Την Παρασκευή δεν γιορτάζουμε, απεργούμε!

Τον περασμένο Οκτώβριο, μια ισπανική έκθεση τέχνης, μέσω μιας streetperformance, αποτέλεσε εστία αμφισβήτησης και κριτικής ενάντια στα επικρατούντα πρότυπα αρρενωπότητας. Κυρίως, αυτών που αναπαράγουν την έννοια του «αντριλικιού» ως μια κατάσταση κανονική, μα πάνω απ’όλα άνιση, για τα φύλα.Η έκθεση περιελάμβανε γιγαντιαία κινητά τηλέφωνα με φράσεις σεξιστικού περιεχομένου, όπως «κατά βάθος ξέρω ότι σου αρέσει» ή «το έκανα για το καλό σου», αναπαραστάσεις που αποτύπωναν τους διάφορους ρόλους και στερεότυπα που έχουν αποδοθεί από την κοινωνία στο γυναικείο φύλο, καθώς κι ένα άγαλμα της «εργαζόμενης μητέρας», που φέρει – κυριολεκτικά- όλο το βάρος των οικιακών αγγαρειών.

Η τέχνη, εδώ, εκφράζει εκείνο που συνιστά πραγματικότητα για κάθε γυναίκα και θηλυκό υποκείμενο σήμερα. Διότι όσο κι αν, τυπικά, ο νόμος θεσπίζει την ισότητα μεταξύ των φύλων, στην ουσία το αίσθημα δικαίου παραμένει πλήρως ανικανοποίητο. Κι αυτό καθώς σε καθημερινή βάση βρισκόμαστε αντιμέτωπες με πλήθος σεξιστικών και προσβλητικών σχολίων, από άντρες του περιβάλλοντός μας, από το διπλανό μας στο λεωφορείο, τον καθηγητή και τον εργοδότη, ως το φίλο, το συμφοιτητή και το σύντροφό μας.  Συνεχώς βαλλόμαστε από συμπεριφορές που μας γεννούν αισθήματα κατωτερότητας, ντροπής για το σώμα μας και κυρίως φόβου να κυκλοφορήσουμε ελεύθερα, χωρίς κίνδυνο. Το κλίμα ανασφάλειας που μας περιβάλει έρχεται να ενισχυθεί από τις αμέτρητες, ειδικά τον τελευταίο καιρό, γυναικοκτονίες, την πιο ακραία μορφή σεξιστικής βίας, που συνήθως ο τύπος παρουσιάζει ως «εγκλήματα πάθους/τιμής». Παράλληλα, όλο και περισσότερες δικαστικές αποφάσεις καταδικάζουν κοπέλες, θύματα βιασμών, ως θύτριες, αφήνοντας πλήρως ατιμώρητους τους αληθινούς ενόχους. Σε αυτά έρχονται να προστεθούν διάφοραομο/τρανσ-φοβικά περιστατικά, αλλά και μια ατελείωτη διαιώνιση των διακρίσεων με βάση το φύλο, που μειώνουν την ανθρώπινη προσωπικότητα των ατόμων που τις δέχονται και εμποδίζουν την ελεύθερη αυτοδιάθεση του σώματος όλων μας. Είναι, λοιπόν, σαφές, ότι, στο πλαίσιο ενός πατριαρχικού κοινωνικού πλέγματος, η σιωπή μας πρέπει να σπάσει και οι αγώνες μας για ουσιαστική έμφυλη ισότητα να ενταθούν.

Η 8η Μαρτίου έχει καθιερωθεί ως μέρα της γυναίκας, προς τιμή των εργατριών στο τομέα της υφαντουργίας και του ιματισμού, που κινητοποιήθηκαν την αυτή ημερομηνία του 1857 στη Νέα Υόρκη για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και τους χαμηλούς μισθούς τους. Στις μέρες μας, ο αγώνας των γυναικών, και κάθε άλλου θηλυκού υποκειμένου, στρέφεται όχι μόνο γύρω από τα θέματα της εργασίας, αλλά και από πληθώρα άλλων που αντιστοιχούν στις πολλαπλές ταυτότητες – και τις ανάλογες καταπιέσεις- κάθε θηλυκότητας.

Το εύρος των διεκδικήσεων μας στο σήμερα είναι και η μεγαλύτερη απόδειξη πως η ισότητα δεν έχει επιτευχθεί ούτε ιδεολογικά αλλά ούτε και νομικά. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αποτελεί το γεγονός πως την στιγμή που διαπράττονται καθημερινά δεκάδες γυναικοκτονίες, το κράτος και ο ποινικός κώδικας δεν θεωρούν άξιο νομικής προστασίας το δικαίωμα στη ζωή αφού δεν κατοχυρώνουν το δικαίωμα στην αυτοάμυνα, διάταξη που θα γλίτωνε την Π.Α. ,πέρυσι στο Ναύπλιο, από την ισόβια κάθειρξη για τον θάνατο του επίδοξου βιαστή της. Παράλληλα οι απαρχαιωμένες έννοιες του βιασμού, της ασέλγειας και η έλλειψη διάταξης για τη λεγόμενη τυραννική σχέση, κατά την οποία το θύμα υφίσταται για μεγάλο χρονικό διάστημα έμφυλη βία και προβαίνει σε άμυνα έναντι αυτού χωρίς να υπάρχει παρούσα επίθεση, οδηγούν σε ντροπιαστικές αποφάσεις αθώωσης βιαστών επειδή το θύμα «δεν ούρλιαξε» ή καλύτερα επειδή το εσώρουχό της δεν ήταν πρέπον όπως πρόσφατα μας πληροφόρησε δικαστήριο στην Ιρλανδία. Την ίδια στιγμή οι κοινωνικές παροχές προς τις γυναίκες τα, τρανς άτομα και τις/τους ανάπηρες/-ους είναι σε άθλια κατάσταση ή εντελώς ανύπαρκτες. Κόντρα στην μεροληπτική στάση του κράτους, διεκδικούμε και αγωνιζόμαστε καθημερινά για την παροχή των αυτονόητων από τις κρατικές δομές. Η παροχή δωρεάν αντισύλληψης και προϊόντων φροντίδας για τις ημέρες της περιόδου, η στέγαση και φροντίδα κακοποιημένων γυναικών σε δωρεάν και δημόσιες κρατικές δομές αλλά και η παροχή δωρεάν εγχείρησης επαναπροσδιορισμού φύλου και ορμονοθεραπείας μετάβασης, αποτελούν μερικά από τα αιτήματα του φεμινιστικού κινήματος σήμερα.Η 8η Μάρτη φέτος, ούσα το κέντρο όλων των κινητοποιήσεων και εκδηλώσεων μπορεί να γίνει η έναρξη ενός συνεχούς αγώνα και τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας. Για πρώτη φορά στην Ελλάδα και κατά τα πρότυπα της Ισπανίας, θα πραγματοποιηθεί απεργία των δημοσίων υπαλλήλων την ημέρα εκείνη συνδέοντας έτσι όλες τις ταυτότητες που πρέπει να εκπροσωπεί το σημερινό φεμινιστικό κίνημα. Στόχος μας είναι σε 2-3 χρόνια από τώρα η ημέρα αυτή να έχει καθιερωθεί ως πολυκλαδική γενική απεργία δηλώνοντας ένα και ξεκάθαρο μήνυμα: πως η απεργία αφορά, το σπίτι, τη δουλειά και τη σχολή.

Το φεμινιστικό κίνημα υφίσταται παρούσα επίθεση ενώ συνεχώς απομακρύνονται βίαια πάλαι πότε κατοχυρωμένα δικαιώματα, όπως αυτό της έκτρωσης, δυσχεραίνοντας σημαντικά τη θέση της γυναίκας και της lgbtqi+ κοινότητας. Απέναντι σε ένα σύστημα που ποινικοποιεί κάθε συμπεριφορά μας και δημιουργεί κανονικότητες ακόμη και στα μυαλά των ίδιων των καταπιεσμένων, εμείς οφείλουμε να είμαστε παρούσες και παρόντες σε κάθε καταπίεση, έμφυλη επίθεση και προπαντώς στο δρόμο διεκδικώντας όλα όσα δικαιούμαστε και κυρίως την εμπέδωση αυτών από το κοινωνικό σύνολο, μέχρι τη στιγμή που τίποτα δεν θα κρίνεται με βάση ένα κοινωνικό κατασκεύασμα περί το φύλο, μέχρι την πλήρη ισότητα.

This entry was posted in καλέσματα, κειμενα συγκυριας and tagged , . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s