Δεν παίχτηκε η παρτίδα μας ακόμη

Δεν αποτελεί κρατικό μυστικό πως κάθε κυβέρνηση κρίνεται από τo έργο της στην Παιδεία και ειδικότερα στην τριτοβάθμια. Άλλωστε, το Πανεπιστήμιο συνιστά ένα χώρο κι ένα σταθμό στη ζωή του νέου ανθρώπου- τότε διαμορφώνουμε ιδέες, απόψεις, παρέες, ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας. Η νεολαία, και ιδιαίτερα η φοιτητιώσα, είναι εκείνη που δυνάμει μπορεί να φέρει αγωνιστικά και ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά αμφισβήτησης, τα οποία όλοι θέλουν πάση θυσία να καταπνίξουν. Διότι οι μεγαλύτεροι αγώνες αντίστασης, ανέκαθεν, είχαν την ακαδημαϊκή κοινότητα ως αφετηρία, οπλισμένη με μια στέρεη παιδεία. Τέτοια είναι η σημασία της τριτοβάθμιας που οι εκάστοτε κυβερνήσεις επιδίδονται σε έναν διαγωνισμό μεταξύ τους, με βραβείο το ποιος θα προκαλέσει μεγαλύτερο…μπάχαλο στον τομέα της Παιδείας. Η κυρία Νίκη Κεραμέως αυτόν τον διαγωνισμό τον πήρε προσωπικά και προέβην εις την διασφάλισην της νικητήριας θέσης της Νέας Δημοκρατίας.

Ασφαλώς, το μυστικό συστατικό για την επιτυχία είναι ένα καλό, κλιμακωτό και προμελετημένο σχέδιο. Έναρξη του σχεδίου αυτού, που με προσοχή και, σχεδόν, στρατιωτική ακρίβεια ενορχηστρώθηκε από την αγαπημένη μας Υπουργό Παιδείας, αποτέλεσε η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου το καλοκαίρι του 2019. Με καλά στρωμένο το έδαφος λοιπόν το υπουργείο έρχεται τώρα να επιβάλει ένα αυταρχικό πλαίσιο στις σχολές, με ρυθμίσεις που μόνο αντιεκπαιδευτικές μπορούν να χαρακτηριστούν. Το πακέτο διατάξεων του νόμου Κεραμέως, διατείνεται ότι έρχεται να επιλύσει τις παθογένειες που, κατά το Υπουργείο, ταλανίζουν την τριτοβάθμια εκπαίδευση, δηλαδή το αόριστο χρονικό πλαίσιο φοίτησης και τις δήθεν εστίες παραβατικότητας που ευδοκιμούν στους χώρους των ΑΕΙ. Η πρωτοπόρα, λοιπόν, Υπουργός, εισηγήθηκε για την αντιμετώπιση των ανωτέρω την καθιέρωση ορίου φοίτησης στα ν+1/2ν χρόνια σπουδών αλλά και το “ρηξικέλευθο” μέτρο της ίδρυσης σώματος πανεπιστημιακής αστυνομίας.

Τι καθιστά όμως τον εν λόγω νόμο -πλέον- τόσο απαράδεκτο και συνάμα καταστροφικό; Καταρχάς, το πως εμφανίστηκε κι παρουσιάστηκε στο κοινό τόσο αστραπιαία κι κατόπιν ο τρόπος ψήφισής του. Η κυβέρνηση εγκληματεί αναίσχυντα και προβαίνει στην υλοποίηση του σχεδίου αυτού εκμεταλλευόμενη την πανδημία και το γεγονός πως οι σχολές είναι και θα παραμείνουν κλειστές, πράγμα που αποδεικνύει πως για αυτούς οι φοιτητές/τριες και η ακαδημαϊκή κοινότητα δεν είναι παρά άβουλα υποκείμενα, που πρέπει να συμφωνούν αδιαμαρτύρητα με οτιδήποτε τους επιβάλλει, χωρίς συζήτηση ούτε συναίνεση. Γιατί πράγματι, ένα τέτοιο νομοσχέδιο, αν έμπαινε σε δημόσια διαβούλευση, θα αντιμετώπιζε την αποδοκιμασία και το μένος του λαού. Έτσι, το Υπουργείο Παιδείας, φρόντισε με γρήγορες διαδικασίες και ουσιαστικά μέσα σε ένα μήνα μόνο (από το Γενάρη ως το Φεβρουάριο) να περάσει ένα νομοθέτημα που θα αλλάξει εντελώς το χαρακτήρα και τη λειτουργία των ΑΕΙ. Μολονότι, απροετοίμαστες και ξαφνιασμένοι λόγω του λιγοστού χρόνου από την παρουσίαση μέχρι και την ψήφιση του, η ακαδημαϊκή κοινότητα έδειξε από την πρώτη στιγμή την αντίθεσή της στα νέα μέτρα της Κεραμέως, με μαζικές πορείες (που συνάντησαν και καταστολή), με γενικές συνελεύσεις φοιτητικών συλλόγων, με καταλήψεις σε Πρυτανείες, με καταδικαστικά κείμενα και με πλήθος άλλων κινητοποιήσεων. Όμως, αφού προφανώς η κυβέρνηση ξέρει καλύτερα από εμάς τι μας συμφέρει, η γνώμη μας ήταν περιττή, και μας αγνόησε όλους πλήρως κι επιδεικτικά. Έτσι, καταλήξαμε στο να αποφασίζουν για εμάς, χωρίς εμάς, άτομα που δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους σε δημόσιο ελληνικό πανεπιστήμιο κι άρα δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει αυτό.

Οι επιπτώσεις που θα έχει η εφαρμογή ενός τέτοιου νόμου θα δώσουν τέλος στα πανεπιστήμια όπως τα γνωρίζουμε- κι όπως τα έχουμε ανάγκη. Πρόσφατα, ανακοινώθηκε ότι η Πανεπιστημιακή Αστυνομία (ΟΠΠΙ) θα εισαχθεί στις σχολές από τις 15 Απριλίου 2021, φυλώντας κλειστές κι άδειες σχολές, δηλαδή απλά ντουβάρια. Κι είναι τόσο ειρωνικό και ξεδιάντροπο πώς η κυβέρνηση επιλέγει να διαθέσει 30εκατ. ευρώ (που συνιστά, σαν ποσό, το ⅓ των συνολικών δαπανών για την Παιδεία) για τη στελέχωση της ΟΠΠΙ, για να μας…δέρνουν ενώ στο ενδιάμεσο δεν έχει διαθέσει ούτε ένα σεντ στο άνοιγμα των σχολών μας που ένα χρόνο τώρα παραμένουν κλειστές. Παράλληλα, απειλεί όσα Ιδρύματα αρνηθούν να τοποθετήσουν αστυνομία στους χώρους τους με μείωση της χρηματοδότησης του. Βέβαια, τα προαναφερθέντα ντουβάρια κάποτε αποτελούσαν ένα δημόσιο, κοινωνικό και πολιτικό χώρο όπου μπορούσαμε ελεύθερες να εισάγουμε και να αναπαράγουμε ιδέες κάθε μορφής.Γίνονταν συνελεύσεις, συζητήσεις, εκδηλώσεις, πάρτυ, συναυλίες, και οι σχολές ήταν χώροι ζωντανοί και γεμάτοι. Και προ πάντων ήταν δικοί μας. Απ’ότι φαίνεται, αυτό δεν ήταν αρκετά δημοκρατικό για τον κύριο Μητσοτάκη, αφού ο ίδιος θαρρεί πως η δημιουργία και εγκατάσταση της ΟΠΠΙ θα αναζωογονήσει τα πανεπιστήμια μας, χαρίζοντας τους μια “πνοή δημοκρατίας”. Να τονιστεί παράλληλα, ότι το σώμα αυτό δεν θα είναι ένα σώμα φύλαξης που θα λογοδοτεί στις πρυτανικές αρχές και στο πανεπιστήμιο, πράγμα θα ήταν το λογικό, δεδομένου του πανεπιστημιακού αυτοδιοίκητου, αλλά θα υπάγεται κατευθείαν στην Ελληνική Αστυνομία.

Κι εδώ, εύλογα, θα αναρωτιόταν κανείς, γιατί αντιδρούμε τόσο σε αυτό το μέτρο; Σάμπως κινδυνεύουμε όλοι κι όλες, άμα είμαστε φιλήσυχες, δεν προκαλούμε και κοιτάμε τη δουλειά μας;  Το παραμικρό θα μας καθιστούσε “ύποπτους και εγκληματίες” στα μάτια τους, και αυτό είναι ένα γεγονός που αποδεικνύεται καθημερινά με τεκμήριο την απάνθρωπη συμπεριφορά της αστυνομίας και την αδικαιολόγητη βία προς όλους μας σε καθημερινή, πλέον, βάση. Ένδειξη αυτού, αποτελούν το παράδειγμα του άγριου ξυλοδαρμού, πρωταγωνιστής του οποίου τυγχάνει να είναι ένας κάτοικος της Νέας Σμύρνης καθώς και όλα τα περιστατικά αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας που αθεράπευτα έχουν γίνει καθημερινότητα και είναι δυστυχώς, στους περισσότερους από εμάς,  περισσότερο από γνωστά, καθιστώντας τα ένα είδος παραμορφωμένης ρουτίνας. Και ακόμη επιμένετε να αναρωτιέστε και να μας ρωτάτε, πως μπορείτε να μην συναινείτε με την εισαγωγή ενός σώματος, σαν και του λόγου του, στις σχολές σας; Από την στιγμή που τα “όργανα τάξεως” δεν θα δίσταζαν να χρησιμοποιήσουν τα σπρέι και τα γκλόμπ που νομίμως θα φέρουν στα σώματα μας, εμείς θα παλεύουμε ενάντια σε αυτό.

Χέρι-χέρι με την ΟΠΠΙ έρχεται και η θέσπιση ενός πειθαρχικού κώδικα για τους φοιτητές, στον οποίο προβλέπονται αδικήματα που καθιστούν ακόμη και τις πιο αθώες πράξεις, όπως η αντιγραφή, κολάσιμες και τιμωρούμενες με ποινή. Φυσικά, η τήρηση του κώδικα αυτού θα γίνεται υπό την άγρυπνη επίβλεψη και επιβολή της πανεπιστημιακής αστυνομίας, η οποία θα έχει το ελεύθερο να τσεκάρει τα στοιχεία μας, να μας επιτηρεί, να περιπολεί στους χώρους των σχολών, να κάνει σωματικούς ελέγχους και να ανακρίνει όποιον κρίνει ως ύποπτο και παραβάτη.

Ήδη, με την κατάργηση του ασύλου, ήταν εφικτή η παρέμβαση αστυνομικών δυνάμεων στα πανεπιστήμια καθώς και νόμιμη, όπως συνέβη και στην ΑΣΟΕΕ τον χειμώνα που μας πέρασε, άρα η δημιουργία αυτού του σώματος αντιστοιχεί σε κάτι το αχρείαστο, ως και άχρηστο. Εντούτοις, η κυβέρνηση επιμένει πως η θεμελίωση της αποτελεί ζήτημα ζωής και θανάτου, αν λάβουμε υπόψην μας τους ισχυρισμούς της που θέλουν τα ΑΕΙ άνδρο ανομίας. Παρότι, υποστηρίζεται από την κυβέρνηση ότι τα πανεπιστήμια του εξωτερικού διαθέτουν αστυνομία και έτσι έχουν καταπολεμήσει το έγκλημα στους χώρους τους, κανένα απτό στοιχείο δεν έχει παραχωρηθεί στην ακαδημαϊκή κοινότητα που να υποστηρίζει αυτό το επιχείρημα. Εν τέλει, το μέλλον που βλέπουμε να προδιαγράφεται για εμάς και τη ζωή μας μέσα στα πανεπιστήμια είναι μια καθημερινότητα κενή, μια ρουτίνα, μια σχολή εξεταστικό κέντρο, όπου θα πηγαίνουμε απλά για μάθημα, όπου οι συνελεύσεις, οι εκδηλώσεις και οι καταλήψεις θα είναι παράνομες – κι όλα αυτά κάτω από το μάτι της αστυνομίας.

Η ζοφερή νέα πραγματικότητα συμπληρώνεται και από την πρόβλεψη εγκατάστασης συστημάτων παρακολούθησης που θα λειτουργούν ως τεχνολογικοί ρουφιάνοι και έμπιστοι συνεργάτες της ΟΠΠΙ, παραβιάζοντας την ιδιωτικότητα μας με το να θέτουν στο μικροσκόπιο την κάθε μας κίνηση, σε έναν χώρο που υπό κανονικές συνθήκες δρούμε ως ελεύθερα και αυτόνομα όντα και που νομίμως μας ανήκει. Πλέον όμως η ρουτίνα μας θα καταγράφεται, τοποθετώντας την ακαδημαϊκή κοινότητα σε ένα καθεστώς παράνοιας αφού η  προαναφερθείσα ρουτίνα θα μπορούσε ευκόλως να στοχοποιηθεί από ύποπτη εώς και παραβατική/εγκληματική. Πρακτικά, αυτό σηματοδοτεί το τέλος της ελευθερίας λόγου αλλά και κάθε ελευθερίας.

Για την κυβέρνηση, που μας έχει ζαλίσει με το αφήγημα περί βίας κι ανομίας στα πανεπιστήμια, το εν λόγω νομοθέτημα θα αποτελέσει τη σωτηρία των ελληνικών ΑΕΙ από τα “μπάχαλα, τους παραβάτες που παρακωλύουν το εκπαιδευτικό έργο”. Στην πραγματικότητα όμως, μας κάνει να αισθανόμαστε πως βιώνουμε την πλοκή ενός διεστραμμένου δυστοπικού μυθιστορήματος, και όχι ως πρωταγωνιστές αλλά ως δευτερεύοντες χαρακτήρες. Ήδη, αυτή η δυστοπία αρχίζει να εφαρμόζεται. Στο ΑΠΘ, στις 10/2, δυνάμεις των ΜΑΤ εισέβαλαν στην κατειλημμένη Πρυτανεία του πανεπιστημίου ώστε να την εκκενώσουν, δέρνοντας και συλλαμβάνοντας φοιτητές, λες και επρόκειτο για κοινούς εγκληματίες. Αυτή, δυστυχώς, όπως φαίνεται, θα είναι η νέα πραγματικότητά μας, κάθε φορά που θα τολμάμε να σηκώσουμε κεφάλι και να αγωνιστούμε μέσα στις σχολές.

Μια ακόμη πανέξυπνη και λαμπρή ιδέα της Υπουργού, είναι και η καθιέρωση ορίου σπουδών στα ν+1/2ν χρόνια φοίτησης, μέτρο που αποσκοπεί, υποτίθεται, στην βελτίωση της ποιότητας των ελληνικών πανεπιστημίων, αφού, μετά το πέρας του ορίου οι τεμπέληδες φοιτητές, οι χαραμοφάηδες, αυτοί που τρώνε τα λεφτά του δημοσίου, εν κατακλείδι θα διαγράφονται. Το μέτρο αυτό δεν εξυπηρετεί κάπου αφού έτσι κι αλλιώς με τα ν+1/2ν σταματάνε και τα φοιτητικά οφέλη που προσφέρει η κυβέρνηση όπως τη παροχή δωρεάν συγγραμμάτων, τα διάφορα οφέλη που επέρχονται με το πάσο όπως το μειωμένο εισιτήριο, η δωρεάν σίτιση, στέγαση κτλ. Η επίκληση δημοσιονομικών λόγων για την επιβολή του ν+1/2ν είναι ένα προπέτασμα, αφού η κυβέρνηση δεν δίνει καθόλου λεφτά για τις φοιτητικές παροχές. Αντίθετα, καθιστά την μεγεθυμένη έκφραση και εκδήλωση της μηδενικής μέριμνας του κράτους προς τα μικρομεσαία στρώματα της κοινωνίας. Είναι ευρέως γνωστό πως δεν αποτελούν μειοψηφία οι εργαζόμενοι φοιτητές, αυτοί που για διάφορους και πολλαπλούς λόγους δεν έχουν την οικονομική υποστήριξη από τους γονείς τους και ως επακόλουθο, η ανάγκη για να ζήσουν και να αυτοσυντηρηθούν τους ωθεί στο να δουλεύουν και να σπουδάζουν παράλληλα, πολλές φορές διακυβεύουν το μέλλον τους, θέτοντας σε κίνδυνο αλλά και χάνοντας ολόκληρα εξάμηνα από τις σπουδές τους. Χαμένα εξάμηνα, βέβαια, θα μπορούσαν να είναι και το αποτέλεσμα της ταλαντευόμενης ψυχικής υγείας αρκετών από εμάς, για την οποία η υγεία, η κυβέρνηση έκανε φανερό πως δεν νοιάζεται και συνεπώς ούτε μεριμνά. Επιπλέον, η ίδια η Κεραμέως ομολόγησε ότι ένα τέτοιο μέτρο αποσκοπεί στην πειθάρχηση των φοιτητριών και φοιτητών. Και πράγματι, ένα σφιχτό και προκαθορισμένο όριο σπουδών αντιστοιχεί σε μια φοιτητική ζωή κλεισμένη σε κουτάκια, που όλα πρέπει να υπολογίζονται με ακρίβεια ώστε να περνάμε μαθήματα, ώστε να τελειώσουμε τις σπουδές την ώρα που πρέπει και να βγούμε στον στίβο της εργασίας. Κι ασφαλώς, κάτι τέτοιο σημαίνει πιο εντατικό διάβασμα, άρα και καθημερινότητα, λιγότερος ελεύθερος χρόνος για άλλες δραστηριότητες, για διασκέδαση, για κοινωνικοποίηση και για πολιτικοποίηση – όσα δηλαδή σιχαίνεται η Κεραμέως.

Είναι φανερό ότι σημαδεύουν τα όνειρα μας. Είναι φανερό πως μας κρατούν ομήρους ενός μέλλοντος, του δικού μας μέλλοντος, το οποίο παίξανε στα ζάρια. Για εκείνους, οι ζωές μας, οι σπουδές μας, είναι ένα παιχνίδι. Όμως, στην επόμενη παρτίδα θα πάρουμε ρεβάνς, και δε θα επιτρέψουμε αυτός ο νόμος να εφαρμοστεί! Σε όλες τις πόλεις, τα ρυάκια που σχηματίστηκαν με τις φοιτητικές πορείες και κινητοποιήσεις πρέπει να γίνουν χείμαρρος! Να συνεχίσουμε, λοιπόν, τον αγώνα μας στο δρόμο, στις πορείες, προσθέτοντας κι άλλες κινητοποιήσεις, κι άλλα επίδικα, κάνοντας την παρουσία μας αισθητή. Να συνεχίσουμε και στις σχολές, να τις μετατρέψουμε σε κέντρα αγώνα, μέσα από τις συλλογικές μας διαδικασίες, τις γενικές συνελεύσεις, να δείξουμε ότι έχουμε φωνή και ότι αυτή πρέπει να ακουστεί. Να συνομιλήσουμε με τους συμφοιτητές μας απ’όλη την Ελλάδα, να ενώσουμε τους αγώνες και τα αιτήματά μας. Να βάλουμε τη φαντασία μπροστά, να αξιοποιήσουμε τις καμπάνιες, τα social media, κάθε ρωγμή και κάθε χαραμάδα παρέμβασης. Να κάνουμε να αντηχήσει παντού ότι θέλουμε σχολές ελεύθερες κι ανοιχτές, χωρίς αστυνομία, πειθαρχικά  και διαγραφές!

“Στο μυαλό είναι ο στόχος το νου σου ε;”

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s