Η ετεροτοπία της Μασσαλίας.

Σίγουρα ερχόμενος/η στη σχολή θα έχεις περάσει από το παρκάκι Μασσαλίας. Πεταμένες σύρριγγες, χρήστες/στριες ουσιών, εμπόριο, εικόνες που σε σοκάρουν, μα κυρίως άνθρωποι, που ενώ βρίσκονται κυριολεκτικά δίπλα μας, βιώνουν την περιθωριοποίηση και τις απάνθρωπες συνθήκες ζωής τόσο μόνοι/ες. Όσο εμείς ακούμε και μαθαίνουμε στα αμφιθέατρα για την αξία της ανθρώπινης ζωής και πως αυτή εφασφαλίζεται και διαφυλάσσεται, ένα βήμα παραπέρα συνάνθρωποί μας βασανίζονται και πεθαίνουν. Εικόνες, λοιπόν, σαν κι αυτές που από ένα σημείο και μετά κανονικοποιούνται και δεν μας παραξενεύουν, αποτελούν εστία προβληματισμών και ανησυχίας για ένα κοινωνικό φαινόμενο που χωρικά δεν περιορίζεται μόνο δίπλα στη σχολή μας (βλ. Πεδίον Άρεως) και δεν μπορεί να μας βρίσκει απαθείς γιατί μας αφόρα όλους/ες. Και μας αφορά όχι γιατί οι τοξικοεξαρτημένοι/ες καταστρέφουν το όνομα, τη φήμη και το κύρος της σχολής μας, αλλά γιατί η ίδια η κοινωνία έχει καταστρέψει τις ζωές αυτών των ανθρώπων, οι οποίοι δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αντιμετωπίζονται με τη λύπηση μας αλλά με την αλληλεγγύη μας.

Συχνά, λοιπόν, μιλάμε για αυξημένη εγκληματικότητα, κλείνοντας τα μάτια στα κοινωνικά αίτια που τη δημιουργούν, την αναπαράγουν και τη συντηρούν. Μιλάμε για τοξικοεξαρτημένους/ες, αλλά ποτέ για τις αιτίες της τοξικοεξάρτησης. Μετατοπίζουμε το πρόβλημα από τις συνθήκες που το προκαλούν, στους ανθρώπους που το βιώνουν. Ποινικοποιούμε και περιθωριοποιούμε τους τελευταίους και όχι τους πραγματικά υπεύθυνους. Σε μια κοινωνία, όμως, που αναμετράται καθημερινά με τον ρατσισμό, την απόρριψη της διαφορετικότητας, τη φτώχεια, τη βιοπολιτική του άγχους, την κατάθλιψη, την ανεργία και την εκμετάλλευση, δηλαδή στη δικία μας κοινωνία, η τοξικοεξάρτηση δεν είναι «ελεύθερη επιλογή». Αντίθετα, η τοξικοεξάρτηση, αναγόμενη σε μια σειρά παραγόντων – κοινωνικών, οικονομικών, ψυχολογικών κ.α.- είναι αδιέξοδο. Ένα αδιέξοδο που δημιουργεί το ίδιο το κυρίαρχο κοινωνικοοικονομικό σύστημα το οποίο και ορίζει τις συνθήκες παραγωγής, πώλησης και κατανάλωσης των ναρκωτικών ουσιών. Με άλλα λόγια, είναι ένα φαινόμενο που έχει τις ρίζες του στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και όσο οξύνεται η κοινωνική και οικονομική κρίση και οι συνέπειες αυτής, οξύνεται κι αυτό. Γιατί ένα κοινωνικό πλέγμα με τα παραπάνω χαρακτηριστικά, δημιουργεί ένα ασφυκτικό και αφιλόξενο κλίμα για πολλές κοινωνικές ομάδες, τις οποίες το ίδιο δημιουργεί και σπρώχνει στο περιθώριο, την εξαθλίωση, τον θάνατο.

Eίναι γεγονός ότι το παραπάνω θλιβερό αλλά υπαρκτό κοινωνικό φαινόμενο με τα αίτια του έτσι όπως παρουσιάστηκαν γίνεται αντικείμενο πολλαπλής προπαγάνδας με σκοπό μικροπολιτικά οφέλη. Βασική πτυχή αυτής εκπορεύεται από την παράταξη της ΝΔ στις Σχολές, τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Είναι εντελώς απαράδεκτη η εκμετάλλευση της κατάστασης υγείας των τοξικοεξαρτημένων προκειμένου να εξυπηρετηθεί το ακροδεξιό δόγμα ‘’νόμος και τάξη’’ της ΝΔ αλλά και το μαύρο μέλλον που σχεδιάζει για το Πανεπιστήμιο.Χέρι χέρι με κυρίαρχα ΜΜΕ (βλ. ΣΚΑΙ) η ΔΑΠ παρουσιάζει ψευδώς ότι το φαινόμενο εκδηλώνεται εντός Νομικής ενώ αντί να ενδιαφέρεται για τις ζωές που χάνονται μέρα μέρα,στρέφει με καταγγελίες το λόγο της απέναντι στο πανεπιστημιακό άσυλο ιδεών κι αγώνων (‘’ανομίας’’ κατά τον Μητσοτάκη), ταυτίζοντας συχνά το φοιτητικό κίνημα με τέτοια φαινόμενα. Στόχος είναι να προλειάνει το έδαφος τόσο για αστυνομοκρατούμενες Σχολές (βλ. εποχή Φορτσάκη) όσο και για ιδιωτικοποίησης Πανεπιστημίων προς ‘’αναβάθμισή’’ τους. Μια τέτοια αφήγηση αφορμάται και πατάει και σε συντηρητικές λογικές (π.χ. κείμενο καθηγητών) που ακούγονται στη Σχολή κι εν ολίγοις μας λένε ότι για λόγους αισθητικής και κύρους της Σχολής ‘’δεν είναι δυνατόν έξω από τη Νομική Αθηνών,το ναό του δικαίου να γίνονται τέτοια’’.

Όταν η Κοσμήτορας κ.Χριστακάκου λέει ότι οι πολιτικές δυνάμεις ‘’δεν τοποθετούνται για το πάρκο Μασσαλίας’’ εμείς δίνουμε τη δική μας απάντηση και λύση. Τι προτείνουμε;
Θεωρούμε ότι μια ολοκληρωμένη επίλυση του ζητήματος αναγκαστικά περικλείει ορισμένες παραδοχές. Καταρχάς κόντρα στην περιθωριοποίηση και συμφωνώντας ότι οι τοξικοεξαρτημένοι δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν εγκληματίες, αλλά ως ευαίσθητη κοινωνική ομάδα,ως ασθενείς,οφείλουμε να απαιτήσουμε χρηματοδότηση για επαρκείς δομές πρόνοιας αλλά και κρατική μέριμνα για ομαλή επανένταξη στον κοινωνικό ιστό( ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση,εύρεση εργασίας). Παράλληλα πρέπει να στεκόμαστε ξεκάθαρα απέναντι σε ημίμετρα ‘’ας τους πάρουν από εδώ’’ γιατί αυτό μεταθέτει αλλού το πρόβλημα αλλά και να καταδικάζουμε ανοιχτά λογικές καταστολής με ‘’σκούπες’’ της αστυνομίας. Οι πραγματικοί εγκληματίες (κι έτσι διεκδικούμε να αντιμετωπίζονται αν και συχνά προμοτάρονται ως ‘’υγιείς επιχειρηματίες’’ σε άλλους τομείς) είναι οι έμποροι ναρκωτικών, οι οποίοι σκορπίζουν το θάνατο με την ανοχή ή κάποιες φορές και συμμετοχή του κράτους (πχ κυκλώματα με εμπλεκόμενους αστυνομικούς). Στη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία όπου το κέρδος τίθεται πάνω από την ανθρώπινη ζωή,μόνο στην ΕΕ το εμπόριο ναρκωτικών επιφέρει για το κεφάλαιο ετήσια έσοδα 24 δις ευρώ.

Απέναντι στην ανάγνωση του φαινομένου του πάρκου Μασσαλίας από τοξικοφοβική σκοπιά, προτάσσουμε την αλληλεγγύη. Κόντρα στο εμπόριο θανάτου, διεκδικούμε για τους τοξικοεξαρτημένους ζωή με ίσους όρους κι αξιοπρέπεια.

 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s