Ο φόβος ως πολιτικό εργαλείο

*κοίτα μην σε κάνουν να μισήσεις τον εαυτό σου, μίσησε τον φόβο που σκορπάνε στο μυαλό σου

Καλοκαίρι 2019. Κατάργηση ασύλου. Εκκενώσεις καταλήψεων στέγασης προσφύγων και κοινωνικών χώρων. Έντονη εμφάνιση σεξιστικών περιστατικών από άνδρες της ΕΛ.ΑΣ..

Οκτώβρης. Τις πρώτες μέρες του ακαδημαϊκού έτους, παρουσία αστυνομικών δυνάμεων έξω από σχολές του κέντρου και ρίψη χημικών ακόμα και εντός του ΟΠΑ. Έφοδος των ΕΚΑΜ σε κινηματογράφο στην προβολή της «ακατάλληλης» ταινίας «Joker» για την απομάκρυνση ανηλίκων. Εισβολή αστυνομικών δυνάμεων σε club στο Γκάζι με την αντιμετώπιση των παρευρισκόμενων ως τρομοκρατών. Δολοφονική επίθεση των ΜΑΤ με ρίψη δακρυγόνων στον κλειστό χώρο του ΒΟΞ στα Εξάρχεια.

Νοέμβρης. Απόπειρα εφόδου των ΜΑΤ και των ΟΠΚΕ σε καφενείο στην πλατεία Εξαρχείων με επακόλουθη στοχευμένη και αναίτια σύλληψη, ξυλοδαρμό και σεξουαλική παρενόχληση μέλους του Ρουβίκωνα. Παράλληλες δηλώσεις των ΜΑΤ: «Έτσι γ***** οι χακί. Στα Εξάρχεια έχουμε χούντα ρε, το κατάλαβες; Όποιος δε δέχεται φάπα και π***** δε θα μπαίνει στα Εξάρχεια. Εμείς κάνουμε κουμάντο». Λίγες μέρες μετά. Οι δηλώσεις επιβεβαιώνονται με την ακραία καταστολή που δέχτηκαμε οι φοιτητές και φοιτήτριες στην ΑΣΟΕΕ. Εικόνες φοιτητ(ρι)ών με σηκωμένα τα χέρια ψηλά περικυκλωμένων από δυνάμεις των ΜΑΤ. Την ίδια στιγμή έξω από την ΑΣΟΕΕ συνεχίζεται η ρίψη χημικών, τα χτυπήματα με γκλομπ και ασπίδες και οι αυθαίρετες συλλήψεις και προσαγωγές. 17 Νοέμβρη. Το πρωί ξεκινάει με ελέγχους περαστικών και face control. Η μέρα συνεχίζεται με την προκλητική παρουσία των αστυνομικών δυνάμεων από το Σύνταγμα μέχρι την Αμερικανική πρεσβεία. Βράδυ της ίδιας μέρας. Ματωμένα πεζοδρόμια, ξυλοδαρμοί, συλλήψεις, αποπνικτική ατμόσφαιρα με χημικά, ουρλιαχτά. 29 Νοέμβρη. Σύνοδος Πρυτάνεων στο Καβούρι. Οι δικοικήσεις των σχολών συνομιλούν πίσω από κλειστές πόρτες, ενώ την ίδια στιγμή η Κυβέρνηση απαντάει στους φοιτητές/τριες, που βρίσκονται απ’έξω για να μεταφέρουν τα αιτήματά τους, για άλλη μια φορά με ρίψη χημικών και ξυλοδαρμούς.

Αυτό που εκείνοι ονομάζουν επιστροφή στην κανονικότητα και εφαρμογή του δόγματος «νόμος και τάξη», εμείς το βιώνουμε με έντονη καταστολή και σεξιστικές επιθέσεις σε ένα κλίμα αστυνομοκρατίας.

Ανέκαθεν η αστυνομία αποτελούσε τον κατεξοχήν κατασταλτικό μηχανισμό του κράτους και την έκφραση του κρατικού μονοπωλείου της έννομης βίας. Μέσα από αυτόν τον καταπιεστικό μηχανισμό η εξουσία ιστορικά διασφαλίζει τη θέση κυριαρχίας της. Ειδικά οι δεξιές και ακροδεξιές κυβερνήσεις είναι αυτές που χρησιμοποιούν πιο αυταρχικές και αυθαίρετες πρακτικές καταστολής προκειμένου να παγιώσουν το πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό τους πρόγραμμα. Ουσιαστικά η καταστολή έχει δύο εκφάνσεις: την καταστολή των σωμάτων και την επακόλουθη καταστολή των συνειδήσεων. Η πρώτη παίρνει μορφή μέσα από τη χρήση χημικών, τους ξυλοδαρμούς, τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις, τον βασανισμό, τον εξευτελισμό, τις συλλήψεις και την προσαγωγές. Μέσα από αυτές τις πρακτικές γίνεται προσπάθεια να εμπεδωθεί ιδεολογικά ένα κλίμα εκφοβισμού και τρομοκρατίας, οι εξουσιαστικές σχέσεις και να στεγανοποιηθεί το δίπολο καταπιεστή και καταπιεζόμενου, είτε πρόκειται για καταπίεση ταξική, έμφυλη ή φυλετική. Σκοπός είναι να καταπνίγεται οποιαδήποτε φωνή αντίστασης, οποιαδήποτε φωνή διαφοροποιείται από το κατεστημένο, όποιος και όποια απειθαρχεί. Αυτές ακριβώς τις φωνές το κράτος εκφοβίζει και στοχοποιεί βαφτίζοντάς τες εγκληματικές, τρομοκρατικές και επικίνδυνες για την κοινωνία, ενώ παράλληλα το ίδιο νομιμοποιεί μέτρα και νόμους επαχθή και ασφυκτικά για το κοινωνικό σύνολο. Αποτέλεσμα των πρακτικών αυτών είναι να στήνεται το αφήγημα μιας φαινομενικά ευνομούμενης κοινωνίας και να καλλιεργείται η ψευδαίσθηση της ασφάλειας στην κοινή συνείδηση, ενώ στην πραγματικότητα δημιουργείται ένα κλίμα φόβου και ανασφάλειας σε όσους/ες αντιστέκονται ή και ακόμη σκέφτονται να αντιδράσουν.

Ανέκαθεν η Νέα Δημοκρατία στήριζε και ακολούθουσε την παραπάνω πολιτική. Τώρα ως κυβέρνηση προκειμένου να δικαιολογήσει την οξυμένη κρατική καταστολή και την υπέρμετρη βία που χρησιμοποιεί, κατασκευάζει μόνη της «εχθρούς» και «άβατα» που πρέπει να αντιμετωπίσει. Η παραπάνω πολιτική καλύπτεται έντεχνα από κυρίαρχα συστημικά μίντια τα οποία παρουσιάζουν μια κυβέρνηση που προσπαθεί να αντιμετωπίσει μια κατάσταση «ανομίας και τρομοκρατίας», που όμως η ίδια έχει δημιουργήσει για να δικαιώσει τις πρακτικές της, αλλά και να ικανοποιήσει τους υποστηριχτές της. Στην παρούσα συνθήκη, για τη κυβέρνηση η «ανομία και η τρομοκρατία» παίρνει μορφή μέσα από τους αγώνες,τις κινηματικές πρακτικές και τα μέσα πάλης φοιτητ(ρι)ών, εργαζομένων και άλλων πληττόμενων κομματιών της κοινωνίας, καθώς και μέσα από τη συλλογική δράση και διεκδίκηση εν γένει. Τέτοιες έννοιες όπως η συλλογικότητα, η συντροφικότητα και η αλληλεγγύη, είναι έννοιες που «τρομοκρατούν» την καθεστηκυία τάξη, η οποία προσπαθεί να τις φορτίσει με αρνητικό πρόσημο. Αντίθετα, φορτίζει με θετικό πρόσημο και κανονικοποιεί φράσεις όπως εκείνη του Χρυσοχοίδη: «Κάποιοι θέλουν νέους Γρηγορόπουλους».

Η τότε κυβέρνηση της νέας δημοκρατίας προσπάθησε να θυματοποιήσει τους κατηγορούμενους,πλάθοντας την εικόνα δύο αστυνομικών να βρίσκονται σε κίνδυνο της ζωης τους από τον 15χρονο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο και αμυνόμενοι να πυροβολουν στον αέρα για εκφοβισμο.Η τωρινή κυβέρνηση με τη φράση αυτή, προφανώς εννοεί ότι κάποιοι θα προκαλέσουν, θα απειλήσουν την ασφάλεια και τη ζωή των αστυνομικών και αυτοί με τη σειρά τους θα αναγκαστούν ξανά να σκοτώσουν,για να σώσουν τους εαυτούς τους και ολόκληρη την κοινωνία από τους »τρομοκράτες» της. Θα απειληθούν ακόμη μια φορά ,όπως απειλήθηκαν από τον Καλτεζά,τον Γρηγορόπουλο, τον Ζακ/Zackie Oh. Όταν, λοιπόν,η απάντησή τους σε διαδηλωτές, φοιτητές/τριες, εργαζμενους/ες, δεκαπεντάχρονα παιδιά, ομοφιλόφυλους και οροθετικούς, μετανάστες και πρόσφυγες είναι οπλά,ξύλο και βασανισμοί , δημιουργείται αναγκαστικά ένα δίπολο: Ή μαζί τους ή απέναντι τους. Η απάντησή μας στους κοινωνκούς μας χώρους, τι γειτονιές μας, τους δρόμους είναι αναγκαία και αναποφευκτη,κόντρα σε κάθε τελεσίγραφο που θα μας αναγγείλλουν. Το προηγούμενο Σάββατο, απαντήσαμε μαζικότατα στην καταστολή τους με σύνθημα «Να μην γίνει ο φόβος συνήθεια» ενώνοντας τη μουσική με την αντίσταση, στα προπύλαια με χιλιάδες αλληλέγγυους/ες και τραγούδια να μας θυμίζουν ότι υπάρχει λόγος να συνεχίσουμε να παλεύουμε, να αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία βασισμένη στην αλληλλεγγύη και τη συλλογικότητα.

Ο Δεκέμβρης του ’08 μπορεί να μην έδωσε τις απαντήσεις. Έθεσε όμως τα ερωτήματα. Αμφισβήτησε το κυριάρχο αφήγημα και την υπάρχουσα κατάσταση στην κοινωνία. Για να δώσουμε νόημα στον δικό μας Δεκέμβρη, για να δώσουμε πάλι μορφή στην εξέγερση, για να χτίσουμε την κοινωνία που θα μας χωράει: πρέπει να θυμόμαστε. Η φετινή ημέρα μνήμης του Αλέξη Γρηγορόπουλου είναι ημέρα μάχης της μνήμης ενάντια της λήθης. Κόντρα στην αυθαιρεσία και τις απειλές τους, ενάντια σε όσους μας γκρεμίζουν τα όνειρα, την Παρασκευή 6 Δεκέμβρη στις 12μ.μ. στα προπύλαια διαδηλώνουμε πιο οργισμένες και οργισμένοι από ποτέ.

ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΝΕΟΥΣ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥΣ, ΕΜΕΙΣ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ ΝΕΟΥΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΔΕΣ!

 

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s