12 points go to…Palestine

Eurovision-2

Τα φώτα ανάβουν και η σκηνή στο Τελ Αβίβ είναι έτοιμη να υποδεχτεί τις αποστολές καλλιτεχνών απ’όλη την Ευρώπη, για να διεξαχθεί άλλη μια χρονιά το «μεγάλο party των λαών και του τραγουδιού», o διαγωνισμός της Eurovision. Όλα μοιάζουν φυσιολογικά, μόνο που φέτος δεν θα παρακολουθήσουμε απλά ένα εμπορικό υπερθέαμα, αλλά ένα διαγωνισμό που εν τέλει αποκτά βαθύτερο πολιτικό στίγμα. Κι αυτό διότι, η Eurovision 2019 θα λάβει χώρα στο Ισραήλ, ένα κράτος που αν και προσπαθεί να δείξει ένα ειρηνόφιλο προφίλ, έχει για πάνω από 70 χρόνια ασκήσει καταπίεση και βία στο λαό της Παλαιστίνης. Δίπλα, λοιπόν, στις ετοιμασίες και τις πρόβες για το Euro-Party, άμαχοι, έγκυες γυναίκες, μικρά παιδιά σκοτώνονται, επειδή «έκαναν το λάθος» να γεννηθούν Παλαιστίνιοι.

Μια σύντομη ματιά στο παρελθόν

Με το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ξεκινάει ο διαμοιρασμός μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων των πλούσιων σε πετρέλαιο κι ορυκτά εδαφών της Μέσης Ανατολής, ανάμεσα σε αυτά κι εκείνα της Παλαιστίνης. Στην περιοχή αυτή, για χρόνια συνυπήρχαν εβραϊκοί και αραβικοί πληθυσμοί, με τους δεύτερους να αποτελούν την πλειοψηφία. Η συμβίωση αυτή έλαβε τέλος, όταν το μέρος τέθηκε υπό βρετανική διοίκηση. Η Μεγάλη Βρετανία, αποσκοπώντας σε οικονομικά  κι ιμπεριαλιστικά οφέλη, προώθησε τις μεταναστεύσεις Εβραίων στα εδάφη της Παλαιστίνης, οι οποίοι θα δραστηριοποιούνταν εμπορικά στην περιοχή για την εξυπηρέτηση και ενίσχυση του βρετανικού κεφαλαίου. Η μετακίνηση Εβραίων στην Παλαιστίνη εντατικοποιήθηκε, ειδικά κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με αποτέλεσμα τη μεταβολή των πληθυσμιακών χαρακτηριστικών και την ύπαρξη αναταραχών μεταξύ των δύο κοινοτήτων, καθώς το εβραϊκό στοιχείο όλο και αυξανόταν. Η Βρετανία, μην έχοντας πλέον οικονομικό συμφέρον στην περιοχή, μετεβίβασε την ευθύνη για το μέλλον της Παλαιστίνης στον νεοσύστατο τότε ΟΗΕ. Το σχέδιο του διεθνούς οργανισμού προέβλεπε διχοτόμηση της περιοχής, έδινε την πλειοψηφία των εδαφών (56%) στην εβραϊκή μειονότητα, και έθετε την Ιερουσαλήμ υπό διεθνή έλεγχο, πράγμα που προκάλεσε την οργή των Αράβων. Έτσι, οι αραβο-εβραϊκές αψιμαχίες κορυφώθηκαν, ενώ οι συγκρούσεις στις περιοχές που προορίζονταν για το εβραϊκό κράτος ακολουθούνταν από το βίαιο ξεριζωμό του αραβικού στοιχείου. Στις 14 Μάιου 1948 ο επικεφαλής της εβραϊκής κοινότητας κήρυξε την ίδρυση του Ισραήλ, ως αυτόνομου κι ανεξάρτητου κράτους.

Τι συμβαίνει μέχρι σήμερα

Από τα μέσα του 20ου αι. μέχρι σήμερα, το κράτος του Ισραήλ, επεκτείνεται παράνομα πέρα των διεθνώς αναγνωρισμένων ορίων, καταλαμβάνοντας παλαιστινιακά εδάφη, διώχνοντας και δολοφονώντας τους αραβικούς πληθυσμούς, με τη μέθοδο του εποικισμού. Δηλαδή, το Ισραήλ όχι μόνο έχει εγκαταστήσει ένοπλες δυνάμεις στα σύνορα με τους Παλαιστινίους, με το αφήγημα της «αυτοάμυνας απέναντι στους κακούς», αλλά και έχει οικοδομήσει αρκετές ισραηλινές συνοικίες δίπλα στις παλαιστινιακές κι ως εκ τούτου μέσα στα χρόνια έχει καταφέρει να προσαρτήσει πολλά από τα εναπομείναντα εδάφη της Παλαιστίνης. Οι παλαιστινιακές μειονότητες σήμερα, όπου έχουν εναπομείνει, βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα αυταρχικό και καταπιεστικό καθεστώς απαρτχάιντ, που όχι μόνο παράγει διακρίσεις, αλλά επιπλέον τους στοχοποιεί και τους απειλεί. Όποια αντίσταση στις ιμπεριαλιστικές ισραηλινές τάσεις έχει κυριολεκτικά πνιγεί στο αίμα αμάχων και μαχόμενων, ανδρών, γυναικών και μικρών παιδιών, με τα θύματα, τόσο τραυματίες όσο και νεκροί, να ανέρχονται σε εκατοντάδες χιλιάδες. Βέβαια, όσοι τυχεροί δεν «πέσουν κάτω» από τα ισραηλινά πυρά, είναι πολύ πιθανό να πεθάνουν στο δρόμο από την πείνα και τις αρρώστιες, αφού οι περισσότεροι ζουν σε εξαθλιωμένες συνθήκες και σχεδόν πλήρως εξαρτημένοι από τη διεθνή ανθρωπιστική βοήθεια. Ουσιαστικά, οι Παλαιστίνιοι έχουν περιοριστεί σε δυο ξεχωριστά κι αποκομμένα μεταξύ τους τμήματα εδαφών, στην περίφημη Λωρίδα της Γάζας και στη Δυτική Όχθη. Αφενός, το Ισραήλ, αν και έχει αποχωρήσει τυπικά από τη Γάζα, έχει δημιουργήσει ένα καθεστώς ασφυκτικής περικύκλωσης και πολιορκίας της περιοχής. Αυτό σημαίνει πως τόσο ο εναέριος χώρος όσο και τα χωρικά ύδατα της Γάζας ελέγχονται πλήρως από ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις, με την ελεύθερη μετακίνηση ανθρώπων και τον ανεφοδιασμό αγαθών (όπως ηλεκτρισμός, τρόφιμα, βασικά είδη επιβίωσης) να είναι υπερβολικά περιορισμένοι. Αφετέρου, το «Τείχος της Ντροπής» που έχει ανεγερθεί στη Δυτική Όχθη έχει βασικά δημιουργηθεί ένα είδος γκέτο, που απομονώνει τους Παλαιστίνιους. Σήμερα, το Ισραήλ, που καταλαμβάνει 85% από την έκταση της Παλαιστίνης, με το ποσοστό να αυξάνεται, αρνείται οποιαδήποτε πρωτοβουλία που θα μπορούσε να συμβάλλει στην ειρηνική διαδικασία στη Μέση Ανατολή για τη λύση των δύο κρατών.

Η διεθνής κοινότητα, από τη μεριά της, αποφεύγει να καταδικάσει τις βίαιες, δολοφονικές και κατοχικές ενέργειες των ισραηλινών κυβερνήσεων. Κατάφωρο γεγονός σχετικά με την καταπίεση του παλαιστινιακού λαού ήταν η δήλωση του αμερικανού προέδρου Τραμπ, που αναγνώρισε τα Ιεροσόλυμα ως πρωτεύουσα του Ισραήλ. Ως αποτέλεσμα, το Μάιο του 2018, οι ΗΠΑ μετέφεραν την πρεσβεία τους από την πρωτεύουσα Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ, αναγνωρίζοντας de facto έτσι την πόλη ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, αντίθετα στο διεθνές δίκαιο. Ενόσω, λοιπόν, η Αμερική εγκαινίαζε τη μετεγκατάσταση της πρεσβείας με λαμπρότητα κι επισημότητα, τα ισραηλινά στρατεύματα σκότωναν τουλάχιστον 55 άοπλους διαδηλωτές και τραυμάτιζαν 2.700 άλλους.

Μποϊκοτάζ στη Eurovision!

Με τη διεξαγωγή της Eurovision στο Ισραήλ, δίνεται πάτημα σε εκείνο το αφήγημα που θέλει να νομιμοποιήσει την παρουσία του κράτους στα παλαιστινιακά εδάφη και να παρουσιάσει το «καλό» και «δημοκρατικό» του πρόσωπο. Επιδιώκεται, λοιπόν, η απόσπαση της προσοχής από τα συνεχιζόμενα εγκλήματα πολέμου κατά των Παλαιστινίων. Οι  ίδιοι οι Παλαιστίνιοι έχουν απευθύνει έκκληση προς την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση, τα συμμετέχοντα κράτη, τους καλλιτέχνες και το κοινό να μποϊκοτάρουν τον διαγωνισμό, υποστηρίζοντας πως το Ισραήλ επιχειρεί να «ξεπλύνει» το όνομά του και να αποκτήσει την εύνοια όλων των δυτικών κρατών. Μάλιστα, δεν πρέπει να λησμονούμε πως η περσινή Ισραηλινή νικήτρια στη Eurovision 2018 έσπευσε αμέσως να ανακοινώσει: «αγαπώ την πατρίδα μου, σας περιμένουμε στην Ιερουσαλήμ», ενώ η Ιερουσαλήμ δεν αποτελεί την πρωτεύουσα του κράτους του Ισραήλ. Πίσω από τέτοιες προκλητικές δηλώσεις, που συγκαλύπτονται από το ανάλαφρο κλίμα του διαγωνισμού, διαφαίνεται ξεκάθαρα η διάθεση του Ισραήλ να συνεχίσει την επεκτατική πολιτική του και να καταλάβει εξ ολοκλήρου την πόλη της Ιερουσαλήμ, ενώ δεν του ανήκει. Ήρθε η στιγμή να συνειδητοποιήσουμε πως το κάθε τι, όσο αθώο κι αν μοιάζει, μπορεί να κρύβει μια πολιτική πτυχή, κι ότι ακόμη και στα πιο καθημερινά ζητήματα καλούμαστε να πάρουμε θέση. Έτσι φέτος, ξαναθυμόμαστε το σύνθημα «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» και τον αγώνα αυτού του λαού προς την ελευθερία και την αυτοδιάθεσή του.

This entry was posted in κείμενα συγκυρίας, Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s