την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και τη γενικότερη περιστολή συνδικαλιστικών ελευθεριών. Η θέσπιση υποκατώτατου μισθού για τα δύο πρώτα έτη εργασίας συνθέτει ένα σκοτεινό εργασιακό τοπίο, που αναπόφευκτα θα βρούμε μπροστά μας ως νέοι εργαζόμενοι, τη στιγμή που πολλοί από μας υποχρεούμαστε ήδη να εργαζόμαστε παράλληλα με τις σπουδές μας. Και όλα αυτά στο πλαίσιο μίας συνολικότερης επίθεσης στο χώρο του Πανεπιστημίου που προβλέπει ο νέος Νόμος Γαβρόγλου για τη παιδεία, με την πλήρη αναδιαμόρφωση του χάρτη των σχολών (βλ. συγχωνεύσεις-καταργήσεις τμημάτων), με την επιβολή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά (βλ. Νομική), την αποστοίχιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από τα πτυχία (βλ. παιδαγωγική επάρκεια στις καθηγητικές σχολές), τον περιορισμό των φοιτητικών παροχών, την πλήρη εντατικοποίηση του ρυθμού σπουδών.

Απέναντι σε αυτή τη συνθήκη λαός και νεολαία θα πρέπει να παλέψουμε για καλύτερο παρόν και μέλλον, με προμετωπίδα τους αιματοβαμμένους αγώνες του τότε και με πυξίδα τους συλλογικούς και ανυποχώρητους αγώνες που δίνουμε στο σήμερα! Κάποιοι άνθρωποι έδωσαν τη ζωή τους πριν χρόνια για να διεκδικήσουν τα εργασιακά δικαιώματα που κάποτε μας φαίνονταν αυτονόητα και τώρα πάνε να μας τα στερήσουν. Δεν θα το αφήσουμε αναπάντητο!

 ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 1η ΜΑΙΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΜΑΣ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΣΙΩΠΟΥΜΕ!

Advertisements
This entry was posted in καλέσματα, κείμενα συγκυρίας, Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s