Όπως μπαίνεις από Σίνα… δεξιά!

Κοινό κείμενο με την ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ(εαακ) και το Αρ.Δι.Ν

Λίγες «αποκαλύψεις» για την υπεύθυνη δύναμη της σχολής σου

Θα τους δεις σε δυο φάσεις: στην αρχή της χρονιάς και στο τέλος αυτής. Στις εγγραφές που θα πάρουν τον αριθμό σου και προεκλογικά που θα τον χρησιμοποιήσουν. Στο ενδιάμεσο, όσο δηλαδή τρέχουν τα εξάμηνα, ανακύπτουν τα ζητήματα της σχολής στα μαθήματα και στις εξεταστικές, όσο γενικά ο κόσμος εξακολουθεί να κινείται, να συντελούνται μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις, μάλλον είναι κάπου στο Κολωνάκι πίνοντας καφέδες και ξεψαχνίζοντας προφίλ στο facebook για να βρουν τους πιθανούς ψηφοφόρους τους και  αναζητώντας με τι πελατειακής φύσεως ανταλλάγματα θα τους δελεάσουν. Στις εκλογές δε θα διεκδικήσουν την ψήφο σου υπερασπιζόμενοι το μοντέλο της ανάθεσης και της εκπροσώπησης των φοιτητών «ψηφοφόρων» από τους εκλεκτούς τους εκπροσώπους, κόντρα σε συλλογικές και διαφανείς διαδικασίες και αποφάσεις. Και τελικά δεν θα κάνουν ούτε αυτό! Να σε εκπροσωπήσουν, απλά θα εξαφανιστούν μέχρι τις επόμενες εγγραφές και από εκεί μέχρι τις επόμενες εκλογές, κοκ.  Για αυτούς εξάλλου οι φοιτητές/-τριες είναι αναλώσιμοι/ες, απλά αριθμοί, μέρος μιας εκλογικής κατάταξης. Άντε το πολύ- πολύ να πρωτοκολλήσουν κανά αίτημα στη γραμματεία, προσπαθώντας να πείσουν τον κόσμο, ίσως και τον εαυτό τους, ότι η κίνηση αυτή έχει την παραμικρή θεσμική δεσμευτικότητα (σε αντίθεση με τις αποφάσεις του ΔΣ ή της ΓΣ, τις οποίες απαξιούν). Μα φυσικά μιλάμε για τη γνωστή ΔΑΠ-ΝΔΦΚ.

Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ δε θα μιλήσει για πολιτική στο Πανεπιστήμιο, μάλλον τα μέλη της θα σου πουν να απευθυνθείς σε αυτούς αν αντιμετωπίζεις πρόβλημα και θα σε προτρέψουν να μην “μπλέκεις με πολιτική’’ και να μην πατήσεις ποτέ το πόδι σου σε Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου. Παρά την ρητορική της ΔΑΠ λοιπόν ενάντια στα κοινά, ενάντια στον πολιτικό χαρακτήρα του Πανεπιστημίου, η ίδια αποτελεί κομματική παράταξη της Νέας Δημοκρατίας στα Πανεπιστήμια.

 

Μιλώντας για το Πανεπιστήμιο

Aν επισκεφτεί κανείς/καμία το site με τις θέσεις της ΔΑΠ και του Κυριάκου Μητσοτάκη για τα Πανεπιστήμια, θα αντιληφθεί ότι πρόκειται για μια δύναμη που έχει ξεκάθαρες πολιτικές απόψεις.  Παρόλα αυτά αυτό δεν είναι εμφανές στη δικιά μας σχολή, καθώς έχοντας ανιχνεύσει την έλλειψη πολιτικού ενδιαφέροντος των περισσότερων φοιτητών αξιοποιεί και ενισχύει την απολιτικοποίηση, επιλέγοντας συνειδητά να απέχει απο τις συλλογικές διαδικασίες(ΓΣ), με τρόπο τέτοιο που ποτέ να μην εκίθεται για όσα πραγματικά πρεσβεύει για το Πανεπιστήμιο και την κοινωνία. Η ΝΔ όμως την «εκθέτει». Στην πρόσφατη διαδικασία Συνταγματικής Αναθεώρησης, η Νέα Δημοκρατία πρότεινε την αναθεώρηση του Άρθρου 16, το οποίο κατοχυρώνει το δικαίωμα στη Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία εισηγούμενη την ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων. Αυτά λειτουργώντας παράλληλα και ανταγωνιστικά με τα Δημόσια θα έχουν ως αποτέλεσμα την απαξίωσή τους, την υποβάθμιση της ισχύος του πτυχίου που παρέχουν και έτσι σταδιακά την κατάρρευση του δημόσιου και δωρεάν πανεπιστημίου. Πρόκειται για ευθεία παραδοχή ότι θέλουν Πανεπιστήμια όπου θα πληρώνεις για να σπουδάσεις, Πανεπιστήμια από τα οποία θα αποκλείονται οι οικονομικά ασθενέστεροι, Πανεπιστήμια όπου η παιδεία δεν θα είναι καθολικό αγαθό, αλλά εμπόρευμα!

 

Η ΔΑΠ μπροστά στη φοιτητική μας καθημερινότητα και τα φοιτητικά αιτήματα

Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ υπηρετώντας πιστά την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση προσπαθεί να απονεκρώσει τα συλλογικά όργανα του Φοιτητικού Συλλόγου που είναι αυτά που μέσω των αποφάσεων τους μπορούν να την αναχαιήσουν, να εκφράζουν την αντίδραση των φοιτητών, απέχοντας συνειδητά από τις Γενικές Συνελεύσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Γενική Συνέλευση της προηγούμενης βδομάδας, όπου η ΔΑΠ προφανώς ήταν στα τραπεζάκια της, προφανώς γνώριζε τη διεξαγωγή της και την κρίσιμη για την επαγγελματική μας προοπτική θεματολογία της, ωστόσο επέλεξε να μην συμμετάσχει, συντελώντας στην έλλειψη απαρτίας και τη λήψη απόφασης. Αξίζει να δούμε τι τοποθέτηση έχει για τους κώδικες, τα πρακτικά και τους β’ τόμους συγγραμμάτων που δικαιούμαστε αλλά δε μας διανέμονται. Προκειμένου να προσεγγίσει φοιτητές/τριες (βασικά να εξασφαλίσει ψήφους για να βγάλει στις πλάτες των φοιτητ(ρι)ών τον επόμενο σύνεδρο νεολαίας στη ΝΔ) κάθε χρόνο στήνει δίκτυα πελατειακών σχέσεων με σημειώσεις (τις οποίες μπορείς να βρεις και από τους/τις συμφοιτητές/τριες σου) με απαραίτητο αντάλλαγμα την ψήφο στις εκλογές. Παράλληλα σιωπά για τις 80 ώρες υποχρεωτικών σεμιναρίων που προτείνει ο ΔΣΑ και θα διαλύσει την επαγγελματική μας προοπτική, κι όχι τυχαία, ούτε γιατί τη νοιάζουν μόνο τα parties. Αντιθέτως, ως καθεστωτική παράταξη έχει ξεκάθαρη πολιτική άποψη. Συντάσσεται με τη διάλυση της Δημόσιας και Δωρεάν παιδείας, την υποβάθμιση των πτυχίων μας και βέβαια με την πρόταση του ΔΣΑ η οποία προέρχεται από την πλειοψηφία αυτού, αυτή της Νέας Δημοκρατίας.

Και με το άσυλο τι γίνεται;

Το άσυλο, κεκτημένο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, φαντάζει σήμερα μια έννοια παρωχυμένη, ίσως και κενή νοήματος. Η πραγματικότητα όμως είναι, πως η ύπαρξη του ασύλου, δεν σημαίνει απλώς και μόνο την απαγόρευση της παρέμβασης των δυνάμεωων καταστολής στις σχολές. Η ύπαρξή του είναι εκείνη που δίνει επί της ουσίας τη δυνατότητα στους φοιτητικούς συλλόγους να υπάρχουν με δημοκρατικούς όρους εντός των κοινωνικών τους χώρων. Είναι η πραγματική απάντηση στα καθημερινά υλικά προβλήματα των φοιτητών/τριων, αφού χάρη στην ύπαρξη του ασύλου οι φοιτητές/τριες μπορούν να συνεδριάζουν και να αποφασίζουν οι ίδιοι για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν με τις συλλογικές και δημοκρατικές τους διαδικασίες, να κοινωνικοποιούνται, να πολιτικοποιούνται και καθιστά το Πανεπιστήμιο ένα χώρο «ζωντανό» και ανοιχτό στο λαό και τη νεολαία, χώρο ελεύθερης πολιτικοσυνδικαλιστικής έκφρασης δράσης, εφαλτήριο αγώνων και κινημάτων, οπού οι μόνοι υπεύθυνοι για το τι συμβαίνει εντός του θα είναι μόνο οι φοιτητές, οι εργαζόμενοι και τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που το άσυλο έχει μπει στο στόχαστρο των καθεστωτικών δυνάμεων εντός και εκτός σχολών και την κυβέρνησης με απώτερο στόχο την παντελή απονομιμοποίηση και την εν τέλει την κατάργησή του.

Η στοχοποίηση του ασύλου δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Έρχεται απ’ τα πάλια, με αποκορύφωμα τις γιγάντιες προσπάθειες της τελευταίας δεκαετίας από πλευράς κυβερνήσεων για την κατάργησή του (βλ. νόμος Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου). Η κατεύθυνση αυτή γίνεται και τώρα φανερή απ’ την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση και τους φορείς της εντός των σχολών και τις διοικήσεις των τμημάτων και των ιδρυμάτων σε αγαστή συνεργασία με τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Από τη μία, η παραδοσιακή δεξία, η ΝΔ, μιλάει για το περίφημο άσυλο «βίας και ανομίας» που «στο εσωτερικό του επικρατεί η εγκληματικότητα που εμποδίζει την απρόσκοπτη  και ομαλή λειτουργία των σχολών και θέτει σε κίνδυνο τους φοιτητές». Κοιτώντας γύρω μας, η ίδια η πραγματικότητα διαψεύδει το εν λόγω επιχείρημα, καθώς μια τέτοια κατάσταση δεν υφίσταται, παρά μόνο στο βαθμό που εντοπίζεται σε όλη την κοινωνία, χωρίς να ευθύνεται το άσυλο γι’ αυτό. Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ τόσο με το νόμο Γαβρόγλου όσο και με το πόρισμα Παρασκευόπουλου εξαπολύει δριμύα επίθεση στο θεσμό του ασύλου, με εξαιρετικό ενορχηστρωτή αυτής της κατάστασης τις διοικήσεις (ανακοίνωση καθηγητών Νομικής).

Στη δική μας τη σχολή, όπως και στην ΑΣΟΕΕ, η επίθεση στο άσυλο εξειδικεύεται και περιστρέφεται γύρω από τη διακίνηση ναρκωτικών έξω από τις σχολές. Ελλείψει κρατικών δομών κοινωνικής πρόνοιας και απεξάρτησης, άνθρωποι που είναι άστεγοι, άνεργοι και τοξικοεξαρτημένοι ωθούνται στην κοινωνική περιθωριοποίηση και αυτή η κατάσταση αποτελεί εργαλείο του κράτους για την περαιτέρω απονομιμοποίηση του ασύλου. Φυσική απόρροια αυτής της στρατηγικής κίνησης του κράτους είναι να εγκαθιδρύεται στις συνειδήσεις των φοιτητών/τριων ο φόβος και επομένως να θεωρούν πως η κατάργηση του είναι μια αναγκαία συνέπεια που θα τους επιφέρει ασφάλεια. Μιλάμε λοιπόν για πολιτική επιλογή στοχοποίησης των τοξικοεξαρτημένων από πλευράς καθεστωτικών δυνάμεων (σίγουρα θα το χετε ακούσει από κάποιον/α δαπίτη/τισσα, αν φυσικά βγαίνει μισή σοβαρή πολιτική κουβέντα απ’ το στόμα τους) και όχι των ναρκεμπόρων, που δρουν ανενόχλητοι παντού με την άνοχη της αστυνομίας.

Η απάντησή μας

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ειπωθεί είναι πως οι τοξικοεξαρτώμενοι/ες δεν είναι γενικά και αόριστα άνθρωποι του περιθωρίου, δεν είναι παράσιτα, αλλά είναι υποκείμενα του κοινωνικού σχηματισμού που χρήζουν φροντίδας. Η λύση είναι η δημιουργία δημόσιων δομών και κέντρων απεξάρτησής τους, οπού θα τους παρέχεται στέγαση και ψυχοκοινωνική βοήθεια και εντός των οποίων θα ζουν αξιοπρεπώς. Και βάζοντας ξανά στην κουβέντα το ζήτημα του ασύλου, το Πανεπιστήμιο είναι ο κοινωνικός μας χώρος τον οποίο πρέπει να επανοικειοποιούμαστε με εξώστρεφες κοινωνικοπολιτικές δράσεις και μη θεωρώντας τον ως ένα στείρο εξεταστικό κέντρο. Έχει να κάνει συνολικά με το πώς αντιλαμβανόμαστε το Πανεπιστήμιο και τι διεκδικήσεις έχουμε. Θέλουμε ένα Πανεπιστήμιο δημοκρατικό, Δημόσιο και Δωρεάν για όλους και όλες, με μαζικές συλλογικές διαδικασίες, ικανές να δίνουν την λύση στα καθημερινά μας προβήματα, κόντρα σε λογικές εξατομίκευσης, ανταγωνισμού και ανάθεσης. Κόντρα στους εκπροσώπους της διάλυσης των σπουδών και των ζωών μας εντός κι εκτός σχολών, παλεύουμε για το παρόν και το μέλλον που μας αξίζει!

 

Γι’ αυτό στις 10 Απρίλη συμμετέχουμε-στηρίζουμε-ψηφίζουμε το ενωτικό-αγωνιστικό ψηφοδέλτιο της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ [εαακ], της Αριστερής Ενότητας Νομικής και του ΑρΔιΝ!

This entry was posted in κείμενα συγκυρίας and tagged , , , . Bookmark the permalink.

...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s