Ταμπού, προ-καταλήψεις και Γενικές Συνελεύσεις

Κοινό κείμενο με ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ(εαακ)

Από την αρχή της φετινής χρονιάς είναι γεγονός ότι ο Φοιτητικός μας Σύλλογος πρώτη φορά μετά την επιβολή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά,έχει ενεργοποιηθεί απέναντι στις εξαγγελίες και τα μέτρα της κυβέρνησης της ΝΔ στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Είναι πολύ θετικό ότι ήδη ο ΦΣ έχει πραγματοποιήσει δύο πολύ μαζικές Γενικές Συνελεύσεις(με 188 και 330 άτομα) στις οποίες πέρα από τις πολιτικές δυνάμεις τοποθετήθηκαν αρκετοί/ες ανένταχτοι/ες συμφοιτητές/τριες μας και μέσα από υγιείς διαδικασίες με διάλογο και πολιτική αντιπαράθεση έχει λάβει δύο αγωνιστικές αποφάσεις κι έχει κινητοποιηθεί μαζί με δεκάδες άλλους Φοιτητικούς Συλλόγους δείχνοντας ότι η διάλυση των σπουδών μας δε θα περάσει!

Η αλήθεια είναι πως μεγάλη απούσα ως τώρα είναι η ‘’υπεύθυνη δύναμη’’ γνωστή σε όλους κι όλες ως ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Είναι φανερό πως η φοιτητική νεολαία της κυβέρνησης Μητσοτάκη ανέκαθεν απεχθανόταν οποιαδήποτε συλλογική διαδικασία μπορούσε να φέρει κοντά τους φοιτητές ώστε αυτοί να συζητήσουν,να εκφράσουν τους προβληματισμούς τους και να κινητοποιηθούν. Στις ελάχιστες περιπτώσεις(βλ τελευταία φορά το…μακρινό 2016) όπως κι η ίδια παραδέχεται που έκανε την εμφάνισή της ήταν χωρίς να προτείνει τίποτα απολύτως για τα προβλήματά μας παρά μόνο για να σταματήσειτις προσπάθειες του Φοιτητικού Συλλόγου. Πολύ περισσότερο σήμερα που η Νέα Δημοκρατία ετοιμάζει ένα τόσο επιθετικό νομοσχέδιο για την Παιδεία, η ΔΑΠ, μετά από 2 βδομάδες σιωπής, το μόνο που μάς λέει είναι πως θα εγγυηθεί να μείνει ανοιχτή η Σχολή κάνοντας «ό,τι χρειαστεί», ό,τι κι αν μπορεί να σημαίνει αυτό. Παράλληλα, περιορίζεται στο να λασπολογεί από απόσταση σχετικά με τις Γενικές Συνελεύσεις του Συλλόγου μας και να απαξιώνει τόσο τον μεγάλο αριθμό των φοιτητών που συμμετείχαν, όσο και τις αποφάσεις που ελήφθησαν νόμιμα και συλλογικά.

Και πάμε στο τζιζ θέμα.Αυτό της κατάληψης…

Είναι προφανές ότι η προσπάθεια της νεολαίας της ΝΔ αλλά και ψευδών και συκοφαντικών δημοσιευμάτων (βλ Καθημερινή,Liberal.gr) να μας πείσουν ότι το πρόβλημά μας είναι η κατάληψη θα πέσει στο κενό. Καταρχήν κανένας και καμία δε θέλει τη Σχολή του/της να μη λειτουργεί. Ωστόσο με ποιους όρους; Όταν όπως διατυπώθηκε στη τελευταία Γενική Συνέλευση από πολλούς ανένταχτους φοιτητές δε μας ακούει το Υπουργείο με παραστάσεις διαμαρτυρίας, κινητοποιήσεις, επιστολές(βλ αίτημα για κώδικες κι αύξηση χρηματοδότησης) πρέπει κι εμείς να χρησιμοποιήσουμε πιο ισχυρά μέσα για να παλέψουμε.Το ύστατο μέσο της κατάληψης μαζί με μαζικές πορείες όπως η χθεσινή που δέχτηκε άγρια καταστολή από τις δυνάμεις καταστολής είναι εργαλεία αγώνα που στο παρελθόν έχουν βοηθήσει το φοιτητικό κίνημα να πετύχει σημαντικές νίκες(κίνημα 06-07 ενάντια στην Αναθεώρηση του Α16,Νόμος Διαμαντοπούλου,εποχή Φορτσάκη) καινα αμυνθεί απέναντι σε μεταρρυθμίσεις σε βάρος της Δημόσιας και Δωρεάν Παιδείας και γι αυτό το υπερασπίζουμε.Γι αυτόν ακριβώς το λόγο τους ενοχλεί. Άλλωστε η κατάληψη δε σημαίνει λουκέτο αλλά ζωντανή Σχολή μεπολιτικές εκδηλώσεις που γεννούν προβληματισμούς, προβολές ταινιών, συλλογή πραγμάτων για τους πρόσφυγες και γενικά σε αυτή οι φοιτητές/τριες επανοικειοποιούνται το χώρο τους και νοηματοδοτούν τον αγώνα τους.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι όπως θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ανοιχτή Σχολή ή κατάληψη.Αντιθέτως το μόνο ερώτημα, το πραγματικό δίπολο στο οποίο καλούμαστε να απαντήσουμε είναι αν τελικά θα παραμείνουμε απλοί θεατές σε όσα σχεδιάζουν για τις σπουδές και το μέλλον μας χωρίς εμάς.Το πραγματικό ερώτημα που τίθεται είναι αν θέλουμε δημοκρατικό Πανεπιστήμιο με αμφισβήτηση κι άσυλο αγώνων κι ελευθεριών ή αστυνομοκρατούμενες κι αποστειρωμένες Σχολές, αν  θα δεχτούμε να μας διαγράφουν στα ν+2 έτη και να ζούμε μια πιεσμένη κι εντατικοποιημένη καθημερινότητα ,ειδικά όσοι/ες εργαζόμαστε παράλληλα με τις σπουδές μας. Το πραγματικό δίλημμα είναι αν θέλουμε Δημόσια και δωρεάν Πανεπιστήμια με ισχυρά πτυχία με επαγγελματικά δικαιώματα ή εξίσωση των πτυχίων μας με αυτά των ιδιωτικών κολλεγίων .Σε αυτό που καλούμαστε να απαντήσουμε είναι αν θέλουμε να αυξηθεί η κρατική χρηματοδότηση ή να (υπο)λειτουργούν οι Σχολές μας ‘’αυτοχρηματοδοτούμενες’’(από μας τους ίδιους και χορηγίες εταιριών για τα κέρδη των οποίων θα γίνεται η έρευνα).

Τελικά το ερώτημα είναι ένα και απαιτεί απάντηση εδώ και τώρα.Αν θα μείνουμε απαθείς κι αδρανείς μπροστά στη διάλυση των Πανεπιστημίων ή αν θα βγούμε μπροστά να υπερασπίσουμε όσα μας ανήκουν και μας αξίζουν. Εμείς είναι σαφές ότι απαντάμε το δεύτερο.

Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο συλλογικά. Δεν είναι βέβαιο ότι θα τα καταφέρουμε αν το προσπαθήσουμε.Είναι όμως δεδομένο ότι αν δεν προσπαθήσουμε έχουμε ήδη ηττηθεί. Γι’ αυτό καλούμε όχι μόνο η Γενική Συνέλευση της Τετάρτης 30/10 13.00 να μη μας χωράει στην αίθουσα 1 αλλά και να φωνάξουμε πως η νεολαία δε θα συμβιβαστεί!

This entry was posted in καλέσματα, κείμενα συγκυρίας and tagged , . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s