Με ποιόν τα ‘βαλες κυρ Παντελή;

Το μεσημέρι της Παρασκευής ένα περιστατικό ληστείας στάθηκε η αφορμή για να ανοίξει ένας μεγάλος διάλογος στα MME και τα social media. Ένα περιστατικό που διαφέρει από άλλα που συνηθίζουμε να ακούμε και να διαβάζουμε. Μια στιγμή, η στιγμή που ο «ληστής» ξεψύχησε στο πεζοδρόμιο, μετά από ισχυρά χτυπήματα. Όπως μεταδόθηκε από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, ένας νέος άντρας, τοξικοεξαρτημένος, αποπειράθηκε να κλέψει κοσμηματοπωλείο στην οδό Γλάδστωνος, στην Ομόνοια. Μετά την αντίδραση των περαστικών, που βρίσκονταν στο σημείο, ο άνθρωπος πανικοβλήθηκε και μάταια επιχείρησε να διαφύγει από την πόρτα του μαγαζιού, η οποία ήταν κλειδωμένη με σύστημα ασφαλείας. Εγκλωβισμένος, και σε μια ύστατη προσπάθεια να βγει έξω, έσπασε τη τζαμαρία του καταστήματος και «βούτηξε» μέσα από τα θρυμματισμένα γυαλιά, με αποτέλεσμα το θανάσιμο τραυματισμό του. Έξω από το μαγαζί ο ιδιοκτήτης του κοσμηματοπωλείου κι ένας άλλος άντρας προσπάθησαν να τον «ακινητοποιήσουν». Αυτό είναι το αφήγημα των ΜΜΕ, που παρουσίασαν το συμβάν ως απλή ατυχία… Άλλωστε, είναι τα ίδια ΜΜΕ που στο δημοψήφισμα τρομοκρατούσαν το λαό, τα ίδια ΜΜΕ που προσπάθησαν να μας πείσουν ότι η σφαίρα του Κορκονέα «εξοστρακίστηκε», τα ίδια ΜΜΕ που στο μαχαίρι του φασίστα δολοφόνου Ρουπακιά είδαν «οπαδική συμπλοκή».

Οπτικοακουστικό υλικό, ωστόσο, δείχνει πως ο άντρας ενώ προσπαθούσε να βγει έξω από τη βιτρίνα, ο καταστηματάρχης μαζί με έναν ακόμη άντρα τον περίμεναν κι άρχισαν να τον κλωτσούν με δύναμη και μανία στο κεφάλι στην ουσία δολοφονώντας τον. Ο νεαρός τοξικομανής «ληστής» αποδείχθηκε ότι ήταν ο Ζακ Κωστόπουλος, γνωστός ακτιβιστής για τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, ανοιχτά ομοφυλόφιλος και οροθετικός. Ακόμα και το επιχείρημα της «άμυνας» (Π.Κ 22) που προβλήθηκε από πολλούς για να δικαιολογηθεί ο ιδιοκτήτης, ούτε νομικά δε στέκει.Άλλωστε και στην άμυνα,υπάρχουν καθορισμένα όρια. Όμως εν προκειμένω, ο ιδιοκτήτης δε δέχεται καμία επίθεση (δεν έχει καν επιβεβαιωθεί ότι ο Ζακ διέπραττε κλοπή), και η πράξη του είναι σαφώς δείγμα κοινωνικού κανιβαλισμού απέναντι σε έναν εξουθενωμένο κι αδύναμο άνθρωπο, μια επίδειξη δύναμης και ισχύος που αναδεικνύει εμφατικά το ζήτημα της αντιμετώπισης του κοινωνικά αποκλεισμένου και της αυτοδικίας.

Ωστόσο, πέραν των παραπάνω πρέπει να εισάγουμε στην κουβέντα και μία ακόμη αιχμή. Συχνά θίγουμε την έννοια της εγκληματικότητας χωρίς να βλέπουμε παραπέρα, στα κοινωνικά αίτια που τη δημιουργούν. Μιλάμε για τοξικοεξαρτημένους, αλλά ποτέ για τις αιτίες της τοξικοεξάρτησης. Μετατοπίζουμε το πρόβλημα από τις συνθήκες που το προκαλούν, στους ανθρώπους που το βιώνουν.

Η τοξικοεξάρτηση, σε μια κοινωνία που αναμετράται καθημερινά με το ρατσισμό, τη μη αποδοχή της διαφορετικότητας, τη φτώχεια, τη βιοπολιτική του άγχους, την κατάθλιψη, την ανεργία και την εκμετάλλευση, δεν μπορεί να θεωρείται «ελεύθερη επιλογή», ούτε δικαιούμαστε να κλείνουμε τα μάτια απέναντι στην πραγματικότητα. Διότι σήμερα οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν προβλήματα χρήσης ναρκωτικών, όχι μόνο δεν τυγχάνουν της βοήθειας που χρειάζονται άλλα πολύ περισσότερο ποινικοποιούνται και τίθενται στο κοινωνικό περιθώριο. Όπως ανέδειξε το παραπάνω περιστατικό, η ζωή αυτών των ανθρώπων είναι τόσο αμελητέα που αξίζει λιγότερο από το εμπόρευμα ενός καταστήματος. Αυτό είναι επακόλουθο ενός κυρίαρχου κοινωνικού συστήματος αξιών, όπου η ιδιοκτησία και η περιουσία εν γένει αποτελούν αγαθά ακόμα και υπέρτερα της ανθρώπινης ζωής. Είναι γεγονός πως οι τοξικο-εξαρτημενοι/ες δεν είναι εγκληματίες, αλλά άτομα που χρήζουν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Στο έγκλημα, αντίθετα, ωθούνται διότι αφήνονται στο έλεος της τύχης τους,είτε αυτό τοπικά περιορίζεται στο πάρκο Μασσαλίας, είτε στο Πεδίον του Άρεως. Χωρίς καμία πρόβλεψη για κοινωνική πρόνοια που θα αποβλέπει στην απεξάρτηση των χρηστών, ούτε βέβαια επαρκή προγράμματα κοινωνικής επανένταξης, επόμενο είναι οι άνθρωποι αυτοί να φτάνουν στο έσχατο σημείο της αξιοπρέπειας τους, όντας ήδη άστεγοι, φτωχοί και αποκλεισμένοι τόσο από τον περίγυρο τους όσο και από το ίδιο το κράτος .Άλλωστε αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας αφήγησης που νοιάζεται για τη σπασμένη βιτρίνα αντί για τη ζωή, που ενδιαφέρεται για το «κύρος της Νομικής Σχολής» κι όχι για τους ανθρώπους. Όσο εθελοτυφλούμε και δεν διεκδικούμε συλλογικά επαρκείς κρατικές δομές, που θα είναι ικανές να στεγάσουν και να φροντίσουν ιατρικώς άτομα που κάνουν καταχρήσεις, είναι τουλάχιστον άδικο και απάνθρωπο να σπρώχνουμε αυτούς τους ανθρώπους στο περιθώριο, να τους ωθούμε ουσιαστικά ανήμπορους στο θάνατο, προωθώντας την καταστολή, κρατική ή με μορφή αυτοδικίας.

Ως προς το συγκεκριμένο περιστατικό, το θύμα της δολοφονίας αυτής ήταν επώνυμο, κι ευτυχώς το ζήτημα μπόρεσε να αναδειχθεί και να πάρει διαστάσεις. Ωστόσο καθημερινά δεν είναι λίγοι/ες όσοι/ες πεθαίνουν από τις καταχρήσεις ή αναγκάζονται να αδικοπραγήσουν για να ζήσουν μια ζωή που από πουθενά δεν καταβάλλεται προσπάθεια να γίνει αξιοβίωτη. Οι τοξικο-εξαρτημενοι/ες δεν είναι εγκληματίες! Εγκληματικές είναι οι κοινωνικές συνθήκες που αντιμετωπίζουν. Εγκληματίες είναι οι επιχειρηματίες-έμποροι ναρκωτικών, οι επενδυτές του θανάτου, απέναντι στους οποίους δεν αντιδρά κανείς. Καμία ανοχή σε άλλες δολοφονίες, στο όνομα δήθεν του νόμου! Αξιοπρεπείς όροι διαβίωσης για όλους/ες!

Απέναντι στο κυνήγι του αδύναμου, η αλληλεγγύη!

Απέναντι στην αποκτήνωση ,αγώνες για ζωή και αξιοπρέπεια!

Advertisements
This entry was posted in κείμενα συγκυρίας, Uncategorized and tagged . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s