Η «ευπαθής ομάδα» των…εργαζόμενων

Η καλπάζουσα υγειονομική κρίση που έφερε στην επιφάνεια το ξέσπασμα του Covid19 ήρθε για δοκιμάσει τις αντοχές, αλλά και να αναδείξει τις αντιφάσεις του συστήματος. Την ίδια ώρα που επιβάλλεται ένα ιδιότυπο «καθεστώς έκτακτης ανάγκης»,93359142_124910862491884_3867297473689026560_o με περισσότερα από 3 δισεκατομμύρια ανθρώπους ανά τον πλανήτη να βρίσκονται σε καραντίνα, η ευρεία κοινωνική πλειοψηφία των εργαζομένων, αλλά και των ανέργων, παραμένει παντελώς εκτεθειμένη και απροστάτευτη μέσα σε μία εργασιακή ζούγκλα.
Μέσα σε όλη αυτήν την κατάσταση που επικρατεί, ο κλάδος των υγειονομικών πλήττεται στο σύνολο του καθώς για να αντιμετωπιστεί η πανδημία του κορονοιού όσο πιο ανώδυνα γίνεται, γιατροί και νοσηλευτές εργάζονται εξαντλητικές ώρες προκειμένου να καλύψουν τα κενά που έχουν δημιουργηθεί από την κακή διαχείριση της δημόσιας υγείας όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Απολύσεις των προηγούμενων χρόνων καθώς και ιδιωτικοποιήσεις έχουν δημιουργήσει μια δυστοπική κατάσταση στο πεδίο της δημόσιας υγείας που πέρα του ότι προσφέρεται μόνο για λίγους είναι και ανίκανη να διαχειριστεί μια τέτοια πανδημία με αποτέλεσμα το βάρος να πέφτει στους εργαζομένους/ες που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί και η έλλειψη των μέτρων ασφαλείας αφού προϊόντα πρώτης ανάγκης όπως μάσκες, γάντια, αντισηπτικά είναι ελάχιστα κάτι βέβαια που προκύπτει από την ανεπαρκή κρατική χρηματοδότηση στο πεδίο της υγείας. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αντί να αναλάβει την πλήρη ευθύνη για τις άθλιες αυτές συνθήκες που επικρατούν προσπαθεί να την μεταθέσει στα άτομα και να δημιουργήσει ένα κλίμα κοινωνικού κανιβαλισμού μεταξύ πολίτων και υγειονομικών. Έτσι ως απάντηση στα παραπάνω προβλήματα προτείνει υποκριτικές κινήσεις όπως χειροκροτήματα στα μπαλκόνια και επαίνους των υγειονομικών μέσα από διαφημιστικά σποτάκια της χωρίς να προβαίνει σε λύσεις που θα βελτιώσουν πραγματικά τις παθογένειες αυτές όπως είναι οι μαζικές προσλήψεις υγειονομικών, οι επιτάξεις ιδιωτικών κλινικών άνευ μίσθωσης και η οικονομική ενίσχυση του ΕΣΥ. Αυτό άλλωστε ζητούσαν και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στην κινητοποίησή τους την Παγκόσμια ημέρα Υγείας στην οποία η κυβέρνηση απάντησε όπως πάντα με ΜΑΤ, αστυνομική βία και απειλές για συλλήψεις. Στο ίδιο μοτίβο της ατομικής ευθύνης προτάσσει και τον εθελοντισμό ως λύση στην αντιμετώπιση των παραπάνω συνθηκών καλώντας γιατρούς και νοσηλευτές που τα προηγούμενα χρόνια απέλυσε, να παρέχουν απλήρωτη εργασία στην πρώτη γραμμή διακινδυνεύοντας την ζωή τους αντί να δημιουργήσει ένα καθεστώς μονίμων μαζικών προσλήψεων που θα συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια.
Τα εργασιακά δικαιώματα, λοιπόν, όπως φαίνεται από τα παραπάνω έχουν δεχθεί σημαντική επίθεση καθώς οι μισθοί παραμένουν το ίδιο χαμηλοί ακόμα και σε αυτήν την κατάσταση, χωρίς να γίνεται λόγος για επίδομα ανθυγιεινής εργασίας ενώ η αναστολή των απεργιών αφαιρεί ένα θεμελιώδες εργασιακό δικαίωμα από τους εργαζόμενους/ες αφού αποτελεί το πιο ισχυρό μέσο για την απαίτηση καλύτερων συνθηκών εργασίας. Στην ίδια κατάσταση βρίσκονται και άλλα επαγγέλματα όπως είναι οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες σε σούπερ μάρκετ και σε άλλα καταστήματα πρώτης ανάγκης, οι διανομείς και το καθαριστικό προσωπικό που δουλευούν σε αντίξοες συνθήκες προκειμένου να καλύψουν την ζήτηση που υπάρχει αυτήν την στιγμή στην αγορά λόγω πανδημίας σε συγκεκριμένους κλάδους. Ο όγκος εργασίας είναι πολύ μεγαλύτερος στα τωρινά δεδομένα παρόλα αυτά δεν γίνονται περισσότερες προσλήψεις με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι/ες να δουλεύουν σε καθεστώς εξαντλητικών ωραρίων και μάλιστα χωρίς μέτρα προστασίας εκτιθέμενοι στον κίνδυνο του covid-19 και χωρίς να λαμβάνουν κανένα οικονομικό βοήθημα. Τα επαγγέλματα αυτά που ούτως η άλλως είναι εξαιρετικά δύσκολα και πολλές φορές επικίνδυνα για τους εργαζόμενους/ες σε μια τέτοια κατάσταση πανδημίας θέτουν σε περαιτέρω κίνδυνο την υγεία τους. Για αυτό λοιπόν πρέπει να δείξουμε την αλληλεγγύη μας και σε αυτούς και αυτές που με την σειρά τους βρίσκονται στην πρώτη γραμμή απαιτώντας διαμοιρασμό τους φόρτου εργασίας που επιβάλλει η παρούσα κοινωνική ανάγκη για βασικά προϊόντα και διαμόρφωση καλυτέρων συνθηκών εργασίας.
Στον αντίποδα των παραπάνω αλλά σε εξίσου επισφαλή κατάσταση βρίσκονται αυτή τη στιγμή όλοι εκείνοι οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες που λόγω του αναγκαστικού κλεισίματος των επιχειρήσεων βρέθηκαν σε υποχρεωτική αναστολή εργασίας. Τα άτομα αυτά έχουν βρεθεί αυτή τη στιγμή στο έλεος του επιδόματος των 800 ευρώ που εξήγγειλε η κυβέρνηση ότι θα τους δοθεί, απαντώντας στις χιλιάδες κατακραυγές των εργαζομένων με ένα κομμάτι ψωμί. Στην ουσία το επίδομα αυτό θα είναι ένα εφάπαξ ποσό που θα δοθεί για περισσότερο από ένα μήνα, πράγμα το οποίο σημαίνει πως οι εργαζόμενοι/-ες θα εξαναγκαστούν να ζήσουν με χρήματα που δεν αντιστοιχούν ούτε στον κατώτατο μηνιαίο μισθό. Αυτό φυσικά την ίδια στιγμή που όλα τα υπόλοιπα έξοδα για ένα σπίτι τρέχουν κανονικά( ρεύμα, νερό, μισθώματα). Με πολύ απλά λόγια λοιπόν το επίδομα αυτό δεν εξασφαλίζει κανέναν και καμία και αποτελεί ένα ελάχιστο ποσό που δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων. Ενώ λοιπόν η κατάσταση είναι αυτή το επίδομα φαίνεται να παρουσιάζεται και ως « προνόμιο», αφού από αυτό αποκλείονται ειδικές κατηγορίες εργαζομένων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι ασκούμενοι δικηγόροι που αντί αυτού θα λάβουν το voucher των 600 ευρώ για επιμόρφωση, αφήνοντας τους κυριολεκτικά στο έλεος της τύχης για το δύσκολο διάστημα το οποίο διανύουμε. Η κατάσταση κορυφώνεται με την έξαρση των αδικαιολόγητων απολύσεων που καταγγέλλονται καθημερινά είτε επειδή η επιχείρηση αδυνατεί να «τα βγάλει πέρα» είτε επειδή οι εν λόγω εργαζόμενοι/-ες αρνήθηκαν να δουλέψουν στις εξαθλιωτικές και χωρίς καμία προστασία συνθήκες που τους επιβάλλονται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι τελευταίες απολύσεις στην Beat.
Παράλληλα, η πανδημία covid 19 αγγίζει και τους ήδη ανέργους συνάνθρωπους μας. Όσους και όσες σε αυτές τις δύσκολες στιγμές βρίσκονται εντελώς αβοήθητοι/ες. Χωρίς καμία προστασία και χωρίς ασφάλιση, παλεύουν να εξασφαλίσουν τα προς το ζην και ταυτόχρονα να λάβουν τα μέτρα προστασίας για την πανδημίας. Δυστυχώς, βλέπουμε για άλλη μια φορά πως οι άνεργοι δεν δέχονται καμία οικονομική στήριξη, γεγονός που αποδεικνύει ότι η ίδια η κυβέρνηση τους αντιμετωπίζει ως αόρατους. Μετά τις τελευταίες εξαγγελίες Μητσοτάκη περιμένουμε να δούμε την πράξη νομοθετικού περιεχομένου με την οποία θα προβλέπεται οικονομικό βοήθημα στους «μακροχρόνια ανέργους» της τάξης των 400 ευρώ. Πέρα από το γεγονός ότι το ποσό αυτό είναι εξαιρετικά μικρό και δεν αρκεί για την αυτοσυντήρηση ενός ατόμου ιδιαίτερα σε μια περίοδο που οι προσλήψεις έχουν πάψει και η αγορά έχει ακινητοποιηθεί, δεν είναι σαφή ούτε τα κριτήρια γύρω από αυτό το επίδομα καθώς επίσης και το ποιοι/ες θα εμπίπτουν στην κατηγορία των «μακροχρόνιων ανέργων». Θα πρέπει, βέβαια, να γίνει λόγος και για τα άτομα που απασχολούνται σε επιχειρήσεις, οι οποίες συνεχίζουν τη λειτουργία τους παράτυπα (πχ φροντιστήρια). Οι εργαζόμενοι/ες τους σε πολλές περιπτώσεις δεν αμείβονται, πέφτοντας επίσης θύματα εκμετάλλευσης, για τα οποία δεν υφίσταται καμία κρατική μέριμνα.
Είναι βέβαιο πλέον πως μετά την κρίση του κορονοϊού επίκειται μια νέα βαθιά οικονομική κρίση, κατά πολλούς «έγκριτους» αναλυτές βαθύτερη και πιο βίαιη από την κρίση του 2008. Το ερώτημα που αυτόματα ανακύπτει είναι: «ποιοι θα πληρώσουν αυτήν την κρίση». Το σύστημα έχει ήδη προετοιμάσει τη δική του απάντηση: στο διάγγελμά του ο Κ. Μητσοτάκης μίλησε για την κατανομή των βαρών της κρίσης την επόμενη μέρα. Δε χωρεί η παραμικρή αμφιβολία ότι πρόθεσή τους είναι αυτά τα βάρη να τα επωμιστούν τα κομμάτια που πλήρωσαν και την προηγούμενη κρίση: η νεολαία, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι μετανάστες. Αυτοί -όλοι εμείς δηλαδή- είμαστε άλλωστε που σηκώναμε πάντα το βάρος της οικονομίας, κι όχι οι επενδυτές κι οι επιχειρήσεις, όπως συνεχώς προσπαθούν να μας πείσουν. Ακόμη και μέσα σε συνθήκες μη κερδοφόρες, οι επιχειρήσεις δε σταματούν να ψηλαφούν νέα μοντέλα που θα μπορούσαν δυνητικά να υιοθετηθούν και σε συνθήκες κανονικότητας: π.χ. η τηλεργασία και η κατ’ οίκον απασχόληση υπό ένα καθεστώς που ωράρια, ωρομίσθια, εργασιακές συνθήκες, κοκ θα «ξεχειλώνονται». Απέναντι σε γνωστά ή μέχρι τώρα άγνωστα δυστοπικά σενάρια που μας ετοιμάζουν, εμείς επιλέγουμε να στεκόμαστε δίπλα σε όσες και όσους μοχθούν καθημερινά- στην πρώτη γραμμή ή στα μετόπισθεν- δίνοντας ο καθένας το δικό του αγώνα: για τα προς το ζην, για να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους, για να προσφέρουν στην οικογένειά τους, για να συνεχίσουν να ανεφοδιάζουν όλες εμάς στα super market ή για να σώσουν τις ζωές ασθενών τους.
Γιατί όπως απέδειξε η δυναμική κινητοποίηση των υγειονομικών στις 7 Απριλίου, οι αγώνες δε μπαίνουν σε καραντίνα. Είναι εδώ και θα σταθούν εμπόδιο στα σχέδιά τους και την επόμενη μέρα.

This entry was posted in κείμενα συγκυρίας. Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s