ΚΟΡOΝΟΪΟΣ: ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΟΣΤΑΣΗ, ΟΧΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟΣ

Η επιδημία του COVID-19 έχει ήδη αρχίσει να αφήνει ισχυρό αντίκτυπο σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Οι κυβερνήσεις πέρα από τα απαραίτητα για υγειονομικούς λόγους μέτρα προκειμένου να μην εξαπλωθεί η επιδημία, έχουν προβεί σε μια αυταρχικοποίηση των πολιτικών τους σε παγκόσμιο επίπεδο. Με άλλα λόγια, τα κράτη βρήκαν πρόσφορο έδαφος προκειμένου να εμπεδωθεί με ακόμα πιο εκτεταμένο και απόλυτο τρόπο η εξουσία τους και να αναχαιτίσουν κάθε μορφή αντίδρασης, ενισχύοντας μέσα από αυταρχικά μέσα την κυριαρχία τους. Με το πρόσχημα λοιπόν της προστασίας του λαού από την πανδημία καταπατούν θεμελιώδεις ελευθερίες και δικαιώματα, προσπαθώντας να αποκτήσουν πλήρη έλεγχο των υποκειμένων. Με βάση αυτό τον τρόπο συγκρότησης των πολιτικών των κρατών τα υποκείμενα συνηθίζουν να δομούν τις ζωές τους γύρω από μια κατάσταση εξαίρεσης που τείνει να γίνει κανονικότητα, με αποτέλεσμα η κρατική αυθαιρεσία, η περιστολή δικαιωμάτων και ελευθεριών και η καταστολή να θεωρούνται φυσιολογικές και δικαιλογημένες. Παράλληλα τα εργαλεία που χρησιμοποιούν τώρα υπάρχει πιθανότητα να αποτελέσουν εκείνα τα μέσα ώστε στο μέλλον να παγιωθούν εξ ολοκλήρου και χωρίς απότομη μετάβαση οι αυταρχικές τους πολιτικές και να διατηρήσουν τους λαούς τους ελεγχόμενους. Από τη Γαλλία του Μακρόν, μέχρι την Ουγγαρία του Όρμπαν ο περιορισμός των ελευθεριών με διαφορετική ένταση αποτελεί πραγματικότητα. Στην Ουγγαρία ο Όρμπαν απέκτησε απεριόριστη εξουσία να κυβερνά με αναγκαστικά διατάγματα επ’ αόριστον, ενώ στη Βραζιλία ο στρατός καταλαμβάνει την εξουσία με πραξικόπημα.

Προφανώς και στην ελληνική πολιτική σκηνή η Νέα Δημοκρατία έχει προβεί σε πιο αυστηρές πολιτικές επιλογές. Με πρόσχημα τον κορονοϊό έχουμε ήδη δει να περνάνε μέτρα και διατάξεις “κάτω απ’ το τραπέζι” που εξυπηρετούν τη νεοφιλελεύθερη ατζέντα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Η επέκταση του φράχτη και η αποστολή αρμάτων στον Έβρο, οι μεταρρυθμίσεις που πλήττουν την δευτεροβάθμια και την τριτοβάθμια εκπαίδευση και οι ιδιωτικοποιήσεις κοινόχρηστων χώρων πρασίνου (Λόφος Φιλοπάππου, Εθνικός Κήπος) είναι μόνο κάποια παραδείγματα που επιβεβαιώνουν την πολιτική επιλογή της κυβέρνησης. Πολιτική επιλογή αποτελεί παράλληλα η αύξηση των δυνάμεων της αστυνομίας, οι συχνοί έλεγχοι και οι αυξημένες περιπολίες σε όλες τις περιοχές της Ελλάδας για τον έλεγχο και τον περιορισμό της κυκλοφορίας των πολιτών. Ωστόσο έχουμε παρατηρήσει πως με αυτού του είδους τον έλεγχο ενισχύονται και οι αυθαίρετες και βίαιες συμπεριφορές της αστυνομίας που ούτως ή άλλως προϋπήρχαν. Ξυλοδαρμοί μεταναστών και αναπήρων, πρόστιμα σε αστέγους/ες και πρόσφυγες/ισσες και καθημερινοί τραμπουκισμοί είναι κάποια από τα στοιχεία που συνθέτουν το χάρτη της αστυνομικής αυθαιρεσίας. Φυσικά, οποιαδήποτε μορφή αντίστασης καταστέλλεται άγρια· από τον άγριο ξυλοδαρμό των κρατουμένων στις φυλακές της Θήβας που με mpatsαφορμή το θάνατο συγκρατούμενης τους (που εμφάνισε δείγματα του COVID 19) απαίτησαν τα αυτονόητα (αποσυμφόρηση των φυλακών, απολυμάνσεις, ιατρική περίθαλψη κλπ), την επίθεση των ΜΑΤ σε υγειονομικό προσωπικό, οι οποίοι/ες διαδήλωναν για ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας την παγκόσμια ημέρα υγείας και τέλος οι προσαγωγές συνδικαλιστ(ρι)ών έξω από σούπερ μάρκετ με πρόσχημα τον συνωστισμό και την αντίσταση κατά της αρχής μέχρι τα περιστατικά που έρχονται να συμβούν την επαύριο.

Δεδομένης της εξαθλίωσης του ΕΣΥ και της υποβάθμισης του κοινωνικού αγαθού της δημόσιας και δωρεάν υγείας εν γένει, τόσο από την παρούσα κυβέρνηση όσο και από προηγούμενες, οι κυβερνητικοί παράγοντες αυτή τη στιγμή με την απόλυτη υποστήριξη των συστημικών μίντια, κεντροβαρίζουν την αντιμετώπιση της επιδημίας στην περίφημη “ατομική ευθύνη”, αποκρύπτοντας κάθε κρατική-κυβερνητική ευθύνη. Ρίχνοντας το βάρος στον καθένα προσωπικά να προφυλάξει τον εαυτό του, η έννοια της ατομικής ευθύνης μεταφράζεται σε μια λογική κοινωνικού αυτοματισμού, μια λογική του ο “σώζων εαυτόν σωθήτω”. Ο καθένας και η καθεμία μας αποβάλλει, έτσι, την ταυτότητά του/της ως συλλογικού υποκειμένου και αυτοπροσδιορίζεται αποκλειστικά ως “άτομο” και όχι ως ενεργό μέλος ενός ευρύτερου κοινωνικού συνόλου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η φρενίτιδα που επικράτησε τις πρώτες μέρες μετά την ανακοίνωση των μέτρων κοινωνικής αποστασιοποίησης, με τις “επιδρομές” στα σούπερ μάρκετ να καταλήγουν σε άδεια ράφια και ελλείψεις βασικών προϊόντων, εις βάρος άλλων. Αναπόφευκτα, αναλόγως  έχει επηρεαστεί και η φοιτητική καθημερινότητα, όπου βλέπουμε φαινόμενα ακραίου ατομικισμού σε ζητήματα που αφορούν σημειώσεις, αναρτήσεις ηλεκτρονικών διαλέξεων κ.α. Ταυτόχρονα, έχει δημιουργηθεί στις συνειδήσεις μας ένας “εσωτερικός εχθρός”, που δεν είναι άλλος από τον συνάνθρωπό μας, τον οποίο πλέον βλέπουμε ως απειλή, ενώ σε αυτό συμβάλλει και η παραπληροφόρηση που αναπαράγεται από τα ΜΜΕ.

    Στο παραπάνω πλαίσιο, κοινωνικές ομάδες που ήταν ήδη περιθωριοποιημένες, δέχονται τώρα ακόμη μεγαλύτερο πλήγμα, παραμένοντας στην αφάνεια. Πρόκειται για τους πρόσφυγες/ισσες -που βρίσκονται στοιβαγμένοι στα camps υπό άθλιες συνθήκες- αλλά και για άστεγους/ες, κρατουμένους/ες, τοξικοεξαρτημένους/ες καθώς και για θύματα ενδοοικογενειακής βίας. Για τις παραπάνω κοινωνικές ομάδες, δεν προβλέπεται καμία κρατική μέριμνα, ιδίως δε η δωρεάν πρόσβαση σε μέσα πρόληψης, προληπτικά τεστ και ιατρική περίθαλψη, κάτι που μας κάνει να αναρωτηθούμε, σε ποιον τελικά απευθύνεται η “κρατική διαχείριση” της κρίσης του COVID-19. Μέσα σε αυτήν την κρισιακή κατάσταση, η κυβέρνηση της ΝΔ συνεχίζοντας την πάγια πολιτική  του θεσμικού ρατσισμού, στερεί την ορατότητα από αυτές τις κοινωνικές ομάδες, εντείνοντας την κατάσταση εξαίρεσης που βιώνουν ούτως ή άλλως. Η θέση των ανθρώπων αυτών δεν διευκολύνεται και από το μοντέλο ατομικισμού που έχει κυριαρχήσει στην κοινωνία, οι εκφάνσεις του οποίου αναφέρονται και παραπάνω, σε μία συγκυρία όπου η συλλογική δράση και διεκδίκηση καλύτερων όρων ζωής για τους “αόρατους” της κοινωνίας εμποδίζεται σε μεγάλο βαθμό.    Αποκορύφωμα της κοινωνικής συναίνεσης που έχει εξασφαλιστεί για τον παραγκωνισμό ορισμένων κοινωνικών ομάδων, είναι η ανοχή απέναντι σε φαινόμενα κοινωνικού κανιβαλισμού και άκρατης καταστολής.

Το “μένουμε σπίτι” μπορεί να ισχύσει για όλους; Πώς είναι δυνατόν ένας άστεγος να “μείνει σπίτι”; Πώς είναι δυνατόν να τηρηθεί η απόσταση των 2 μέτρων σε ένα κατάμεστο προσφυγικό camp; Πώς είναι δυνατόν μια κακοποιημένη γυναίκα να “μείνει σπίτι” με τον άνθρωπο που την κακοποιεί την ίδια στιγμή που οι αρμόδιες αρχές αδιαφορούν για αντίστοιχες καταγγελίες; Πώς να μην εξεγείρονται οι κρατούμενες στις φυλακές, όταν δεν τηρούνται ούτε οι βασικές συνθήκες υγιεινής και δεν παρέχεται καμία ιατροφαρμακευτική περίθαλψη με τραγικά -όπως είδαμε- αποτελέσματα; Όταν δεν αντιμετωπίζονται ως κρατούμενες αλλά ως ήδη καταδικασμένες σε θάνατο; Και πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούσαμε για όλα αυτά στις ειδήσεις των 8; Πότε ανακοίνωσε η κυβέρνηση το οποιοδήποτε μέτρο για τη βελτίωση της θέσης αυτών των ανθρώπων;

Κόντρα στον ατομικό δρόμο και τον κοινωνικό κανιβαλισμό που καλλιεργείται γύρω μας,https://kerem-schamberger.de/2019/09/02/mit-der-bitte-um-solidaritaet/ εμείς αντιπροτάσσουμε τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη, έννοιες που δεν περιορίζονται σε τέσσερις τοίχους. Για εμάς το “μένουμε σπίτι” δεν σημαίνει ότι γυρνάμε την πλάτη στους συνανθρώπους μας, αλλά είναι μια πράξη αλληλεγγύης. Για εμάς είναι σημαντικό τα πιο πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας να αποκτήσουν ορατότητα. Σε αντίθεση με τα αστικά ΜΜΕ που όχι μόνο αποκρύπτουν ή αλλοιώνουν τέτοιες ειδήσεις, αλλά προσπαθούν να δημιουργήσουν “αποδιοπομπαίους τράγους” και “εσωτερικούς εχθρούς”, εμείς προσπαθούμε να δυναμώσουμε τη φωνή τους μέσα από εγχειρήματα αντιπληροφόρησης. Για εμάς το μοντέλο εθελοντισμού που προωθεί η κυβέρνηση δεν είναι λύση για αυτό προτάσσουμε κόμβους αλληλοβοήθειας στις γειτονιές στη βάση της έμπρακτης αλληλεγγύης διεκδικώντας παράλληλα από το κράτος να αναλάβει τις ευθύνες του και να πάρει τα κατάλληλα μέτρα. Δεν σταματάμε να στηρίζουμε έμπρακτα όσες αυτοοργανωμένες καμπάνιες έχουν στηθεί αυτό το διάστημα για την αντιμετώπιση του Covid19 χωρίς να ξεχνάμε όσες και όσους μας έχουν ανάγκη. Μένουμε σπίτι, αλλά ξέρουμε ότι δεν είμαστε μόνοι και μόνες!

 

This entry was posted in κείμενα συγκυρίας, κειμενα συγκυριας. Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s