Ν/Σ ΚΕΡΑΜΕΩΣ: Εμπρός, πίσω!

6.επιχειρηματικό πανμιο1Η πανδημία του Covid-19 δημιούργησε μία ιδιαίτερη κρισιακή κατάσταση με την απαγόρευση κυκλοφορίας και την καραντίνα με την κυβέρνηση να αδράτει την ευκαιρία και να περιστέλλει τις ελευθερίες και τα δικαιώματά μας. Παράλληλα, δεν δίστασε να θέσει προς διαβούλευση και ψήφιση αντιδραστικά νομοσχέδια που δυσχεραίνουν τις ζωές μας, όπως για παράδειγμα το προσφάτως ψηφισμένο αντι-περιβαλλοντικό νομοσχέδιο, που θυσιάζει το περιβάλλον στον βωμό των επενδύσεων. Προφανώς, δε θα μπορούσε να μείνει αλώβητος ο τομέας της εκπαίδευσης, ο οποίος παγίως βρίσκεται στο στόχαστρο νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων. Ήδη από το προηγούμενο διάστημα ήρθαμε αντιμέτωποι/-ες με ένα σαρωτικό πολυνομοσχέδιο, που αλλάζει ριζικά τα δεδομένα στην δευτεροβάθμια και την τριτοβάθμια. Κάνοντας την κρίση ευκαιρία, η Υπουργός παιδείας, σε μία περίοδο όπου φοιτητικοί σύλλογοι, μαθητές/-τριες, εκπαιδευτικοί δεν μπορούμε να αντιδράσουμε, λόγω των αυστηρών μέτρων, στο εγγύς μέλλον πρόκειται να φέρει προς ψήφιση στη Βουλή ένα κομμάτι του πολυνομοσχεδίου. Σύμφωνα με τα λεγόμενα της κυβέρνησης, το ν/σ αυτό θα αναβαθμίσει το εκπαιδευτικό σύστημα, ή μήπως όχι; Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα με τη σειρά.

Κάνοντας μία ανάγνωση του νομοσχεδίου εύκολα γίνεται κατανοητό ότι οι κατευθυντήριες γραμμές του είναι η πειθάρχηση, η εντατικοποίηση, η σύνδεση με την αγορά εργασίας και η όξυνση των ταξικών φραγμών. Συγκεκριμένα στην δευτεροβάθμια εξειδικεύεται με τους εξής τρόπους.

Τράπεζα θεμάτων & αύξηση εξεταζόμενων μαθημάτων: Επαναφέρεται ο θεσμός της τράπεζας θεμάτων, ένα μέτρο αποτυχημένο όπως αποδείχθηκε στο παρελθόν, αφού ένας μεγάλος αριθμός μαθητ(ρι)ών έμεινε μετεξεταστέος ή δεν προήχθη στην επόμενη τάξη. Ταυτόχρονα, αυξάνεται ο αριθμός των εξεταζόμενων μαθημάτων και ο απαιτούμενος μέσος όρος προαγωγής της τάξης (από 9,5 σε 10 σε κάθε μάθημα και 13 συνολικά). Αυτό πρακτικά σημαίνει, πρώτον, την περαιτέρω αυστηροποίηση της διαδικασίας των εξετάσεων ενισχύοντας τον εξετασιοκεντρικό χαρακτήρα του συστήματος. Δεύτερον, εντατικοποιεί ακόμη περισσότερο την καθημερινότητα των μαθητ(ρι)ών υποβάλλοντας τους σε μια εξαιρετικά αγχώδη διαδικασία και στερώντας τους τον ελεύθερο χρόνο τους. Παράλληλα, τους αποστρέφει από την αγάπη για τη γνώση και τους απομακρύνει από το σχολείο και την εκπαιδευτική διαδικασία που πλέον θα επικεντρώνεται σε μια στείρα αποστήθιση πληροφοριών και δεν θα γίνεται αντιληπτή ως πεδίο ανταλλαγής ιδεών και απόψεων και ενεργής συμμετοχής των μαθητ(ρι)ών στη γνωσιακή διαδικασία. Τρίτον, για όποιον/-α θέλει να αντεπεξέλθει στις αυξημένες απαιτήσεις της νέας εκπαιδευτικής πραγματικότητας, η μόνη διέξοδος είναι να στραφεί στην παραπαιδεία (φροντιστήρια κ.λπ.). Τέλος, οικονομικές δυσχέρειες ή και ο μη βιώσιμος χαρακτήρας της διαδικασίας θα στρέψουν μία μερίδα μαθητ(ρι)ών κατευθείαν στην τεχνική εκπαίδευση, δίχως να ενδιαφέρονται, ακόμα και στη μαθητεία. Διαμορφώνει, λοιπόν, ένα σχολείο για λίγους/ες εντείνοντας τους ταξικούς φραγμούς, αποκλείοντας τα λαϊκά νοικοκυριά που δεν έχουν την δυνατότητα να πληρώσουν τα δίδακτρα των φροντιστηρίων.

Μέγιστο όριο ηλικίας εγγραφής στα ΕΠΑΛ: Με το ν/σ θεσμοθετούνται τα 17 έτη ως ανώτατο όριο ηλικίας εγγραφής για όσους/ες θέλουν να φοιτήσουν στα σχολεία τεχνικής εκπαίδευσης (ΕΠΑΛ). Τι σημαίνει αυτό; Μια μεγάλη μερίδα ενδιαφερομένων (ηλικίας 18+) θα αποκλείεται από το αναφαίρετο δικαίωμα της πρόσβασης στην δωρεάν και δημόσια τεχνική εκπαίδευση. Από εκεί και πέρα οι επιλογές είναι δύο: από τη μία, η ενσωμάτωση σε ένα ανειδίκευτο, εύκολα εκμεταλλεύσιμο και αναλώσιμο εργατικό δυναμικό, αναγκασμένο να εργάζεται σε συνθήκες εργασιακής επισφάλειας χωρίς επαγγελματικά δικαιώματα. Από την άλλη, η μόνη διέξοδος είναι να στραφεί στον ιδιωτικό τομέα (ΙΕΚ)· αυτό φυσικά για όσουςι/ες έχουν την οικονομική δυνατότητα ή προτίθενται να δουλέψουν εξαντλητικά ωράρια για να καλύψουν τα δίδακτρα. Ανέκαθεν τα τεχνικά λύκεια προσέγγιζαν άτομα των πληττόμενων ταξικά κοινωνικών στρωμάτων με αποτέλεσμα οι νέες μεταρρυθμίσεις ουσιαστικά να τα αποκλείουν τώρα από την εκπαίδευση και παράλληλα να απαξιώνουν τα ήδη απαξιωμένα ΕΠΑΛ. Είναι, λοιπόν, φανερό ότι το Υπουργείο αντιλαμβάνεται την εκπαίδευση και την παρεχόμενη από αυτή γνώση ως εργαλείο προετοιμασίας των μαθητ(ρι)ών για την είσοδο τους στην αγορά εργασίας.

Επαναφορά αναγραφής διαγωγής στα απολυτήρια & πολυήμερων αποβολών: Τα δύο αυτά μέτρα αποτελούν ξεκάθαρα ένα μέσο ιδεολογικής εμπέδωσης της πειθάρχησης και του φόβου, γενική κυβερνητική πολιτική, όπως έχουμε δει σε εξαγγελίες και σε πρακτικες της (π.χ. κρατική καταστολή, ν+2). Στοχεύει στη διαμόρφωση πειθήνιων και υπάκουων υποκειμένων, τα οποία δε θα αγωνίζονται και δε θα διεκδικούν τα δικαιώματα τους. Στοχοποιεί ακόμα περισσότερο μαθητές και μαθήτριες που παλεύουν για τον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης, χρησιμοποιώντας ως μέσα την κατάληψη, την αποχή και την συμμετοχή στις διαδηλώσεις. Η καλή ή κακή διαγωγή που θα αναγράφονται σε ένα δημόσιο έγγραφο είναι δυνατόν να στιγματίσουν τα άτομα στην σχολική και μετέπειτα ζωή τους. Χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα κοινωνικοοικονομικά αίτια που οδηγούν σε “αποκλίνουσες συμπεριφορές” -που εκφεύγουν από το κυρίαρχο πρότυπο του “καλού και συνεπή” μαθητή- επιβάλλεται η τιμωρία, ενώ θα έπρεπε να δίνεται έμφαση στην εξατομικευμένη ψυχολογική υποστήριξη των μαθητ(ρι)ών που μπορεί να αντιμετωπίζουν οικογενειακά ή άλλα προβλήματα.

Εργαστήρια δεξιοτήτων: Εισάγονται εργαστήρια με τέσσερις θεματικούς κύκλους. Ανάμεσα σε αυτούς περιλαμβάνονται το “Περιβάλλον’’ που στοχεύει στην καλλιέργεια οικολογικής συνείδησης, την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση έχει ψηφίσει ένα αντι-περιβαλλοντικό νομοσχέδιο. Ακόμα ένας θεματικός κύκλος είναι η “Κοινωνική ενσυναίσθηση και Ευθύνη” μέσα από τον οποίο θα προτάσσεται ο εθελοντισμός και η ατομική ευθύνη κάτι που αναδείχθηκε από την υποκριτική στάση της κυβέρνησης την περίοδο της πανδημίας. Η προσθήκη μαθημάτων σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης δημιουργεί ερωτήματα σχετικά με τον τρόπο διδασκαλίας, το περιεχόμενο του μαθήματος κ.α. αν αναλογιστούμε ότι στο παρελθόν τέτοιες προσπάθειες δεν ευοδώθηκαν λόγω της παρέμβασης και τις αντιδράσεις της Εκκλησίας. Μια επιμέρους ενότητα αποτελεί και η επιχειρηματικότητα κάτι που αποδεικνύει ότι δίνεται έμφαση στην παραγωγή μιας γνώσης πλήρους εναρμονισμένης με τις ανάγκες του κεφαλαίου και της αγοράς εργασίας. Γίνεται, πλέον, ξεκάθαρο ότι ιεραρχείται η καλλιέργεια του επιχειρηματικού πνεύματος και όχι ο εφοδιασμός των παιδιών με γνώσεις κοινωνικά χρήσιμες όπως η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, που αποτελεί ταμπού στην ελληνική κοινωνία και στην σχολική πραγματικότητα. Πριμοδοτούνται μαθήματα που προωθούν την κυρίαρχη ιδεολογία και τα συμφέροντα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και όχι αυτά που καλλιεργούν την κριτική σκέψη και εφοδιάζουν τους μαθητές με πολύπλευρη γνώση.

Εισαγωγή “κόντρα” μαθήματος στην Γ΄Λυκείου: Πλέον τα μαθηματικά θα αποτελούν μάθημα εξέτασης για τους μαθητές της θεωρητικής κατεύθυνσης και η ιστορία της θετικής αντίστοιχα στις ενδοσχολικές εξετάσεις, κάτι που έρχεται σε κόντρα με τον εξετασιοκεντρικό χαρακτήρα του σχολείου έτσι όπως έχει διαμορφωθεί. Οι μαθητ(ρι)ές, πρέπει να αντεπεξέλθουν στην αγχωτική διαδικασία των πανελληνίων εξετάσεων και ταυτόχρονα σε αυτό προστίθεται το βάρος ενός ακόμη μαθήματος. Παράλληλα, επαναφέρεται η νεκρή γλώσσα των λατινικών αντι της κοινωνιολογίας, για να αποφευχθεί ο κίνδυνος της κομμουνιστικής προπαγάνδας!

Πρότυπα Σχολεία: Ο θεσμός των πρότυπων σχολείων ενισχύει την ανάλυση της κυβέρνησης για άριστους/ες μαθητ(ρι)ές. Αυξάνεται ο ανταγωνισμός, ο ατομικισμός και ο κανιβαλισμός μεταξύ των μαθητ(ρι)ών που προσπαθούν να κερδίσουν, μέσα από εξετάσεις, μία θέση σε ένα σχολείο πρότυπο, εντείνοντας την ίδια στιγμή τον στιγματισμό με τη ταμπέλα του καλού/-ης και κακού/-ης μαθητή/-τριας.

Αξιολόγηση καθηγητ(ρι)ών & αναμετάδοση μαθημάτων: Τα σχολεία πλέον θα αξιολογούνται και θα δημιουργούνται σχολεία α’ και β’ κατηγορίας, ανάλογα με το ποιόν των μαθητ(ρι)ών και των καθηγητ(ρι)ών του κάθε σχολείου. Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών έχει τιμωρητικό χαρακτήρα αφού δεν προβλέπεται μία κρατικά χρηματοδοτούμενη δομή κατάρτισης τους προκειμένου να βελτιωθούν ως παιδαγωγοί και το κόστος μετακυλίεται στις τσέπες τους. Η ζωντανή αναμετάδοση των μαθημάτων, από την άλλη, μας θυμίζει δυστοπικές οργουελικές και χαξλεϊκές καταστάσεις με την επιβολή ενός “Μεγάλου Αδελφού” στις αίθουσες, αφού τίθεται και ζήτημα προστασίας προσωπικών δεδομένων, ενώ παράλληλα παραγνωρίζεται ο παιδαγωγικός χαρακτήρας του μαθήματος.

Οι μεταρρυθμίσεις αφορούν φυσικά και την βαθμίδα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και ουσιαστικά ολοκληρώνουν το ψηφιδωτό της ριζικής αναδιάρθρωσης του Πανεπιστημίου που έχει συντελεστεί με κατατμημένα νομοσχέδια όλο το προηγούμενο διάστημα.

Ενίσχυση της εξωστρέφειας των ελληνικών πανεπιστημίων: Με την πρόφαση προσέλκυσης ξένων φοιτητ(ρι)ών σε ελληνικά πανεπιστήμια και σύνδεση των τελευταίων με πανεπιστήμια του εξωτερικού προκρίνεται η δημιουργία ξενόγλωσσων προπτυχιακών προγραμμάτων σπουδών επί πληρωμή. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι προετοιμάζεται το πεδίο σταδιακής ιδιωτικοποίησης της ανώτατης εκπαίδευσης και η κατάργηση “από την πίσω πόρτα” του άρθρου 16 του Συντάγματος. Αυτή η αλλαγή αποκρυσταλλώνει την πρόθεση της κυβέρνησης για τη δημιουργία ενός πανεπιστημίου-επιχείρηση για λίγους/ες και τη μετατροπή της γνώσης σε εμπόρευμα προσιτό σε όσους/ες μπορούν να το “αγοράσουν” εντείνοντας έτσι τους ταξικούς φραγμούς. Ας έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας ότι ίσως δεν αργήσει η στιγμή που και τα δικά μας προγράμματα σπουδών θα είναι επί πληρωμή.

Νέο πλαίσιο για τις μετεγγραφές των φοιτητ(ρι)ών: Όσον αφορά το καθεστώς το μετεγγραφών, εισάγεται ένα ακαδημαϊκό κριτήριο, καθώς δυνατότητα μετεγγραφής έχουν οι φοιτητ(ρι)ές που απέχουν μόλις 2.750 μόρια από τη βάση της σχολής μετεγγραφής, ενώ σε δεύτερο κύκλο όσοι/ες απέχουν περισσότερα μόρια, έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν σχολή του ίδιου επιστημονικού πεδίου. Ακόμα περισσότερες προϋποθέσεις τίθενται στα οικονομικά κριτήρια των μετεγγραφών, με τον συνυπολογισμό των εσόδων της οικογένειας των τελευταίων τριών ετών. Λόγω της δυσμενούς και ασταθούς οικονομικής κατάστασης της χώρας, μια τέτοια προοπτική είναι εκτός πραγματικότητας. Για παράδειγμα, σε μια οικογένεια τα έσοδα της μπορούν να έχουν μειωθεί κατακόρυφα τον τελευταίο χρόνο, αλλά λόγω του συνολικού εισοδήματος των δύο προηγούμενων ετών να μην γίνει δεκτή η μετεγγραφή του φοιτητή ή της φοιτήτριας. Αυτή η μεταρρύθμιση, αποκλίνει από τον αρχικό στόχο των μετεγγραφών, που δεν είναι άλλος από την ελάφρυνση των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων και την ελεύθερη πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση για όλους/ες.

Εκλογή Πρυτάνεων: Για την εκλογή των πρυτανικών αρχών προβλέπεται η θεσμοθέτηση ενιαίου ψηφοδελτίου Πρυτάνεων και Αντιπρυτάνεων, αλλαγή του εκλεκτορικού σώματος, ηλεκτρονική ψηφοφορία και καθιέρωση της τετραετούς θητείας. Ένα τρωτό σημείο της αλλαγής του εκλεκτορικού σώματος είναι ο αποκλεισμός των φοιτητ(ρι)ών και των εργαζομένων, που αποτελούν την πλειοψηφία και το πιο οργανικό κομμάτι του πανεπιστημίου. Αυτό οδηγεί σε μία αντιδημοκρατική λογική που αυταρχικοποιεί την διαδικασία, μη λαμβάνοντας υπόψη τις πραγματικές ανάγκες και τα αιτήματα των σχολών. Ο θεσμός της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας για την εκλογή των πρυτανικών αρχών μπορεί να αποτελέσει τον προπομπό για την επέκταση αυτής της διαδικασίας και στους φοιτητικούς συλλόγου (π.χ. ηλεκτρονικές εκλογές και ηλεκτρονικές ψηφοφορίες στις ΓΣ) . Αυτό δεν είναι κάτι που μας κάνει εντύπωση αφού το τελευταίο διάστημα έχει ανοίξει συζήτηση από την κυβέρνηση και τις καθεστωτικές δυνάμεις (π.χ. ΔΑΠ-ΝΔΦΚ) με στόχο την απομαζικοποίηση και την απαξίωση των συλλογικών διαδικασιών και οργάνων του ΦΣ.

Από την αντιδραστική πολιτική της κυβέρνησης συμπεραίνουμε ότι έχει ως κύριο στόχο την απαξίωση του δημόσιου και δωρεάν σχολείου και πανεπιστημίου. Ως λύση, αντί για αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης, προτείνει την όλο και περισσότερη ιδιωτικοποίηση και την δημιουργία ενός εκπαιδευτικού συστήματος για λίγους/-ες και εκλεκτούς/-ες. Η μαζική εισχώρηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και των εταιρειών σημαίνουν την παροχή μιας ετεροκαθοριζόμενης γνώσης, ευθυγραμμισμένης με τα εφήμερα συμφέροντα της οικονομίας. Το εργασιακό καθεστώς των δασκάλων και των εκπαιδευτικών τίθεται υπό διακύβευση, τα δικαιώματα τους συρρικνώνονται, ενώ επιβάλλεται ένας σχολικός “μεσαίωνας” στη δευτεροβάθμια. Οι ταξικοί και ηλικιακοί φραγμοί που τίθενται ήδη από το λύκειο διαμορφώνουν ένα καθεστώς ελεύθερης πρόσβασης για ελάχιστους/-ες. Το υπουργείο δε λέει τίποτα για την αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης, για την βελτίωση των σχολικών και πανεπιστημιακών δομών, για προσλήψεις μόνιμων εκπαιδευτικών, για την εξάλειψη της παραπαιδείας και την παροχή ισότιμων ευκαιριών για όλους και όλες.

Κόντρα σε αυτή την εσκεμμένη σιωπή εμείς δε θα σταματήσουμε να προτάσσουμε και να αγωνιζόμαστε για τον καθολικό, δημόσιο, δωρεάν και ανοιχτό χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Θέλουμε ένα σχολείο που να μας μορφώνει με χρήσιμες σφαιρικές γνώσεις, χωρίς να μας εξοντώνει με απαιτητικές εξετάσεις, ανοιχτό για όλα τα παιδιά ανεξαρτήτως φυλής, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού, φύλου, δεξιοτήτων, που θα δομείται πάνω στην αποδοχή της διαφορετικότητας και θα δυναμώνει κάθε διαφορετική φωνή, χωρίς να την καταστέλλει, χωρίς να διαχωρίζει τους/τις μαθητές/-τριες σε καλούς – κακούς, μέτριους – άριστους. Αξίες, όπως η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη και όχι ο ανταγωνισμός, η αριστεία και ο κανιβαλισμός θα ιεραρχούνται ψηλά στην ατζέντα διαπαιδαγώγησης. Ως φοιτητές και φοιτήτριες θα μαχόμαστε εξίσου δυναμικά διεκδικώντας να έχουμε λόγο για το πανεπιστήμιο των αναγκών μας. Κόντρα σε κάθε προσπάθεια ιδιωτικοποίησης και κερδοφορίας των ιδιωτών εμείς ζητάμε ένα δημόσιο και προσβάσιμο σε όλους/-ες Πανεπιστήμιο, χωρίς αποκλεισμούς έμφυλους, φυλετικούς, ταξικούς, αναπηρίας κτλ. Σε πείσμα όσων προσπαθούν να μας επιβάλλουν μία εντατικοποιημένη καθημερινότητα παρέχοντας μας μία εμπορευματοποιημένη γνώση, προετοιμάζοντας ένα αναλώσιμο εργατικό δυναμικό, εμείς απαιτούμε γνώση και προγράμματα σπουδών που θα ανταποκρίνεται στις κοινωνικές ανάγκες, πτυχίο με πλήρη επαγγελματικά δικαιώματα που θα μας εξοπλίσουν πλήρως για το εργασιακό μας μέλλον. Ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας της παιδείας είναι αδιαπραγμάτευτος και δεν τίθεται υπό διακύβευση. Ενάντια στη δυστοπία που θέλουν να μας επιβάλλουν εμείς προχωράμε με οδοδείκτη το Πανεπιστήμιο των αναγκών μας και την κοινωνία των ονείρων μας.

This entry was posted in κείμενα συγκυρίας, Uncategorized and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s