ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΦΛΕΓΕΤΑΙ ΔΕΝ ΧΡΕΙΆΖΟΝΤΑΙ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΕΣ

Ανέκαθεν ήταν και είναι ευρέως αποδεκτό ότι συνώνυμο μιας πολιτισμένης και επιτυχημένης κοινωνίας είναι η τήρηση του διπόλου νόμος και τάξη. Στην ευνομούμενη αυτή κοινωνία το εν λόγω «καθήκον» έχει αναλάβει  να εκπληρώσει με ζήλο το κράτος και η αστυνομία. Ένα καθήκον που θεωρητικά αποβλέπει στην κατοχύρωση της ασφάλειας των πολιτών. Ρίχνοντας όμως μια ματιά στον κόσμο, στις γειτονιές μας, πόσο ασφαλείς νιώθουμε εν τέλει όταν το καθήκον μετατρέπεται σε υπερεξουσίες, παραβάσεις και καταχρήσεις; Και είναι πραγματικά ένα «απλό» καθήκον, ή είναι ένα βολικό «νόμιμο» προκάλυμμα των θεσμών, ώστε να απλώνουν χέρι με τον πλέον παρεμβατικό τρόπο στις ζωές μας;

Ή… και να τις αφαιρούν;

Η αστυνομική αυθαιρεσία δεν είναι νέο. Ούτε και η καταστολή εν γένει, αφού φαντάζει ο ιδανικός τρόπος άσκησης «κοινωνικής πολιτικής» κι αντιμετώπισης όλων των διαφορετικών, παρεκλίνοντων κι άρα ύποπτων στοιχείων, εκείνων που έχουν κατονομαστεί ως «εσωτερικοί εχθροί».   Ξέρουμε πλέον πώς λειτουργεί η αστυνομία, καθώς και πού είναι ικανή να φτάσει –τα πολύ γνωστά μας παραδείγματα του Γρηγορόπουλου, του Εμπουκά και τόσων άλλων βροντοφωνάζουν. Ωστόσο,  κάθε φορά που η αστυνομία προβαίνει σε ένα έγκλημα, δεν παύει να μας φαίνεται αδιανόητα εξοργιστικό. Έπρεπε, ίσως, να παρακολουθήσουμε σοκαρισμένοι και οριακά σε live μετάδοση την αποτρόπαιη δολοφονία ενός αφροαμερικάνου, του George Floyd, που επί 9 λεπτά ασφυκτιούσε κάτω από το γόνατο ενός αστυνομικού, για να συνειδητοποιήσουμε για άλλη μία φορά την δολοφονική, ανεξέλεγκτη δράση των κατασταλτικών μηχανισμών.

Στην Αμερική της λευκής υπεροχής και των λευκών προνομίων, όπου όλοι είναι ευπρόσδεκτοι να ζήσουν το αμερικάνικο όνειρο, αρκεί να χωρέσουν στο πρότυπο του «δυτικού, πολιτισμένου» ανθρώπου, ο ρατσισμός οπλίζει το χέρι των δυνάμεων καταστολής, γεννώντας μία λίστα θυμάτων φυλετικής βίας, με την συγκατάθεση, για να μην πούμε με την έγκριση του ακροδεξιού Προέδρου Τραμπ. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι το γεγονός αυτό δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό ενός αστυνομικού που «ξεπέρασε το όριο», αλλά ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε ένα ποτήρι που γεμίζει εδώ και χρόνια, γεμίζει καταπίεση και μίσος, γεμίζει με τα κατάλοιπα εποχών σκλαβιάς, όπου υπήρχαν ανθρώπινες ζωές κατώτερες, ζωές δεύτερης κατηγορίας.

Η σταγόνα έγινε βροχή, και η βροχή καταιγίδα και αυτήν τη στιγμή η Αμερική ζει έναν σαρωτικό εξεγερσιακό τυφώνα. Από πόλη σε πόλη και από πολιτεία σε πολιτεία, ο αμερικανικός λαός βγήκε στο δρόμο, παρασύροντας τα πάντα στο πέρασμά του, όχι μόνο για να καταγγείλει το άδικο του συγκεκριμένου περιστατικού, αλλά γιατί οι ανισότητες, κοινωνικές και οικονομικές, η ανεργία, ο ρατσισμός, η φτώχεια και η περιθωριοποίηση που βιώνει, γεννάνε μέσα του οργή. Η οργή αυτή, ενάντια σε ένα σύστημα που ασκεί τόσο άγρια βία, δε θα μπορούσε παρά να μεταφράζεται σε μία βίαιη εξέγερση, σε αστυνομικά τμήματα που φλέγονται, σε τράπεζες που σπάνε. Και η βία των διαδηλωτών, δεν είναι η καταπιεστική βία που αναπαράγει, επιβάλλει και συντηρεί το υπάρχον, παρά μια αντίδραση στη κυρίαρχη βία, μια δημιουργική αντιβία. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι «αλήτες» (“thugs” όπως αποκαλούνται από τον Τραμπ), που αδικαιολόγητα καταστρέφουν δημόσια και ιδιωτική περιουσία, είναι εξεγερμένοι που προσπαθούν να αποδώσουν λαϊκή δικαιοσύνη σε ένα σαθρό σύστημα που κάθε άλλο παρά δίκαιο είναι απέναντι στα υποκείμενά του.  Και αυτό το έπραξαν τόσο σε απτό επίπεδο, πυρπολώντας αστυνομικά τμήματα, κατακλύζοντας τους δρόμους, μα και στο πεδίο του συμβολικού, αποκαθηλώνοντας και βεβηλώνοντας αγάλματα και προτομές αποικιοκρατών και δουλεμπόρων – μια προσπάθεια κατάδειξης του αληθινού ποιόντος εκείνων που η «Ιστορία» έχει ανακηρύξει ως ήρωες, αυτών που έβαζαν τα εδάφη κ τα υλικά αγαθά πάνω από ανθρώπινες ζωές.

Δεν είναι βέβαια περίεργο ότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δε δίστασαν να λοιδορήσουν το κίνημα, απαξιώνοντας ηθικά, ως βαρβαρότητα, κάθε πράξη των ανθρώπων που βγήκαν στο δρόμο, αποσιωπώντας το σκοπό τους. Ενώ λοιπόν όλος ο κόσμος ωρύεται για ανθρώπινες ζωές χαμένες, δημοσιογραφίσκοι κι άλλες φωνές εμμένουν τόσο στην κυνικότητα των αριθμών, που νοιάζονται μονάχα για τις σπασμένες και καμμένες περιουσίες. Και το γεγονός αυτό φανερώνει τις προτεραιότητες ενός ολόκληρου, καλά ενορχηστρωμένου συστήματος, που κάθε μικρό του γρανάζι έχει βαλθεί να μας πείσει να συμφιλιωθούμε μαζί του, να του υποταχθούμε.

Ένα τέτοιο κίνημα, σαν αυτό που σηκώθηκε στην Αμερική, οφείλει να κοιτάζει στα μάτια τον εχθρό του, που δεν είναι παρά οι καταπιεστές, οι από τα πάνω, όλοι οι προνομιούχοι και οι θιασώτες του συστήματος. Με άλλα λόγια, δεν μπορείς να καταδικάζεις τη δολοφονία του George Floyd, χωρίς να καταδικάζεις το σύστημα που οδήγησε σε αυτήν.  Το γνωστό σύνθημα ACAB (All Cops Are Bastards), μπορεί να έχει γίνει ταγκιά σε κάθε γωνιά του αστικού τοπίου ή από την άλλη να ακούγεται «ακραίο» και «εξτρεμιστικό» σε κάποια αυτιά, αλλά στην πραγματικότητα αποτυπώνει με μια μεγάλη δόση αλήθειας την κατάσταση της αστυνομίας παγκοσμίως. Το σώμα αυτό «ρουφάει» ακόμα και τις «καλύτερες προθέσεις», αποκτηνώνοντας όσους/ες συμμετέχουν σε αυτό, οι οποίοι/ες,εν τέλει, παίρνουν συνειδητά μέρος και συντηρούν ένα διαβρωτικό και βίαιο σύστημα που ωφελεί και προστατεύει στην ουσία μόνο τους καταπιεστές.  Όσο και αν προσπαθούν να εκβιάσουν το συναίσθημα μας με τις προπαγανδιστικές εικόνες αστυνομικών που γονατίζουν μπροστά στους διαδηλωτές, η πλάνη σταματάει όταν κλείνουν οι κάμερες, και οι ίδιοι αστυνομικοί σηκώνονται πια όρθιοι, στέκονται γερά και στα δυο τους πόδια, και καταστέλλουν τους εξεγερμένους, με ξύλο, χημικά, πλαστικές και κανονικές σφαίρες. Έτσι, μόλις 3 εβδομάδες μετά το θεσμικό φόνο του Floyd, άλλος ένας αφροαμερικανός, ένας διαδηλωτής, έπεσε νεκρός, όταν αστυνομικοί τον σημάδεψαν στην πλάτη με αληθινά πυρά.

Κι αν πρέπει να κρατήσουμε κάτι χειροπιαστό κι υλικό από όλη αυτή την κατάσταση είναι πως η ορμή των ανθρώπων στην Αμερική έσπρωξε όλο τον κόσμο στο δρόμο σε τεράστιες, μαζικές διαδηλώσεις, ακτιβισμούς και διαμαρτυρίες. Πράγμα που σημαίνει ότι η ανάγκη για αλλαγή, η ανάγκη για μια ανάσα είναι καθολική. Είναι πως αρκεί να πούμε “αρκετά”, ώστε μέχρι κι ο πλανητάρχης να τρομοκρατηθεί. Είναι πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός, αν παρατηρήσουμε και την ανακήρυξη μιας περιοχής στο Σιάτλ ως αυτόνομης από τους κατοίκους και την κίνηση για κατάργηση της αστυνομίας στην πολιτεία της Μινεσότα. Μα η πιο βασική συνειδητοποίηση είναι πως δεν πρέπει να επιτρέψουμε ξανά να χαθούν άλλες ζωές, να τραφεί περαιτέρω το μίσος για να κάνουμε κάτι.

Όταν η αδικία γίνεται νόμος, η εξέγερση γίνεται καθήκον! Και το καθήκον αυτό δε σταματά στην ανάρτηση μίας εικόνας ή στην αναδημοσίευση ενός βίντεο στα social media. Όσο σημαντικός κι αν ήταν ο ρόλος της εικόνας στην παγκόσμια διάδοση του περιστατικού αυτού, η ουσία βρίσκεται στην προσπάθεια του καθενός και της καθεμίας να συμβάλλει σε αυτόν τον αγώνα με όποιο μέσο διαθέτει. Η κανονικοποίηση της ακραίας αστυνομικής βίας, και η αδράνεια απέναντι σε κάθε ρατσιστικό έγκλημα όχι απλά δεν μας καλύπτει, είναι πλέον επικίνδυνη. Η άρνηση αυτού που υπάρχει, η συντριβή της πραγματικότητας, η ανοικοδόμηση κάτι νέου αποτελούν μια εναλλακτική ερμηνεία του ότι όταν ένας από εμάς δεν μπορεί να πάρει ανάσα, τότε κανένας και καμία μας δεν μπορεί.

ΑΡΚΕΤΑ ΠΟΝΕΣΑΜΕ

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΑΝΤΑΠΟΔΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ!

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s