Οι διαδηλώσεις στα χέρια της κυβέρνησης και της αστυνομίας!

Συνεχίζοντας την εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων, αντιλαϊκών πολιτικών της, η κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας εξαπολύει ευθεία επίθεση σε πολλούς τομείς, ξεκινώντας από την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση της δευτεροβάθμιας και της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, την εγκληματική διαχείριση του προσφυγικού μέχρι και το νέο αντιπεριβαλλοντικό νομοσχέδιο, ενεργοποιώντας παράλληλα τους κατασταλτικούς μηχανισμούς σε όποιον και όποια αντιστέκεται. Τον Φεβρουάριο προτάθηκε ένα νέο νομοσχέδιο για τη ρύθμιση των διαδηλώσεων, το οποίο «πάγωσε» λόγω της έξαρσης του ιού και κατατέθηκε μόλις στις 30 Ιουνίου. Το χουντικής έμπνευσης νομοσχέδιο περιορίζει υπέρμετρα το δικαίωμα στο συνέρχεσθαι και τις ελευθερίες μας.

Μία από τις βασικές αιχμές του νομοσχεδίου είναι ο ορισμός οργανωτή σε κάθε συνάθροιση, ο οποίος συνεργάζεται με την αστυνομία και υπέχει αστικές ευθύνες, καθώς και ο ορισμός αστυνομικού διαμεσολαβητή. Ακόμη, προβλέπονται δύο λόγοι απαγόρευσης διεξαγωγής της διαδήλωσης: πρώτον, κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια λόγω ιδιαιτέρως πιθανής διάπραξης σοβαρών εγκλημάτων (κατά της ζωής, της σωματικής ακεραιότητας, της ιδιοκτησίας και της πολιτειακής εξουσίας) και δεύτερον, σοβαρή διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής σε ορισμένη περιοχή, όπου εν προκειμένω η αστυνομία μπορεί να υποδείξει εναλλακτική περιοχή διεξαγωγής της κινητοποίησης. Τα κριτήρια για να ληφθεί η απόφαση απαγόρευσης είναι ο εκτιμώμενος αριθμός συμμετεχόντων, η περιοχή πραγματοποίησής της και ο βαθμός επικινδυνότητας αυτής (;!). Με βάση τις διατάξεις, μια κινητοποίηση μπορεί να διαλυθεί άμεσα αν δεν έχει γνωστοποιηθεί ή έχει απαγορευθεί, αν οι συμμετέχοντες δεν συμμορφώνονται με τους περιορισμούς που έχουν επιβληθεί ή αν μετατρέπεται σε βίαιη, ενώ ακόμη προβλέπονται και ποινικές κυρώσεις με φυλάκιση μέχρι και 2 ετών για όσους συμμετέχουν σε νομίμως απαγορευμένη συνάθροιση, για όσους παρεισφρέουν σε αυτή με βιαιοπραγίες με σκοπό να αλλοιώσουν τον ειρηνικό της χαρακτήρα και για αυτούς που δε συμμορφώνονται με τους περιορισμούς που έχει επιβάλει η αστυνομία. Τέλος, ο οργανωτής οφείλει να γνωστοποιεί την τέλεση της πορείας μέχρι και 48 ώρες πριν, ενώ όσον αφορά τις αυθόρμητες δημόσιες συναθροίσεις αυτές επιτρέπονται κατά τη διακριτική ευχέρεια της αστυνομίας.

Μια πρώτη προβληματική του ν/σ είναι αφενός η επιφόρτιση των αστυνομικών αρχών με υπέρμετρες αρμοδιότητες, οι οποίες αποφασίζουν κατά το δοκούν, και αφετέρου η χρήση «αόριστων νομικών εννοιών» (δημόσια ασφάλεια, κοινωνικοοικονομική ζωή, ειρηνικός χαρακτήρας), οι οποίες θέτουν ένα θολό πλαίσιο ως προς τη διάλυση και την απαγόρευση των συναθροίσεων. Μία δεύτερη προβληματική είναι η επιβολή αστικής ευθύνης στον οργανωτή και ποινικής ευθύνης στους συμμετέχοντες όπου ορίζει ο νόμος, που στόχο έχουν την τρομοκράτηση και τον εκφοβισμό των αγωνιζόμενων καταπιεσμένων κομματιών της κοινωνίας και την ποινικοποίηση του αγώνα από τη βελτίωση των υλικών όρων ζωής μας μέχρι την κοινωνική μας χειραφέτηση. Η κυβέρνηση της ΝΔ ουσιαστικά χρησιμοποιεί τον φόβο ως πολιτικό εργαλείο αποθάρρυνσης από τη συμμετοχή σε διαδηλώσεις και κινητοποιήσεις και επιβολής μιας κανονικότητας συμμόρφωσης και πειθάρχησης σε όλες τις κοινωνικές δομές. Τρίτη προβληματική είναι η πρότερη γνωστοποίηση κάθε δημόσιας συνάθροισης, απαγορεύοντας ή θέτοντας σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο κάθε αυθόρμητη διαδήλωση. Πόσο νόμιμη θα ήταν, λοιπόν, υπό αυτό το πλαίσιο η πολύ μαζική και δυναμική πορεία αμέσως μετά τα γεγονότα της ΑΣΟΕΕ στις 11/11/19;

Αυτό το νομοσχέδιο δεν έρχεται σε κενό χρόνο, αλλά σε μια περίοδο που έχουν προηγηθεί έντονες κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις, τόσον όσον αφορά το ν/σ της παιδείας όσο και τις αλλαγές στον εργασιακό τομέα και τον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης. Η κατάθεση του δε εν μέσω καλοκαιριού δεν αποτελεί τυχαίο γεγονός μιας και ξεκινούν οι καλοκαιρινές διακοπές και οι αντιδράσεις θα είναι μειωμένες. Ούτως ή άλλως, η κυβέρνηση και τα αστικά συστημικά ΜΜΕ έχουν επιτύχει την απονομιμοποίηση των πορειών στην κοινή συνείδηση, προβάλλοντάς τες ως λόγο κυκλοφοριακής συμφόρησης, ως βίαιες και αναίτιες, αποσπώντας έτσι την κοινωνική συναίνεση για αυτές τις μεταρρυθμίσεις

Πέρα από την ιδεολογική εμπέδωση του αφηγήματος αναφορικά με τα μέσα πάλης (καταλήψεις, απεργίες, πορείες, εν γένει κινητοποιήσεις), η κυβέρνηση έρχεται και θεσμικά να κατοχυρώσει τη δυνατότητα του ίδιου του κράτους και των αστυνομικών αρχών να ελέγχουν την διεξαγωγή ή μη μιας κινητοποίησης και κατ’επέκταση να δικαιολογήσει τη βίαιη και δυσανάλογη καταστολή των «παράνομων» και «βίαιων» διαδηλώσεων. Για μας, όμως, ο στόχος των μέσων πάλης είναι να διαρρηγνύουν την κανονικότητα και να παρακωλύουν διάφορες πτυχές της καθημερινότητας, προκειμένου να ασκηθεί πίεση προς την εκάστοτε κυβέρνηση και το σύστημα εν γένει για την ικανοποίηση και υλοποίηση των αιτημάτων και των διεκδικήσεων. Τι νόημα θα είχε μία πορεία, η οποία δεν παρακωλύει την κυκλοφορία των οχημάτων, δεν παγώνει την εμπορική δραστηριότητα, αλλά περιορίζεται φερ’ειπείν σε μια λωρίδα του δρόμου χωρίς «να διαταράσσει την κοινωνικοοικονομική ζωή»; Τι νόημα θα είχαν οι καταλήψεις των Φοιτητικών Συλλόγων αν δεν παρεμπόδιζαν την εκπαιδευτική διαδικασία και την ερευνητική δραστηριότητα, αλλά διεξαγόντουσαν παράλληλα τα μαθήματα, σαν να κυλούσαν όλα ομαλά; Τι νόημα θα είχαν, τέλος, οι απεργίες των εργαζομένων αν αυτές δεν «πάγωναν» την παραγωγή και δεν έπλητταν τα κέρδη των επιχειρήσεων και των εργοδοτών; Και τέλος, οι πορείες όταν θέλουν πραγματικά να πετύχουν υλικές νίκες και να δημιουργήσουν τομές, έχουν στοιχεία ρήξης και κοινωνικής αντι-βίας. Οι πορείες, και στην ιστορία του φοιτητικού κινήματος, ήταν πετυχημένες όταν έπαιρναν και πιο συγκρουσιακά χαρακτηριστικά και γίνονταν επικίνδυνες προς την κυβέρνηση. Δεν μας κάνει εντύπωση, λοιπόν, που τη στιγμή που αναζωπυρώνεται ο αγώνας σε πολλούς τομείς όπως το προσφυγικό, το αντιρατσιστικό, το περιβαλλοντικό, αγώνας για τη διεκδίκηση καλύτερων όρων ζωής, η κυβέρνηση χαρακτηρίζει τους αγώνες μας «επικίνδυνους» και παράνομους. Όλα αυτά, ενώ περιστέλλει κοινωνικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα και καταστέλλει κάθε αντίσταση, κάθε αντίδραση, κάθε φωνή ενάντια στο σύστημα.

This entry was posted in κείμενα συγκυρίας, κειμενα συγκυριας and tagged , , , . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s