7 χρόνια & 80 ώρες «προϋπόθεση» για την ανεργία

Τον περασμένο Δεκέμβρη ο ΔΣΑ (δικηγορικός σύλλογος Αθηνών) ανακοίνωσε την απόφαση του διοικητικού του συμβουλίου για θεσμοθέτησηυποχρεωτικών σεμιναρίων –τουλάχιστων 80 ωρών- μετά την πρακτική άσκηση ως προϋπόθεση για τη συμμετοχή στις εξετάσεις του και κατά συνέπεια για την άσκηση του δικηγορικού επαγγέλματος. Η εξαγγελία αυτή δε μας ξαφνιάζει καθώς και στο παρελθόν ο πρόεδρος του ΔΣ του ΔΣΑ, κ.Βερβεσός, είχε κάνει λόγο για ίδρυση σχολής δικηγόρων με κατεύθυνση τη διάσπαση του πτυχίου της Νομικής. Είναι, λοιπόν, ξεκάθαρη η συντονισμένη προσπάθεια γιαδημιουργία αποφοίτων νομικής διαφορετικών ταχυτήτων καθώς και για αύξηση των προυποθέσεων ασκήσεως του δικηγορικού επαγγέλματος, λογική που οδηγεί στην εντατικοποίηση του/της φοιτητή/τριας και του/της ασκούμενου/ης. Αυτό θα καθιερωθεί και επισήμως στο Πανελλήνιο Συνέδριο Δικηγορικών Συλλόγων που θα πραγματοποιηθεί στις Σέρρες τον Απρίλιο.

Η συγκεκριμένη αναδιάρθρωση έρχεται σε μία περίοδο που μέχρι τώραη άσκηση και οι εξετάσεις στο ΔΣΑ είναι οι δύο προϋποθέσεις για την άδεια άσκησης του επαγγέλματος. Βλέπουμε λοιπόν μία παγιωμένη κατάσταση η οποία όμως ήδη δημιουργεί μία αφόρητη καθημερινότητα. Πως είναι άραγε η ζωή του/της ασκούμενου/ης; 1,5 χρόνος «το παιδί για όλες τις δουλειές», 10-12 ώρες δουλειάς και τρεξίματος τη μέρα, 300 ευρώ (στην καλύτερη) μηνιαίως, καμία εξάσκηση στο αντικείμενο, μαύρη και ανασφάλιστη ή ημιδηλωμένη εργασία, μηδενικός ελεύθερος χρόνος συνθέτουν μία ακόμη περίπτωση επισφαλούς και ελαστικής εργασίας, χωρίς εργασιακά δικαιώματα. Μάλιστα, κατά την άσκηση, ούτε μισθωτοί δικηγόροι  με δικαίωμα υπογραφής θεωρούμαστε αλλά ούτε και φοιτητές/τριες υπό πρακτική, γεγονός που εντείνει ακόμα περισσότερο την επισφάλεια σφραγίζοντας ένα καθεστώς ιδιόμορφης μαθητείας.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το νέο καθεστώς των υποχρεωτικών σεμιναρίων εισάγει ένα ακόμη εμπόδιο. Με αυτό τον τρόπο συνηθίζουμε σε έναν στίβο κατάρτισης και επανακατάρτισης, που αρχίζει από το προπτυχιακό επίπεδο, συνεχίζει με το υποχρεωτικό, τυπικά, μεταπτυχιακό στάδιο καθώς και την άσκηση και τις ολοένα και πιο δύσκολες εξετάσεις στο ΔΣΑ στα οποία έρχεται να προστεθεί ένα ακόμη φίλτρο ,των 80 ωρών σεμιναρίων, συμπληρώνοντας έτσι ένα ψηφιδωτό εντατικοποίησης, πειθάρχισης και ανταγωνιστικότητας. Συγκεκριμένα, μετά τη 18μηνη άσκηση, οι απόφοιτοι θα αναγκάζονται να παρακολουθούν σεμινάρια τα οποία θα εντατικοποιούν την ήδη δύσκολη καθημερινότητα, αυξάνοντας την πίεση που ήδη βιώνει η σημερινή νεολαία. Ήδη οι νέοι και οι νέες για να βγουν στην αγορά εργασίας πιο ανταγωνιστικοί/ες καλούνται να ανταποκριθούν σε μία σειρά συλλογης μορίων και τυπικών προσόντων, σε έναν αέναο κύκλο «δια βίου μάθησης» και συνεχούς επανακατάρτισης.  Αυτό ξεκινάει ήδη από το προπτυχιακό επίπεδο με το «νέο Χάρτη σχολών», με τις αναδιαρθρώσεις προγραμμάτων σπουδών, με νέες δομές κατάρτισης, απόσπαση επαγγελματικών δικαιωμάτων από το πτυχίο (πχ παιδαγωγική επάρκεια στις καθηγητικές σχολές) κλπ. Και όλα αυτά προφανώς δεν προσφέρονται με τη μορφή ισότιμης, δωρεάν πρόσβασης και με κριτήριο την κοινωνικά χρήσιμη γνώση. Το βάρος, λοιπόν (οικονομικό και όχι μόνο) της κατάρτισης το επωμίζονται οι ίδιοι/ες οι νέοι/ες. Έτσι, και στην περίπτωση των σεμιναρίων που δεν έχει διευκρινιστεί το αν αυτά θα είναι επι πληρωμή ή όχι, δεν υπάρχει καμία απολύτως εγγύηση για το δωρεάν χαρακτήρα τους. Αν κληθούμε να πληρώσουμε γι αυτά είναι σαφές ότι αυτό συνεπάγεται επιβολή ενός ακόμη ταξικού φραγμού που σημαίνει ότι θα αποκλείονται οι προερχόμενοι/ες από χαμηλότερα οικονομικά στρώματα. Επομένως, όπως ακριβώς δημιουργούνται πολλαπλών ταχυτήτων φοιτητές/τριες (αδυναμία αγοράς κωδίκων, β’τόμων συγγραμμάτων, πρακτικών κλπ και έλλειψη φοιτητικής μέριμνας) έτσι ακριβώς θα συμβαίνει και με τους αποφοίτους.

Η αντίθεσή μας στην επιβολή σεμιναρίων,δε σημαίνει πως θα πρέπει να μας ικανοποιεί το υπάρχον καθεστώς της άσκησης που μας καθιστά φθηνούς και εκμεταλλεύσιμους εργαζόμενους στα χέρια των μεγάλων δικηγορικών εταιριών κι γραείφων. Απεναντίας, αρχικάδιεκδικούμε πλήρη εργασιακά δικαιώματα και αξιοπρεπή ωράρια και μισθούς κατά τη διάρκεια της άσκησης καθώς και κανένα περαιτέρω φίλτρο μέχρι την άδεια άσκησης του επαγγέλματος. Όμως δεν μένουμε εκεί. Καλούμαστε να αμφισβητήσουμε το εξαντλητικό καθεστώς της άσκησης και να διαμορφώσουμε τη δική μας απάντηση.Μια προοπτική θα ήταν η μείωση του χρόνου και η  ενσωμάτωση της άσκησης στο πλαίσιο του πτυχίου με τη μορφή πραγματικής πρακτικής με αξιοπρεπείς συνθήκες, σε ένα καθεστώς που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες μας και όχι στις ανάγκες των δικηγορικών γραφείων και εταιρειών.

Ο φοιτητικός σύλλογος μέσα από τα δημοκρατικά συλλογικά του όργανα, τις γενικές του συνελεύσεις πρέπει να συσπειρωθεί και να απαντήσει μαζικά και δυναμικά στην επίθεση που δεχόμαστε. Είναι κομβικό να μην αφήσουμε τις 80 ώρες σεμιναρίων να μας επιβληθούν. Είναι κομβικό να μην αφήσουμε άλλους να αποφασίζουν για μας χωρίς εμάς. Είναι κομβικό να διεκδικήσουμε το μέλλον μας και να αποφασίζουμε με βάση τις δικές μας ανάγκες για την εργασιακή μας προοπτική.

This entry was posted in κείμενα συγκυρίας and tagged , , . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s